ſꝑtuſſancti

domini eſt de eſſētia eius. ita ſpūs oriseius non ſit niſi de eſſētia eius: quid aꝑcius qͣꝫ ſicut ſpūs oris patris eſt de eſſētia patris et ꝓcedit: ita ſpūs oris et labiorum filij de filij eſſentia ſit ⁊ procedat.Puto em̄ quia nemo intelliget ſimpliciter vbi dictū eſt: uerbo do. te. fir. ſ. ⁊ ſ. oe. o. ꝟ. eoꝝ verba tranſitoria et ſpm̄ quide hͦ aere aſſūptꝰ per loquētis os emittitur: ſed quōcunqꝫ hoc aliquis exponere conatur ſufficit: ꝙ in illa ſufflationedomini in diſcipulos cuius feci mentionem factum eſt ad ſignificāduꝫ quia deeiuſdem perſone ſecreto procedebat ille ſpūs quem dabat de cuius oculto ſpiritus ille procedebat quem in ſufflabatDeniqꝫ cū ſcriptura ſignificat aliquodſecretum per ſenſibilium ſimilitudinesnō per omnia que ſignificant ſignificātur ſimilia poſſunt eſſe. Non enim hoceſſet ſimilitudo ſed idemptitas niſi forte quis dicere voluerit illam inſufflatōnem ita ſimpliciter eſſe factam a ſapientia dei ſine omni ſpirituali ſignificatione ſed neminem puto ita inſenſatum vthͦ ſentiat. Item filius dicit de ſpūſācto.Non enim loquetur a ſemetip̄o ſed quicunqꝫ audiet loquetur. Quid eſt nō loquetur a ſemetip̄o ſed quicunqꝫ audietloquetur? Et quid ē ab alio habebit: ꝙloquetur niſi ab illo habebit ſcientiā eorum que loquetur. Unde poſtqͣꝫ dixit:nō loquetur a ſeip̄o addidit: ſed quecūqꝫ audiet loquetur Quid eſt audire ſpiritum ſāctum niſi quaſi diſcere Et quideſt diſcere niſi ſcientiam accipere. Si gͦſcientia eius non eſt aliud: niſi eſſentiaeius ab illo habet eſſentiaꝫ a quo auditea que loquetur et que docet quomodoidem eſt illi loqui ꝙ docere. Non auditautem: neqꝫ habet eſſentiam ab illo niſia patre et filio. Ueruꝫ ſi habet eſſe a patre ſecundum ſupradictam rationē habet etiam a filio: vnde et idem filius di-

cit. Ille de meo accipiet et annūcibit vobis. Quippe quid eſt aliud hoc dicere:qͣꝫ a me audiet hoc ē a me ſciet quod annunciabit vobis. Cum dixit quecunqꝫaudiet loquetur nō determinauit a quoaudiet. Cuꝫ vero ait de meo accipiet nequis ſoli patri attribuat: quod ab alioaudit aperte ſe eſſe: a quo ſicut a patreſcientiam ſiue eſſentiam accipiat demōſtrat. Sicut enim cū dicitur non loquetur a ſemetip̄o ſed quecūqꝫ au. lo. ſignificatur ab eo eſſe et procedere a quo audit: ita cum profert filius de meo accipiet palam oſtendit eum de ſuo: hoc ē deeſſentia ſua eſſentiam habere ⁊ procedere. Quod enim diuina eſſentia nō eſt ſb̓ſpirituſancto eſt nec ip̄e accipit aliquidde hoc quod ſub ſe eſt. Quare cum filius dicit de meo accipiet nō aliud ibi ſuum ſignificat qͣꝫ ſuā eſſētiam. Illud forſitan quod dixit filius de meo accipiet:aliter conabuntur intelligere qͣꝫ ego expoſuerim. Sed quid dicent vbi ait Nemo nouit filium niſi pater: neqꝫ patremquis nouit niſi filius. aut cui voluerit filius reuelare. Audiuimꝰ quia nemo nouit patrem aut filium: niſi pater aut filius: aut cui reuelat filius. Non dicit autem nemo quaſi nullus homo. Sed acſi diceret nullus omnino. Quippe ſi hͦintelligeret niſi adderet nō pater: quiapater non eſt homo. Et cū ait: neqꝫ patrem quis nouit. In hac monaſillabadictione videlicet quis non magis intelligitur humana. qͣꝫ quelibet perſonaOmnino igitur nullus habet hanc noticiam niſi pater et filius ⁊ cui filiꝰ idemreuelat aut itaqꝫ ſpūſſanctus nō cognoſcit patrem et filium: quod impium eſtopinari: aut filiꝰ reuelat ei ſui: et patrisſcientiam que non eſt aliud qͣꝫ eiuſdemſpirituſſancti eſſētia. Ꝙ ſi debēt: quialicet filius: qͣꝫtum ad pronuntiationemattinet nll̓ā ad hāc admittit noticiā niſi