eproceſſione2
ſe et pr̄em ⁊ cui ip̄e reuelat nō tn̄ ſpm̄ſāctū: aut ab illa ſeꝑatū aut illū a filio accipere fatēdū ē quō pr̄ et filiꝰ non ſe cōgnoſcūt niſi ꝑ hͦ ꝙ vnū ſunt cū ſpirituſācto. Et ideo cū ait pr̄em et filiuꝫ inuicem ſe noſſe intelligēdꝰ eſt ſimul ſpūſſāctus. Et cū reuelat filius non ſpūiſāctoſꝫ creature reuelat ſi inqͣꝫ hͦ dicit̉ nos ſtatim infirmꝰ. Ergo vbi aꝑte veritas ſedꝙ verba oris eius ꝓnūciāt negat ſpm̄ſāctū noſſe niſi reuelāte filio pr̄em ⁊ filiuꝫdicunt nos: nō tm̄ verba attendere debere qͣꝫtū vnitatē eſſentie que vna tribꝰ⁊ inſeꝑabilis ē ml̓to magis debemꝰ huiꝰ vnitatis ſeruare ꝯſequētiā de qua ſupra locutus ſū cū eaꝫ nulla: aut ſcripto:aut ſenſu negat autoritas: nec ꝓfert aliquid ꝙ ꝯtrariū ſit: aut aliquomō repugnet. Eligant itaqꝫ greci vnū de duobꝰſi aꝑte volūt veritati reſiſtere: aut ſcilicet ſpm̄ſſāctū nō noſſe pr̄em: aut filiū niſi reuelante filio: aut ꝓpterea qꝛ in hͦ qd̓ꝑ ſe cognoſcūt pr̄ et filiꝰ vnū ſūt cū ſpūſācto quō ip̄i dicūtur ſe ꝯſequi noſſe exneceſſitate vt in eadē noticia intelligatur ſpūſſāctus. Nempe nihil eſt mediūſi volūt hāc noticiā a ſpūſācto: aut veritatē a verbis veritatis penitꝰ abdicare.Que vtraqꝫ execrat̉ vera confeſſio Sicut em̄ ait veritas nēo nouit filiuꝫ: niſipr̄ neqꝫ pr̄em quis nouit niſi filiꝰ. ⁊ cui.vo. fi. re. Siquidē eligūt ſpm̄ſāctū noſſe pr̄em et filiū ꝑ reuelatōem filij habeta filio noſſe ꝙ nō eſt aliud illi qͣꝫ eē. Eſtigit̉ et ꝓcedit a filio quō ab illo ꝓcedita quo eſt. Si aūt dicūt cū pr̄ ⁊ filiꝰ dicūtur noſſe ſe: quia eſſētia ꝑ quā ſe noſcūteadē eſt ſpūiſācto conſe qui ſpm̄ſāctuꝫeiuſdē eſſe cōſortē notitie cū legit̉ illuma pr̄e ꝓcedere de quo ait filiꝰ ego et pater vnū ſumus: confiteātur nobiſcum:ꝓpter eſſentialeꝫ idēptitatē pr̄is et filijillū a filio ꝓculdubio ꝓcedere.Ivero obicitur cū dicit̉ filiuꝫ apatre naſci et ſpm̄ſāctum a pr̄e
et filio procedere quia quoſdam gradet quedam interualla conſtituimus qͣſiſpūſſāctus eſſe nō poſſit niſi filiuſ priusnaſcat̉ a pr̄e vt poſterior ſit filio ſpūſſāctus: ⁊ ideo rectius dici ꝙ pariter ſint apr̄e filius naſcendo et ſpūſſāctꝰ ꝓcedēdo: ita vt nec filius a ſpūſancto ſit: necſpūſſāctus a filio ſicut ſplendor ⁊ calorpariter ſūt de vno ſole: nec ſplēor a calore eſt: nec calor a ſplendore: ſi inqͣꝫ hͦ aliquis nr̄e obicit aſſercioni reſpōdemus.Nos nec gradꝰ dignitatꝭ ponimꝰ in d̓oqui vnꝰ eſt: nec ī exiſtēdo filiū de patreaūt ſpm̄ſāctū de pr̄e et filio interualla īeternitate que eſt extra oē tp̄s ſtatuimꝰSil̓r em̄ oēs criſtiāi fidē tenētes cōfitemur nec minorē: nec poſteriorē filiuꝫ eēpr̄em: qͣꝫuis non niſi de illo ſit. Ita qͦqꝫnos qui dicimꝰ ſpm̄ſāctū de filio eſſe ſiue ꝓcedere: nec minorē: nec poſterioreꝫeū filio fatemur. Nempe: qͣꝫuis ſplēdoret calor de ſole ꝓcedāt: nec poſſūt eē niſi ſit ille de quo ſūt: nihil tamē priꝰ: autpoſterius in tribꝰ in ſole ⁊ ſplēdore ⁊ calore intelligimꝰ. multo itaqꝫ minꝰ cuꝫ hͦin rebus tꝑoralibus ita ſicut in eternitate que tꝑe non claudit̉ predicte tres ꝑſone in exiſtendo ſuſceptibiles interualli poſſint ītelligi. Quod aūt dicit̉ quiafilius et ſpūſſāctus ſicut poſſunt eſſe deſolo patre: vt nec filius ſit de ſpūſācto:nec ſpūſſāctus de filio ſicut ſplēdor ⁊ calor ſimul ꝓcedit de vno ſole: vt alt̓ nonſit de altero nō recte hoc nobis opponit̉Cū em̄ dicimꝰ filiū de pr̄e: et ſpm̄ſactuꝫde patre eſſe filiū fatemur deū et ſpm̄ſāctū deū eſſe de patre deo: et has tres ꝑſonas vnū ſolū deū eē ⁊ idip̄m eē de eodē ip̄o. In ſole ꝟo nō dicimꝰ ſolē eſſe deſole cum ſplēdor et calor eſt de ſole: necidip̄m eſſe ſolem ⁊ qd̓ eſt de ſole: nec illatria vnū eē ſolē. Nā ſi ſol ⁊ ſplēdor vnꝰeēt ſol aūt ſi ſi ſol ⁊ calor: ſil̓r vnꝰ ſol eētnccē eēt: aut ſplēdorē eē de calore cū eētd̓ toto ſole qͥ idip̄ꝫ eēt ꝙ calor aūt ſplen