IiberAnſelmi

de deo vuo numero ⁊ vnū numero deūde patre ⁊ filio. Credimus em̄ ⁊ dicimꝰquia deus eſt pater ⁊ deus ē filius ⁊ cōuerſim pater ē deus: ⁊ filius ē deus ⁊ tn̄nec credimꝰ nec dicimꝰ plures eē deos:ſed ita vnū ē deū numero ſic̄ natura qͣꝫuis pater ⁊ filius nō ſint vnus ſed duo.Angelū em̄ et aīam ſcd̓m ſubſtātiā dicimꝰ nō ſcd̓m relationē. Nā licet angelinomen ab offitio dictū ſit quia angelusnūcius dicit̉ tamē ſicut aīa pro ſpē ſubſtātie accipit̉ ita ⁊ angelus. Quod ipſeintelligere ſe mōſtrat cū pariter dicit ſic̄ſunt tres angeli aut tres aīe. Talē nāqͣꝫſignat pluralitatē ⁊ ſeꝑatōem qualē habet plures angeli aūt aīe: id eſt qualemhabēt plures ſubſtantie. Quod adhucaꝑte mōſtrare videt̉ cū ſubdit ita tamēvt volūtate et ptāte omnino ſint idem.Sic em̄ intelligit volūtatē ⁊ ptātē in illis pluribꝰ rebus quēadmodū in pluribus angelis aut animabꝰ. Quod intelligi nō poteſt ſi ille plures res putāturſecūdū ꝓprietates ꝑſonarū eē nō ſcd̓mhic ꝙ cōmuniter dicunt̉. Nullatenꝰ nāqꝫ pr̄is et filij ſcd̓m ipſas ꝓprietates ideſt ſcd̓m paternitate ⁊ filiatōem vlla volūtas aut potētia eſt ſed ſcd̓m diuinitatis ſubſtātiā que cōmunis ē illis. Quare ſi dicit tres ꝑſonas eſſe tres res ſcd̓mip̄a ꝓpria: palā eſt quā ſuperflue hoc dicat qͣꝫ etiā inconueniēter addit ſicut ſūttres angeli aut tres aīe. Ac ſi dicit eaſdem ꝑſonas duas eſſe res ſcd̓m hoc qd̓cōmune ē illis ideſt ſcd̓m ꝙ ſingula q̄qꝫet plures ſimul vnus ꝑfectus deus eſt.Primū quero an ſit xp̄ianus. Reſpōdebit vt eſtimo hic ſe eſſe: ergo credit vnūeſſe deum et ipſū eſſet tres perſonas ideſt patrem ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſāctū ⁊ filij ꝑſonam ſolā incarnatā alijs tamē duabuscooꝑantibus. Qui autē ita credit affirmat eum nō eſſe xp̄ianū qui aliqͥd vultaſſerere cōtra aliquid horum. Si ergoiſte ita credit negat eū eſſe criſtianū qui

contra hic diſputat. Utrū aūt hanc fidem ſubuertere ip̄e nitatur videamus.Cum igitur dicit vt de duabus ꝑſonisdicam ſicut incepi ꝙ de tribus intelligatur: cū inqͣꝫ dicit. Si due ꝑſone ſūt vnares ⁊ non due ſicut ſunt duo angeli autduo anime conſequi patrē quoqꝫ eē incarnatū ſi filius eſt incarnatus puto qꝛſic rationatur ſecum. Si vna et eademnumero res d̓s ē ⁊ ip̄a eadē ē pr̄ ē et filiꝰcū filiꝰ ſit incarnatꝰ quō nō et pr̄ ē incarnatus. De vna quippe et eadem re noneſt vera ſimul affirmatio ⁊ eius negatioſed de alia re affirmare aliquid et d̓ aliaidem ipſum negare nihil prohibet. Nōenim idem petrus apoſtolꝰ eſt ⁊ non eſtapoſtolꝰ. Sed ſi alio noīe idem ip̄e affirmetur apoſtolꝰ ⁊ alio negetur vt petrus eſt apoſtolꝰ ⁊ ſymon nō eſt apoſtolus nō ē vtrāqꝫ vera euūciatio ſed vnaharū falſa. Petrū autē eſſe apoſtolū etStephanū non eſſe apoſtolū quoniamalius eſt petrus ⁊ alius ē ſtephanꝰ poſſibile eſt verū eſſe. Si ergo eadē numero ⁊ non alia res eſt pater qͣꝫ filius noneſt verū: affirmari debere aliquid: de filio et negari d̓ pr̄e aūt affirmari debered̓ pr̄e ⁊ filio negari. Quicqͥd igit̉ eſt pr̄ē ⁊ filiꝰ ⁊ qd̓ dicitur d̓ filio nō debet negari de pr̄e. Eſt aūt incarnatꝰ filiꝰ ¶ Eſtgͦ incarnatꝰ quoqꝫ pater. Sed hͨ rationatio ſi vera ē ⁊ rata vera eſt hereſis ſabellij. Si em̄ quicqͥd dicitur de vna ꝑſona dicitur ⁊ de altera idcirco quoniāvna res due ſūt ꝑſone ergo ſicut de filio dicitur filius et verbū et genitus itahec dicētur de patre. Et quēadmodumpater eſt et pater ⁊ genitor et ingenitusſic hoc de filio dicēda ſunt. At ſi ita eſt:non eſt alius pater qͣꝫ filius nec filiꝰ aliꝰa patre. Quare nō ſūt due perſone ſedvna perſona. Ideo namqꝫ dicuntur ꝑſone due quia alij credūtur abinuicempater et filius: ſi tamen deus erit pateret filius. Nam ſemꝑ pater eſt aliculus