¶ De incarnatione verbi

pater et filius alicuius filius: nec vnqͣꝫpr̄ ſuimet ipſius ē pat̓: aut filius ſuimetipſiꝰ filiꝰ ē. Sꝫ alius ē pr̄ alius cuiꝰ ē pr̄⁊ ſil̓iter aliꝰ ē filiꝰ et alius cuius ē filiusQuare ſi in deo nō ē alius pater: ⁊ aliꝰcuius ē pater: nec ſimiliter filiꝰ aliꝰ eſt ⁊alius cuius ē filiꝰ falſe dicit̉ deꝰ pr̄ autfilius. Si em̄ in deo nō eſt alius a patrecuius pr̄ ſit: nō poteſt eē pater. Et ſimiliter ſi nō eſt in eo aliꝰ a filio cuiꝰ ſit filiꝰnon valet eē filius. Quapropt̓ non eritvnde ille due ꝑſone dicātur in deo queideo dicūtur quia deꝰ eſt pr̄ ⁊ deꝰ ē filiꝰet ſemꝑ alius ē pater alius ē filiꝰ. Uidetis ergo quō deſtruat̉ fides noſtra ſecūdū ſenſū eiꝰ qui putat cōſequi pr̄em eſſecū filio incarnatum ſi vna ⁊ nō plures:ſūt res in deo ꝑſone plures. Si em̄ vera eſt hec eiꝰ cōſequētia nō ſolū hoc qd̓de patre ⁊ filio dixi: ſed in oībꝰ tribus ꝑſonis tāta ſequet̉ cōfuſio vt quicqͥd deſingulis ꝓprie dicit̉: de oībus dicēdumcōmuniter fit. Quāobrem nō erit vndepater ⁊ filiꝰ et ſpūſſāctus ꝓcedēs a pr̄eet filio ſint alij abinuicē ſicut oſtendi inpatre ⁊ filio. Quare nec vlla erit ibi relatio que nullatenꝰ ibi ē niſi ſcd̓m hͦ qd̓alij ſūt abinuicē. Ergo nec plures erūtꝑſone. Poſito nāqꝫ vnā rem eē tres perſonas aut illud non ſeqͥtur qd̓ dicit: autoīa illa ſimul que dixi cōſequētur. Similis nāqꝫ ē oībus vis cōſequētie. Curergo ꝑgit ad incarnatōm quaſi ip̄a ſolafaciat queſtionē ⁊ nō potius dicit ſi tresꝑſone ſūt vna res nō ſunt tres perſoneNā nō minus ante incarnatōeꝫ qͣꝫ poſtfacere hāc queſtionē poteſt. Si aūt hocomnino vult aſſerere: tres ſcilicet perſonas ſecūdum ꝙ vnaqueqꝫ deus ē noneſſe vnā rem ſed tres res: vnāquāqꝫ perſe ſicut ſūt tres angeli: apertiſſimū ē qꝛtres deos cōſtituit. Sed forſitan ip̄e nōdicit ſic̄ ſūt tres aīe aut tres angeli: ſedille qui mihi eius mādauit queſtionemhāc ex ſuo poſuit ſimilitudinē ſed ſoluꝫ

tres ꝑſonas affirmat eē tres res ſint additamento alicuius ſimilitudinis. Curergo fallit̉ aūt fallit ſub noīe rei cum idip̄m ſignificet̉ ſub noīe dei. Nempe aūtdeū eſſe rem illā negabit in qua tres ꝑſonas ymo quā tres fatemur eſſe perſonas. Aut ſi hoc nō negat conſequēs eſtvt ſicut ip̄e aſſent ꝑſonas tres non vnāſed tres eſſe res. Ita quoqꝫ affirmet eaſdem ꝑſonas non vnū ſed tres eſſe deosQue qͣꝫ īpia ſic̄ iudicēt criſtiani. Seddicet nō cogit quod dico tres res fateritres deos: quomō tres: ille res ſimul ſūtvnus deus: ⁊ nos dicimꝰ. Ergo ſingula queqꝫ de tribus illis: id ē ſingula q̄qꝫꝑſona nō eſt deus ſed ex tribꝰ rebus cōficitur deꝰ. Pater igit̉ nō eſt deus: filiꝰnon ē deus ſpūſſāctus nō ē deꝰ qm̄ necde ſingulis nec de duobus ſed ſolū detribus ſimul noīatis dicēdus ē deꝰ: qd̓ſimiliter eſt impiū. Nā ſi ita eſt nō ē deꝰſimplex natura ſed partibus cōpoſita.Sed ſi ſimpliciter habet intellectum: ⁊non multiplicitate fantaſmatū obrutūintelligit ſimplicia p̄ſtare cōpoſitis quātū ad ſimplicitatem ⁊ cōpoſitionem attinet. Qm̄ omne cōpoſitū nccē eſt aut ītellectu poſſe diſiungi aut re ipſa quodde ſimplicibus intelligi nequit. Cuiusem̄ partes cogitari non poſſūt id in partes nullus intellectus diſſoluere poteſtSi ergo deus tribus ex rebus compoſitus eſt: aut nulla natura ſimplex ē: autaliqua natura eſt alia: que in aliquo eſtpreſtātior natura dei que vtraqꝫ quamfalſa ſint non eſt obſcuruꝫ. Quod ſi iſtede illis dyaleticis modernis eſt: qui nihil eſſe credunt niſi quod ymaginationibus cōprehendere poſſunt: nec putataliquid eſſe in quo partes nulle ſunt vl̓non negabit intelligere ſe quia ſi eēt aliquid quod nec actu nec ītellectu diſſolui poſſet maiꝰ eēt qͣꝫ qd̓ vel ītellectu eſtdiſſolubile. Itaqꝫ ſi oē cōpoſitū ſaltē cogitatōe diſſolui p̄t cū dic̄ deū eē ꝯpoſitū