ibetAnſelmi
qm̄ eſt ſumme incōmutabilis ſi ꝑ accidētia: poteſt non dicam eſſe ſed vel intelligi variabilis. Et ecōtra qm̄ nō eſt particeps accidētis cū et h̓ ip̄mqꝫ ꝙ maior eſtom̄ibus alijs naturis ⁊ ꝙ illis diſſimiliseſt illi videat̉ accidere. Sed quid repugnant quorūdam que accidētia dicūturſuſceptibilitas ⁊ naturalis incōmutabilitas: ſi eoꝝ aſſūptōe nullā ſb̓am ꝯſequatur variebilitas. ¶ Oīm quippe que accidētia dicunt̉ alia nō niſi cū aliqua participantis variatione adeſſe ⁊ ab eē poſſe intelligūtur: vt oēs colores alia nulla (omnino vel accedēdo vl̓ recedēdo mutatōm circa id de quo dicunt̉ efficere noſcunt̉ vt quedā relatōes. Conſtat nāqꝫquia homini poſt annū preſētem naſcituro nec maior nec minor nec equalis ſūnec ſimil̓. Omnes aūt relatōes has vtiqꝫ cum natus fuerit ſine omni mei mutatione ad illuꝫ habere potero et amittereſcd̓m quod creſcet vel per qualitates diuerſas mutabit̉. Palam itaqꝫ fit qꝛ eorūque accidētia dicūtur quedā aliquatencontrahāt cōmutabilitatē: quedaꝫ veronullatenus ſubtrahāt immutabilitateꝫ.Sicut igit̉ ſumm a natura accidētibꝰmutationē efficiētibus nunqͣꝫ in ſua ſimplicitate locū tribuit ſic ſecūdum ea quenullatenus ſūme incōmutabilitati repugnant aliquādo dici aliud nō reſpuit ettam ē aliud eius eſſētie. Unde ip̄a variabilis intelligi poſſit nō accidit. Unde h̓quoqꝫ concludi poteſt quia nullius accidentis ſuſceptibilis eſt. Quippe quemadmodū illa accidentia q̄ mutatōeꝫ aliquam accedēdo vel recedēdo faciūt ip̄aſuo effectu vere accidere qͣꝫ mutant perpenduntur ſic illa que a ſimili effectu deficiunt improprie dici accidentia deprehendūtur. Sicut igitur ſemꝑ eſt ſibi omni modo eadem ſubſtātialiter ita nunqͣꝫeſt a ſe diuerſa vllomodo vel accidētaliter. Sed quoquomō ſeſe habeat ratiode proprietate nominis accidentiū illud
ſine dubio verum eſt quia de ſūma incōmutabili natura nihil poteſt dici vndemutabilis poſſit intelligi.¶ Quō illa dicenda ſit ſb̓a ⁊ ꝙ ſit extraomnem ſb̓am et ſingulariter ſic quicqͥdeſt.¶ Capitulū. XXV.Ed ſi ratū eſt quod de huius nature ſimplicitate ꝑſpectū ē quo-modo ſb̓a eſt. Nā cum om̄is ſubſtantia admixtionis differētiarū vl̓ mutationis accidētiuꝫ ſit ſuſceptibilis huiimmutabilis ſinceritas omnimode admixtioni ſiue mutatiōi eſt inacceſſibilisquō ergo obtinebit eam eſſe quālibet ſb̓ſtantiaꝫ? niſi dicatur ſb̓a ꝓ eſſentia: et ſicſit extra ſicut ē ſupra oēm ſb̓am: nā quātum iſtud illud eſt: ꝙ ꝑ ſe eſt quicquid ēet de nihilo facit eſſe aliud eſſe: diuerſuꝫeſt ab eo eſſe per quod aliud fit de nihilo quicquid eſt tātum omnino diſtat ſūma ſb̓a ab hijs que nō ſunt idem quoqꝫipſa. Cunqꝫ ip̄a ſola omnium naturarūhabeat a ſe ſine alterius nature auxilioeſſe quicquid eſt: quomō non eſt ſingulariter abſqꝫ nature ſue cōſortio quicquidip̄a eſt. Unde ſi quādo illi eſt cū alijs nominis alicuius cōmunio valde ꝓculdubio intelligēda eſt diuerſa ſignificatio.¶ Ꝙ nō contineatur in ꝯmuni tractatuſb̓ſtantiarum ⁊ tamē ſit ſb̓a ⁊ indiuiduꝰſpiritus.Capitulū. XXVI.Onſtat igitur quia illa ſb̓a nulclo communi tractatu ſubſtantiarum includitur eſſentiali cōmu-nione a cuiꝰ oīs natura excludit̉. ¶ Nēpe cum omnis ſb̓a tractetur aūt eſſe vniuerſalis que pluribus ſb̓ſtātijs eſſentialiter cōmunis eſt vt hominem eſſe cōmune eſt ſingulis hominibus: aut eſſe indiuidua que vniuerſaleꝫ eſſētiam communem habet cum alijs quēadmodum ſinguli homīes commune habent cum ſingulis vt homines ſint quomodo aliqͥsſummam naturam in aliarum ſubſtantiarū tractatu contineri intelligit que nec