De proceſſione
niſi hic dicatur cum deus eſt de deo: vtfilius et ſpirituſſāctus. Dicitur ergo ſpirituſſanctus filij: ſpiritus non ob aliudniſi qꝛ ex ipſo eſt.Oſt rōnem legimꝰ: qꝛ inſufflapuit dn̄s in diſcipl̓os ſuos: et aitill̓. Accipite ſpm̄ſāctuꝫ. Quidſibi vult iſta inſufflatio. Scimus enimquia flatus ille qui de ore eius tūc proceſſit non erat ſpirituſſāctus Non ergocredimus illam inſufflationem ſine aliquo miſterio factam eſſe. Quid igit̉ rectius hoc intelligi poteſt: aut aperciusqͣꝫ hoc ideo illum feciſſe: vt intelligeremus ſpiritum ſāctum de illo procedere.Ac ſi diceret. Sicut videtis hunc flatūper quem vobis ſpiritum ſāctum: ſicutſenſibilibus inſenſibilia ſignificari queunt ſignifico de intimo corporis mei: etde ꝑſona mea procedere: ita ſcitote ſpiritum ſāctum quem vobis per hunc flatum ſignifico de ſecreto deitatis mee: etde mea perſona procedere. Unam em̄perſonam verbi: et hominis: ⁊ in ea duas naturas diuinā: ſcilicet ⁊ humanamcredimus ⁊ confitemur. Sed diceret forſitan flatus vtiqꝫ ille non erat de ſubſtātia hūana: et tn̄ quaſi ſuū illū emittebat¶ Quapropt̓ docemur ꝑ huiuſmodi ſpūſſācti datōem qꝛ cūdat filius ſpm̄ſ. dat ⁊mittit ſūmū ſpiritum ſed non de ſue diuinitatis eſſentia. Dicant igitur ſi quihoc opinātur: qꝛ ſicut flatus non eſt humana natura cum emittitur ab homineita ſpirituſſāctus non eſt diuina ſubſtātia cum datur vel mittitur a deo filio ꝙnullus confitetur criſtianus. Dicāt etiācum audimus verbo dn̄i ce. fir .ſ. ⁊ ſpiritu oris e. o. ꝟ. e. Si ibi non negant intelligendum per ſpiritum oris dominiſpiritum ſāctum: non illuꝫ eſſe de eſſentia domini cuius oris ſpiritus dicitur:quia ſpiritus qui eſt ex ore ſolet homi-
ni procedere: non eſt de ſubſtantia illius de cuius ore procedit. Ꝙ ſi non audent dicere ſpiritum ſcilicet dei: non eſſe de eſſentia dei: et per verba rerum ſēſibilium id eſt per ſpiritum oris intelligunt ſpiritum ſāctum de ſecreto eiꝰ eſſentie procedere cuius oris ſpiritꝰ dicitur fateantur etiam eundem ſpiritumſ.de illius eſſentia procedere cuius labiorum ſpiritus dicitur: legimus enim inproph̓ia de criſto qꝛ ſpiritu labioꝝ ſuorum interfi. nup Aut ergo oſtendant diuerſitatem inter ſpiritum oris: et ſpirituꝫ labiorū qd̓ fieri neqͥt aūt parit̓concedat ſpm̄ſanctū ꝓcedere de illo cuiꝰ oris⁊ de illo cuius labiorū ſpirituꝫ deſignatur. Ac ſi dicunt nequaqͣꝫ per ſpiritumlabiorum ibi intelligi ſpiritumſanctumdebere ſed verba predicatōis eius: queex iſto aerio ſpiritu hūano in ore formauit qꝛ verbis ſuis interficiet impiū cumdocendo ab homine audit impietatemnon vtiqꝫ hoc faciunt verba ſenſibilia ⁊iſte ſpiritus ſenſibilis: ſed ſpirituſſāctꝰde quo dicit deus per proph̓am. Auferam cor lapideum de carne veſtra ⁊ dabo vobis cor carneum: et ſpiritum meum ponam in medio veſtri. Spiritusergo ſanctus īterficit impium: cum coreius conuertitur ab impietate ad pietatem. Qd̓ ſi intelligimꝰ in illo impio anticriſtum quem dominus. Iheſus interficiet ſpiritu oris ſui nō puto: ꝙ aliquisattribuat virtutem illam ſpiritui vocishumane tantum qͣꝫtum ſpiritui diuinoSi ergo ſpūſſāctus intelligitur in hijsdictis cuꝫ pariter dicatur ſpūs oris domini cuius verbo celi firmati ſunt id eſtpr̄is: et ſpūs oris domini ih̓ū et ſpūs labiorum eius non apparet cur magis intelligi debeat ꝓcedere de ore patris: qͣꝫde ore filij. Et ſi per hos patris intelligimus eſſētiam patris: nō em̄ eſt aliudos eius qͣꝫ eſſentiā eius vt ſicut verbum