De incarnatione verbi

homini nō eſt reſpōdēdū auctoritate ſacre ſcripture quia aut ei non credit auteaꝫ ꝑuerſo ſenſu interp̄tatur. Quid em̄apertius dicit ſcriptura ſacra qͣꝫ qd̓ devnꝰ ⁊ ſolꝰ ē Rōe igit̉ qͣ ſe defēdere nitit̉eiꝰ error demōſtrādꝰ ē. Ut aūt faciliꝰ ⁊breuius hͦ faciā loquar tm̄ de patre et filio qm̄ hee due ꝑſone ſuis proprijs vocibus alie ab inuicē aperte deſignanturNā nomē ſpūſſācti non eſt alienū a pr̄eet filio quia vterqꝫ eſt et ſpūs et ſāctus:Ꝙ aūt in patre ⁊ filio de vnitate ſubſtātie vel pluralitate ꝑſonarū inueniemushoc in tribꝰ abſqꝫ dubio cognoſcimus.Dicat ergo Si due ꝑſone pater ⁊ filiusnon ſūt due res. Queramꝰ primū quidvelit hic dicere duas res. Nā vnā quāqꝫ ꝑſonā credimus eē hoc qd̓ cōmune ēambobꝰ et eſſe hoc quod ꝓpriū eſt ſibi.Perſona em̄ patris et deus eſt quod cōmune ē illi cū filio: et pater eſt qd̓ eiꝰ ꝓpriū eſt. Similiter ꝑſona filij et deꝰ eſtquod cōmune eſt illi cū patre: et filius ēquod nō niſi de hac ſola ꝑſona dicitur.Iu hijs igit̉ duabus ꝑſonis vnū ē cōmune id eſt deus: et duo ꝓpria que ſūtpater et filius. Quecūqꝫ em̄ illis ſūt cōmunia vt op̄s eternus: in hoc ſolo communi intelligūtur. Et que ſunt ſingulispropria vt eſt pater genitor vel gignēset filio verbū vel genitus: hijs duobusnoībus patris ſcilicet ⁊ filij ſignificāturCū igitur dicit has duas ꝑſonas eē duas res quero. qͥd dicat ibi duas res anid quod cōmune eſt illis an ea que propria ſunt ſingula ſingulis. Sed ſi duasres eſſe dicit duo ꝓpria ideſt patrē ⁊ filiū vt tn̄ id quod cōmune eſt nō ſit plures res ſed vna et ſola res: ſuꝑflue hocdicit quia nemo criſtianꝰ confitet̉ pr̄emet filiū ſcd̓m hec duo ꝓpria vnā rē eſſe:ſed duas. Solemꝰ em̄ vſu dicere rē qͥcquid aliquo mō dicimus eē aliqͥd. Quiaūt dicit de deo patrē aūt filiū: aliquidde eo dicit. Et oēs ſciūt in deo patrē: nō

eē filiū ⁊ filiū nō eſſe patreꝫ: qͣꝫuis ī vnohomine pater ſit filius et filius ſit paterſi idem hō eſt pater ⁊ filius. Ꝙ ideo fit:quia in deo dicūtur expoſite in vno vero hoīe non adinuicē: ſed ad aliū filiumpater: ⁊ ad aliū patrē filius dicit̉: hoc gͦmodo nihil ꝓhibet dicere duas ꝑſonaspatrē et filiū eſſe duas res: ſi tamen intelligatur cuiſmodi ſint res. Nō em̄ ſicut ſint pater et filius due res vt in hijsduabus rebus intelligat̉ eorū ſubſtantiā: ſed eorū relatōes qͣꝫuis ille ꝑ ea queſubiungit aperte oſtēdat ſe non intelligere hocmō duas ꝑſonas eſſe duas resNam cū dicit ſi tres perſone ſint vna tātum res: ⁊ non tres res ſubiungit per ſeſeparatim. Quippe talem videt̉ ꝓnūciare ſeperatōem que ꝓhibeat eſſe ſiml̓in eodē homīe patrē et filiū. Per hancnamqꝫ ſolā putat ſe poſſe liberare patrēa cōmunione incarnationis cū filio Nāper illam ſeparationem qua aliud ē eſſe patrem et aliud eſt eſſe filium: nā alieſunt ab inuicem paternitas et filiatio ſicredit vnum ⁊ ſolū eſſe deum qui eſt pater et filius nō videt patrem ⁊ filiū poſſe ſeperari quin ſint in eodem homine ſimul. Aut ergo aliam ſeparatōem perſonarum patris ⁊ filij loquitur qͣꝫ illā quāſecundū propria alij ſunt ab inuiceꝫ pater ⁊ filius quia per hāc nō intelligit incarnatōem alienā eſſe a patre ymo ſi ſimul ſunt pater et filius opinatur conſequi patrē eſſe participē incarnatōis cuꝫfilio. Aut ſi illam dicit fruſtra laborat: ſicut iam dixi quia criſtiana fides hocmodo intelligit patreꝫ et filiū eſſe duas resSed cum ait ſicut ſunt tres angeli auttres anime aperte mōſtrat ſe nō de pluralitate vel ſeperatione illa loqui quemillis eſt perſonis ſecūdum propria. Nēpe d̓ nulla vna eademqꝫ numero re duoāgeli dicnūt̉ aut due aīe nec vnū aliqͥdnumero d̓ duobꝰ angel̓ dicit̉ aūt d̓ duabꝰ aīabꝰ ſicut patrem et filium dicimus