Monologion

eſt non etiam quia continetur. Unde ſivſus loquendi admitteret cōuenientiusdici videret̉ eſſe cū loco vl̓ tꝑe qͣꝫ in locovel tꝑe. Plꝰ em̄ ſignificat̉ ꝯtineri aliqͥdet dicit̉ eſſe in alio qͣꝫ cū dicit̉ eſſe cū alioIn nullo itaqꝫ loco vel tempore propriedicitur quia omnino a nullo alio cōtinetur ⁊ tamē in omni loco vel tempore ſuoquodammodo dici poteſt eſſe qm̄ quicquid aliud eſt ne in nihilū cadat ab ea p̄ſente ſuſtinetur in omni loco et temporeeſt quia nulli abeſt ⁊ in nullo eſt quia nl̓lum locū aut tempus habet nec in ſe recipit diſtinctōes locorum aut temporuꝫaut illic vel hic vel alicubi vel tunc velnunc vl̓ aliquādo nec ſcd̓m labile p̄ſensquo vtimur tempus eſt aūt ſcd̓m preteritum vel futuꝝ fuit vel erit qm̄ hͨ circumſcriptoꝝ ⁊ mutabiliū ꝓpria ſunt quia illa non eſt ⁊ tamē h̓ de ea quodammododici poſſunt quādo ſic eſt preſens oībuscircūſcriptis ⁊ mutabilibꝰ ac ſi illa circūſcribatur eiſdem locis ⁊ mutetur temporibus ¶ Patet itaqꝫ quātum ſatis eſt addiſſoluēdam que inſonabat cōtrarietatem qualiter ſūma oīm eſſentia vbiqꝫ etſemper ⁊ nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ id eſt in omni etin nullo loco aut tempore ſit iuxta diuerſoꝝ intellectū cōcordem veritatem.¶ Quō melius intelligi eſſe ſemꝑ quaſiin omni tempore. ¶ Capitulū. XXIII.Erum cū conſtet eandē ſūmamvnaturam nō magis eſſe in omnibus locis qͣꝫ in oībus que ſūt nōvelut que contineātur ſed que penetrando cūcta cōtineat cur nō dicatur eſſe vbiqꝫ? hoc ſenſu vt potius intelligat̉ eſſe inoībus que ſunt: qͣꝫ tātum in oībus lociscum hunc intellectuꝫ ⁊ rei veritas exhibeat ⁊ ip̄a localis verbi ꝓprietas nequaqͣꝫ ꝓhibebat? Solemꝰ nāqꝫ localia ꝟbaſepe irrep̄hēſibiliter attribuere rebus q̄nec loca ſunt nec circūſcriptōe locali cōtinent̉ velut ſi ibi dicā ibi eſſe intellectuꝫin aīa vbi eſt rationalitas. Nam cū vbi

et ibi aduerbia localia ſint non tamē locali circūſcriptiōe vt aīa continet aliudaut intellectus aut rationalitas cōtinentur. Quare ſumma natura ſcd̓m rei veritatem dicitur aptius vbiqꝫ eſſe ſecundum hanc ſignificatōem vt intelligatureſſe in omnibus que ſunt qͣꝫ intelligaturin omnibus locis ⁊ qm̄ ſic ſupra expoſiterationes docēt aliter eſſe non poteſt neceſſe eſt eā ſic eſſe in oībꝰ que ſūt vt vnaeandēqꝫ ꝑfecta tota ſimul ſit in ſingul̓.Ꝙ nll̓is mutabil̓ ſit accidētibꝰ. XXIIIIAndem quoqꝫ ſūmam ſb̓am cotſtat ſine principio ⁊ ſine fine eſſenec habere preterituꝫ aut futuꝝnec eſt temporale hoc eſt labile preſensquo nos vtimur: qm̄ etas ſiue eternitaseius que nihil aliud eſt qͣꝫ ip̄a immutabilis ⁊ ſine partibus eſt. Nonne ergo ſemper ꝙ videtur deſignare totum tempusmulto verius ſi de illa dicitur intelligit̉ſignificare eternitatē que ſibiip̄i nunqͣꝫ ēdiſſimilis qͣꝫ temporū varietatē que ſibiſemꝑ eſt in aliquo non ſimilis? quare ſidicitur ſemꝑ eſſe qm̄ idē eſt illi eſſe et viuere nihil melius intelligit̉ qͣꝫ eterne eſſevel viuere id eſt interminabilē. vitam ſimul perfectam totā obtinere. ¶ Uidet̉aūt eius eternitas eſſe interminabilis vita ſimul perfecte tota exiſtens. Cum em̄ſupra iam ſatis liqueat ꝙ eadem ſubſtātia non ſit aliud qͣꝫ vita ſua et eternitasſua nec ſit aliquo mō termīabilis nec niſi ſimul et perfecte tota quid aliud eſt vera eternitas que illi ſoli cōuenit qͣꝫ interminabilis vita ſimul ⁊ perfecte tota exiſtens. Nam vel h̓ ſolo verā eternitatemſoli in eſſe illi ſubſtātie que ſola nō factaſed factrix eſſe inuēta eſt aperte percipitur qm̄ vera eternitas principij finiſqꝫmeta carere intelligitur ꝙ nulli reꝝ creatarum conuenire eo ipſo de nihilo facteſūt cōuincit̉. Sed hͨ eſſentia quā patuitoīmode ſibi eē eandē ſb̓ſtātialit̓ nō ē aliquādo a ſe diuerſa vl̓ accidētalit̓ Uerū