AnſelmiLiber

per obediētiam paſcunt tāto ſubtiliꝰuehimur ad ea que per intellectū ſaciātfruſtra quippe conatur dr̄e: ſuꝑ oēs docentes me intellexi qui proferre non audet quia teſtimonia tua meditatio meaeſt. Et mēda citer pronūciat. Super ſenes intellexi: tui nō eſt familiare qd̓ ſeqͥtur: quia mādata tua queſiui. Nimiruꝫhoc ipſū quod dico qui non credideritnon intelliget. Nā qui nō crediderit nōexperiet̉: et qui expertus nō fuerit nō ītelliget. Nam qͣꝫto rei auditum ſuperatexperiētia. tātum vincit audientes cognitōem experientis ſciētia: ⁊ non ſolumad intelligēdum altiora prohibet̉ mēsoſtendere ſine vite et mādatorū dei obedientiā: ſed etiā aliquādo datꝰ intellectꝰ ſubtrahitur: ⁊ fides ip̄a ſubuertiturneglecta bona conſciētia. Ait enim de qͥbuſdam apoſtolꝰ. Cum cognouiſſēt deum nō ſicut deū glorificauerūt: aut gratias egerunt ſed eua: nico .ſ. ⁊ obſi. ē niſi cor eorum. Et cum preciperet thimotheo militare militiam bonā: ait habēsfidem et conſciētiā bonam qͣꝫ quidā repellentes circa fidem naufragrauerūt.Nemo ergo ſe temere mergat incōdenſa difficillimarū queſtionū niſi prius inſoliditate fidei: cōqueſita morum ⁊ ſapl̓.entie grauitate: ne pͦ multiplicia ſophiſmatum diuerticula in tanta leuitate diſcurrens: aliqua tenaci illaqueet̉ falſitate. Cumqꝫ omnes vt cautiſſime ad ſacre pagine queſtiones accedāt: ſunt cōmouendi illi vtiqꝫ noſtri temporis dyaletici (ymo dyaletice heretici qui quideꝫnon niſi flatum vocis putāt eſſe vniuerſales ſubſtantias et qui colorē non alid̓queunt intelligere niſi corpus nec ſapiētiam hominis aliud qͣꝫ animam) prorſa ſpiritualiū queſtionum diſputationeſunt ex ſufflendi. In eorum quippe animabus ratio que prrnceps ⁊ iudex oīmdebet eſſe que ſunt in homine ſic ē ymaginationibus corporalibꝰ obuoluta vt

ex eis ſe non poſſit euoluere nec ab ip̄isea que ſola ⁊ pura ipſa ꝯtemplari debetvaleat diſcernere. Qui enim non dumintelligit quomō plures homīes in ſpecie ſint vnus homo qualiter in illa ſecretiſſima ⁊ altiſſima natura cōprehendetquomō plures perſone quaruꝫ ſingulaqueqꝫ eſt ꝑfectus deus ſint vnus deus.Et cuius meus obſcurata eſt ad diſcernēdum inter equū ſuum: et colorem eiꝰqualiter diſcernet inter vnum deū ⁊ plures relationes eius. Deniqꝫ qui nō poteſt intelligere aliquid eſſe hominē niſiindiuiduum: nullatenus intelliget hominē niſi hūanā perſonam. Omnis em̄indiuiduus homo: perſona ē. Quomōergo iſte intelliget hominē aſſūptum eēa verbo non ꝑſonā: ideſt aliam naturānon aliam ꝑſonā eſſe aſſūptam. Hec dixi: nequis anteqͣꝫ ſit ydoneus altiſſimꝰde fide queſtiones preſumat diſcutere:aut ſi preſūpſerit nulla difficultas autīpoſſibilitas intelligendi valeat illum averitate cui per fidem adheſit excutereIam veniēdū ē ad id ꝓpt̓ qd̓ incepimꝰ¶ Ꝙ non ſūt tres dij quāqͣꝫ tres res ꝑſonales vna tn̄ res eēncialis ¶. .III.Icit ſicut audio ille qui tres ꝑſonas dicitur aſſerere eſſe vedlud tres angelos aut tres aīas.Pagani defēdunt legem ſuā. Iudei defēdunt legem ſuā ergo ⁊ nos xp̄iani debemus defēdem fidem noſtrā. Audia/mus quomō iſte xp̄ianus defēdat fideꝫſuam. Si inquit tres perſone ſunt vnatātum res ⁊ non ſūt tres res: vnaqueqꝫper ſe ſeparatim ſicut tres āgeli aut tresanime: ita tamē vt volūtate et potentiaomnino ſint idē: ergo pater et ſpūſſāctcū filio incarnatus ē Uidete quid dicatiſte hō quomō defēdat iſte xp̄ianꝰ fideꝫſuā. Certe aūt vult ꝯfiteri tres deos autnō intelligit quod dicit. Sed ſi tres deos cōfitet̉ nō ē xp̄ianꝰ. Si aūt affirmatqd̓ nō intelligit nō illi credēdū eſt: huic