Monologion

ritate ⁊ neceſſitate concorditer a teſtantibus diſſeruit aſſerit eſſe nihil. Si em̄ eaque ſupra digeſta ſunt neceſſarie veritatis munimine firmata ſūt non fuit aliudante ſūmam eſſentiaꝫ nec erit aliud poſteam quare nihil fuit ante eaꝫ ⁊ nihil eritpoſt eam. Naꝫ aūt aliud aūt nihil neceſſe eſt p̄ceſſiſſe vel ſub ſecutuꝝ eſſe. Quiaūt dicit quia nihil fuit ante ip̄aꝫ ⁊ nihilerit poſt ip̄am id pronūciare videtur qꝛfuit ante ip̄am quādo nihil erat ⁊ erit pꝰip̄am quando nihil erit. Quando ergonihil erat illa nō erat: et quādo nihil eritilla nō erit. Quō ergo nō incepit ex nihilo aūt quomō non deueniet ad nihilū ſiilla non dū erat cū iam erat nihil ⁊ eadēiā non erit tamē adhuc erit nihil. Quidergo molita eſt tanto moles argumentorū: ſi tam facile demoliūtur iteꝝ in nihilum molimina eoꝝ. Si namqꝫ conſtituitur vt ſummū eſſe nihilo ⁊ precedēti ſuccedat ⁊ ſubſequenti decedat quicqͥd ſupra ſtatuit verum neceſſitate deſtituiturper inane nihilum. An potius repugnāduꝫ eſt nihilo ne tot ſtructure neceſſarierationis a nihilo expugnētur et ſummūbonum quod lucerna veritatis queſitūet inuentū eſt amittatur pro nihilo. Pocius igitur aſſerat̉ ſi fieri poteſt quia nihil non fuit ante ſummam eſſentiam necerit poſt illam qͣꝫ cum locꝰ datur ante vl̓poſt illam nihilo per nihilum reducaturad nihilū illud eſſe quod per ſeip̄m ꝯduxit id quod erat nihil adeſſe. ¶ Duplicēnamqꝫ vna pronūciatio gerit ſummam.cum dicitur: quia nihil fuit ante ſummāeſſentiam. Unus enim eſt eius ſenſusquia priuſqͣꝫ ſumma eſſentia eſſet fuit cūerat nihil. Aliter vero eius eſt intellectus quia ante ſummam eſſentiam nonfuit aliud veluti ſi dicaꝫ nihil docuit mevolare hoc autem ſic exponam quia ipſū nihil ꝙ ſignat non aliquid docuit mevolare ⁊ erit falſum: aut quia nō me docuit aliud volare quod eſt verum. Pri-

or itaqꝫ ſenſus eſt: quem ſequitur ſupratractata inconueniētia ⁊ omnimoda ratione pro falſo repellitur. Alter vero eſtque ſuperioribus perfecta coheret cōuenientia ⁊ tota illorum contexione veruseſſe compellitur quia cuꝫ dicitur nihil fuit ante illam ſed poſteriorem intellectuꝫaccipiendum eſt nec ſic eſt exponenduꝫvt intelligatur aliquando fuiſſe quādoilla non erat ⁊ nihil erat ſed ita vt intelligatur quia ante illam non fuit aliquidEadem ratio eſt duplicis intellectus ſinihil dicatur poſt illā eſſe futuruꝫ. ¶ Siergo hec interpretatio que facta ē de nihilo diligenter diſcernitur veriſſime necaliud nec nihil ſummam eſſentiā aut preceſſiſſe aut ſubſecuturū eſſe ⁊ nihil fuiſſeante vel poſt illam eſſe ſecuturū cōcluditur ⁊ tamen nulla iam conſtitutorū ſoliditas nihil inanitate concutitur.¶ Ꝙ illa ſit in omni loco ⁊ tꝑe. XIX.aUāqͣꝫ aūt ſupra cōcluſum ſit qꝛcreatrix hec natura vbiqꝫ ⁊ ī omnibus ⁊ per omnia ſit et ex eo qꝛnec incepit nec deſinit eſſe conſequat̉ qꝛſemper fuit eſt ⁊ erit ſentio: tamen quiddā ꝯtradictōis ſiue murmurare ꝙ me cogit diligentius vbi et quando illa ſit indagare. ¶ Itaqꝫ ſūma eſſentia aut vbiqꝫ ⁊ ſemper eſt aut tantum alicubi et aliquando aut nuſqͣꝫ et nunqͣꝫ. Quod dico aut in omni loco vel tempore aut determinante in aliquo vel in nullo. Sedquid videtur repugnātius: qͣꝫ vt quodveriſſime ⁊ ſumme eſt id nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ.falſum eſt igitur illam nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ eſſeDeinde quomō nullum bonum nec penitus aliquid eſt ſine ea ſi ip̄a nuſqͣꝫ velnunqͣꝫ eſt: nuſqͣꝫ vl̓ nunqͣꝫ aliquod bonūeſt ⁊ nuſqͣꝫ vl̓ nūqͣꝫ omnino aliqͥd eſt. Ꝙqͣꝫ falſum ſit nec dicere opus eſt falſumigitur eſt ⁊ illud ꝙ illa nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ ſit:Aut eſt ergo determinante alicubi ⁊ aliquando aut vbiqꝫ ⁊ ſemper. At ſi determinante cum in aliquo loco vel tempore

g iiij