De incarnatione verbi
nitar tot ſancti ⁊ ſapientes qui pro eiuseterna firmitate ſe ſtabilitas eē gaudētindignari mihi poſſūt et hoc imputare:non ſtudioſe grauitati ſed iactabūde leuitati. Siquid ergo d̓ firmitate fidei noſtre in hac epl̓a diſputauero non eſt adconfirmādum illā ſed ad fratrū hoc exigētium precibus ſatiſfaciēdum. Sed ſiille qui prefatam protulit ſentētiaꝫ deocorigente ad veritatem redijt nullatenꝰputet me in hac epiſtola contra ſe loquiquia iam non eſt quod fuit. Si enim fuit aliquādo tenebre nunc aūt lux in dn̄onon ſūt arguende tenebre que iam nonſunt: ſed lux approbāda que lucet. Ueruntamen ſiue adhuc ad lucem redieritſiue non quomō ſentio laborare pluresin eadem queſtione: etiam ſi fides in illis ſuperet rationem que illis fidei videtur repugnare: nō mihi videtur ſuꝑfluum repugnantiā iſtā quas diſſoluereꝘ ſacre fidei queſtiōes: diſputamꝰautfrimamur nō quīlibet dyaletici ſꝫ inſcripturis ſacris experti ſuſcipere humiliter debent.¶ Capitulū. II.Ed priuſqͣꝫ de queſtione diſſerāaliquid premitam ad cōpeſcendam eorū preſūptōem qui nefāda temeritate audent diſputare contraaliquid eorū. que fides xp̄iana confitet̉qm̄ id intellectu capere nequeūt ⁊ potiinſipienti ſuꝑbia iudicāt nullatenꝰ poſſe eē quod nequeūt intelligere: quomōhumana ſapientia fatētur eſſe que ipſinon valeāt comp̄hendere. Nullꝰ quippe xp̄ianus debet diſputare quō qd̓ katholica eccleſia corde credit ⁊ ore confitetur non ſit ſed ſemꝑ eandē fide indubitāter tenendo amando ⁊ ſcd̓m illā viuēdo humiliter quātum poteſt querererationē quomō ſit Si poteſt intelligeredeo gr̄as agat: ſi nō poteſt nō immittatcornua aduentilādum ſed ſubmittat caput ad venerandū. Cicius em̄ in ſe poteſt confidēs humana ſapientia inpin-
gēdo cornua ſibi euellere qͣꝫ imitēdo petrā hāc euellere. Solēt em̄ qͥdā cū ceperint qͣſi cornua ꝯfidētie ſibi ſciētie ꝓducere: neſciētes qd̓ ſi quis eſtimat ſe ſcirealiqͥd nōdū cognouit quēadmodū oꝑteat eū ſcire: āteqͣꝫ habeāt ꝑ ſoliditatē fidei alas ſpiritales ī altiſſimas d̓ fide q̄ſtiōes preſūptuoſe aſſurgere. Unde fitvt dū ad illa que priꝰ fidei ſcalā exigūt(ſicut ſcriptū eſt niſi credideritis nō intelligetis) prepoſtere prius per intellectum: conātur aſcēdere in multimodoserrores: per intellectus defectū cogant̉deſcendere. Palam nāqꝫ eſt quia illi nōhabēt fidei firmitatē: qui quomō quodcredunt intelligere non poſſunt: diſputant contra eiuſdem fidei a ſāctis patribus confirmatam veritatē: velut ſi veſpertiliones et noctue non niſi in noctecelum videntes d̓ meridianis ſolis radijs diſceptent contra aquilas ſolem ipſum irreuerberato viſu intuentes. Priergo fide mūdandum eſt cor ſicut dicit̉de deo. fide mūdans corda eorū et prius preceptoruꝫ domini cuſtodiā illuminandi ſunt oculi: quia preceptū domini lucidum illuminās oculos: ⁊ prius ꝑhumilem obediētiam teſtimoniorū deidebemus fieri paruuli vt diſcamus ſapiētiam qͣꝫ dat teſtimoniū domini fi. ſa.pre. par. Unde dominus. Confiteor tibi domine pater celi ⁊ terre quia abſcōdiſti hec a ſapiētibus ⁊ prudētibus ⁊ reuelaſti ea paruulis. Prius inqͣꝫ ea q̄ carnis ſunt poſtponētes ſecūdum ſpirituꝫviuamus qͣꝫ profunda fidei diiudicando diſcuciamus: nam qui ſecundū carnem viuit carnalis ſiue animalis eſt: dequo dicitur. Animalis homo nō percipit ea que ſunt ſpiritusⁱ dei. Qui veroſpiritu facta carnis mortificat ſpiritua/lis efficitur: de quo legitur quia ſpiritualis oīa iudicat ⁊ ip̄e a nemīe iudicaturUerum em̄ eſt quia quanto epulentiusnutrimur in ſacra ſcriptura ex hijs que