ſRonologionr
in plures ſb̓as ſe diuidit nec cuꝫ aliquaalia per eſſētialē cōmunionē ſe colligit?Am̄ tamē ip̄a non ſolū certiſſime exiſtitſed etiam ſummā oīm exiſtit ⁊ cuiuſlibꝫrei eſſentia dici ſolet ſb̓a profecto itaqꝫ ſiquid dici poteſt digne nō prohibet̉ diciſb̓a ⁊ qm̄ non noſcit̉ dignior eſſētia quāſpūs aut corpus ⁊ ex hijs dignior eſt ſpiritus qͣꝫ corpus vtiqꝫ aſſerēda eſt eē ſpiritus ⁊ nō corpus. Qm̄ aūt nec vlle partes ſunt eiuſdem ſpūs nec plures eē poſſūt huius ſpūs neceſſe eſt vt ſit omninoindiuiduus ſpūs. Qm̄ enim ſicut ſupraconſtat nec partibꝰ eſt compoſitꝰ nec vllis differētijs vel accidentibꝰ poteſt eſſemutabilis impoſſibile eſt vt qualibet ſectione ſit diuiſibilis.¶ Ꝙ idem ſpūs ſimpliciter ſit ⁊ creatailli cōparata nō ſint. Capitulū. XXVIIIdet̉ ergo cōſequi ex p̄cedētibꝰvꝙ iſte ſpūſ qui ſic ſuo quodā mirabiliter ſingulari et ſingl̓aritermirabili mō ē quadā rōe ſolus ſit. Aliavero quecūqꝫ videntur eſſe huic collatanō ſūt. Si em̄ diligēter intēdat̉ ille ſolꝰvidebit̉ ſimpliciter ⁊ perfecte ⁊ abſoluteeſſe: alia vero oīa vere non eſſe ⁊ vix eſſeqm̄ nāqꝫ ideꝫ ſpūs propter incōmutabilē eternitatem ſuā nullomodo ſcd̓m aliquem modum dici poteſt qꝛ fuit aut eritſedſimpliciter eſt nec mutabiliter eſt aliud quod aliqn̄ aut non fuit aut non eritneqꝫ non eſt quod aliquādo fuit aut eritſed ſi quis eſt ſemel et ſimul ⁊ interminabiliter eſt. ¶ Qm̄ inquā huius eſt eius eſſe iure ſimplicit̓ ⁊ abſolute ⁊ perfecte dicitur eſſe. Qm̄ vero omnia alia ſecūduꝫaliud mutabiliter aliquādo aut fueruntaut erunt ꝙ nō ſunt: aūt ſunt ꝙ aliquando nō fuerūt vel nō erūt: ⁊ qm̄ hoc qꝛ fuerunt iam nō eſt: illud aūt ſcilicet qꝛ eruntnōdum eſt: ⁊ hoc quoqꝫ in labili breuiſſimoqꝫ ⁊ vix exiſtēte: preſenti ſunt vix eſtQm̄ ergo tā mutabiliter ſunt nō immerito negātur ſimpliciter ⁊ perfecte et ab-
ſolute eſſe ⁊ aſſerūtur vere nō eſſe et vixeſſe. ¶ Deinde cum omnia quecūqꝫ aliaſunt quā ip̄e de non eſſe venerunt ad eſſe: non per ſe ſed per aliud ⁊ cum de eſſeredeant ad non eſſe: qͣꝫtum ad ſe niſi ſuſtineātur per aliud: quō illis ſimplicitercōuenit aut perfecte ſiue abſolute eſſe etnon magis vix eſſe aut fere nō eſſe. Cūqꝫ eſſe ſolius eiuſdē ineffabilis ſpūs intelligi nullo modo poſſit aut ex non eſſeinceptum aut aliquē pati poſſe ex eo ꝙeſt in nō eſſe defectum ⁊ quicquid ip̄e eſtnon ſit per aliud quā per ſe: id eſt ꝑ hocꝙ ip̄e eſt non eſt huius eſſe merito ſoluꝫintelligitur ſimplex perfectūqꝫ ⁊ abſolutum. Quod vero ſit ſimplex ⁊ omnimoda ratione ſolum eſt ꝑfectum ſimplex etabſolutum id nimirum quodammō dici poteſt ſolū eſſe: et econtra quicqͥd perſuperiorē rationeꝫ nec ſimpliciter nec ꝑfecte nec abſolute eſſe ſed vix eſſe aut fere nō eſſe cognoſcit̉ id vtiqꝫ aliquo modo recte nō eſſe dicitur. Secundū hancigitur rationem ille ſolus creator ſpiritꝰeſt: et omnia creata non ſunt: nec tamenoīno non ſunt quia per illū qui ſolus abſolutē eſt de nihilo aliqua facta ſunt.Ꝙ eius locutio idip̄m ſit ꝙ ip̄e nec tamen ſint duo ſed vnus ſpūs. XXVIII.Am nunc hijs que de propriētaibus huiꝰ ſumme nature ad preſens mihi ducere rationē ſequēti occurrunt perſpectis oportunū exiſtimo vt de eius locutione per quam factaſunt omnia ſi quid poſſum cōſiderem.Etenim cuꝫ omnia que de illa ſupra potui aduertere rationis robur inflexibileteneāt illud me maxime cogit de illa diligentius diſcutere quia idipſum ꝙ ipſeſūmus ſpiritus eſt probatur eſſe. Si em̄ille nihil fecit niſi per ſeipſū et quicquidab eo factum eſt per illam eſt factū quomodo ille eſt aliud quā quod eſt ideꝫ ipſe? ¶ Amplius aſſerunt vtiqꝫ inexpugnabiliter ea que iam inuenta ſuūt quia