InſelmiIber
dicit deo aliquid maius ſe poſſe intelligere: trāſit itaqꝫ eius ītellectꝰ vltra deūqd̓ nullus facere poteſt intellectꝰ. Sedvideamus qͥd addat quaſi ad incōuenientiā repellēdā que videtur naſci ſi tresille ꝑſone ſūt tres res. Sic tamē inquidvt vna triū earū rerū ſit voluntas ⁊ poteſtas: hīc querēdū ē an ille tres res ſedhoc qd̓ ſeꝑatim abīuicē intelligūtur anſecūdū cōmunē volūtatē et ptātē an neqꝫ ſcd̓m illud ſolū qd̓ ſeparatim habēt:neqꝫ ſed hoc qd̓ cōmune eſt illis: ſed ſecundū vtrūqꝫ ſimul ſint diuine nature.Quippe ſi ſcd̓m iilud quod ſūt ſeparatim habēt diuinitatē erūt tres dij: et idēintelligi poterūt ſine volūtate et ptāte.Semꝑ em̄ ꝓpria diſcrete intelligūtur acōmunibꝰ: ⁊ cōmunia a diſcretis. Seddiuina natura ſine volūtate ⁊ ptāte nullatenus intelligi valet. Quod ſi ſecūdūvnā ⁊ cōmunē volūtatē ⁊ ptātem ſūt etſingule ⁊ bine ⁊ tres ſimul deus: qͥd ibifaciūt ille tres diſcordes res: que nec niſi ꝑ aiiud in vnitatē cōcordare poſſuntdeitatis: nec ad ꝑfectionē nec ad auxilium aliquod vt deus ſit valeāt. Nam ſivna ſufficit volūtas et ptās ad ꝑfectionē dei: que ſūt ille tres res qͥbus īdigetdeus aūt ad quid illis eget. Credimusem̄ deū nullo indigere: fruſtra igit̉ cogitantur ille tres res in deo. Ac ſi nec ſoletres res: nec ſola voluntas et poteſtas:ſed hec oīa ſimul cōficiūt deū. Itē dicoquia cōpoſitus eſt et ea que nō ſunt ꝑ ſedeꝰ aūt dij faciūt deū. Aut ſi dicit quiaille tres res ita nomē dei habēt ꝑ ptātē⁊ volūtatē ſicut hō dicit̉ rex ꝑ regiā ptātem: nō eſt deus nomē ſubſtātie ſed accidētaliter dicūtur ille neſcio que tres restres dij: ſicut tres hoīes eādē habentesregiam ptātē tres reges dicūtur. Tresem̄ hoīes vnus rex eſſe nequeunt. Qd̓cū nefādum ſit: nō eſt opus dicere. Codex magnus implēdus ē ſi voluero ſcribere abſurditates ⁊ impietates q̄ ſequū
tur ſi verū eſt: vna dei perſona incarnata reliquis duas ꝯſequi eſſe incarnatasquia tres ille ꝑſone ſūt vna res ſecūdūid quod cōmuniter de tribus dicit̉: autſi ſūt tres res ſeperate quēadmodū illeputat cōtra quē iſta dixi quō ſolꝰ filiuseſt incarnatus. Palā ergo ē quē nō debeat eſſe ꝓmptus ad diſputādū de rebꝰꝓfundis et maxime de illis in qͥbus nōerrat̉ ſine periculoTres ꝑſonas eſſe incarnatas filio incaruato īpoſſibile ē filio tn̄ ampliꝰ cōuenit incarnari qua pr̄i ⁊ ſpūiſcto. IIIIEed forſita dicit iſte mihi. Sic̄Iputas iſta pariter cōſequi ex neceſſitate que dicis ſic ⁊ ſequiturquod dico ita neceſſaria mea videt̉ conſequētia. Ergo oſtēde non cōſequi quedico: ⁊ fatebor ego tecū nullū incōueniens ſequi: ſi ſolꝰ filiꝰ eſt incarnatus autſi tres ꝑſone ſūt vna res. Qd̓ ſi ad hacoſtēſione deficis nō ſoluis ſed magis ligas queſtiōem cū tu ip̄e mecū ꝓbas innumerabilia naſci incōueniētia. Que ſinegāda ſūt ambo debemꝰ pariter cōcludere tres ꝑſonas nō eē vnā rem ſed ſolꝰfilius ē incaruatꝰ: aut ſi ſūt vna res oēsparit̓ eē incarnatas. Oſtēdēdū ergo eſtin quo iſte fallit̉ ⁊ quō incarnatōm ſoliꝰfilij nō ſeqͥtur tres ꝑſonas eē tres res ſeparatas: aut ſi ſunt vna res: tres ꝑſoneoēs eas eſſe incarnatas. Ꝙ vtiqꝫ deusvna ⁊ ſola ⁊ indiuidua et ſimplex ſit natura ⁊ tres ꝑſone ſāctorū patrū ⁊ maxīebeati auguſtini poſt apl̓os et euangeliſtas inexpugnabilibꝰ rationibꝰ diſputatū ē. Sed ⁊ ſi qͥs legere dignabitur duoparua opuſcula mea monologiō ſcilicꝫꝓſologion que ad hec maxīe fctā ſūt vtqd̓ fide tenemꝰ de diuina natura ⁊ eiusꝑſonis p̄ter īcarnatōm nccͣarijs ratōibꝰſine ſcripture auctoritate ꝓbari poſſit.ſi inquam ea aliqͥs legere voluerit putoqꝛ ⁊ ibi inueniet de hoc qd̓ nec improbare poterit nec ꝯtēpnere volet. In quibꝰ