AnſelmiLiber
¶ Quod nō ſūt tres dij quāqͣꝫ tres resꝑſonalis: vna tamē res eēntialis ¶ III.¶ Tres perſonas eſſe incarnatas filio īcarnato īpoſſibile ē: filio tn̄ ampliꝰ quenit incarnari qͣꝫ pr̄i ⁊ ſpūiſācto. ¶ IIII.¶ Quō in xp̄o non dicūtur due ꝑſoneeſſe ſicut due nature aſſūpte. ¶ Ca. V.¶ Ꝙ pr̄ filius ſpūſſāctus non ſint tresres ſeꝑate naturali ꝑbat̉ exēplo. ¶ VI.¶ Originem ꝑſonaꝝ in diuinis alio naturali exemplo ꝓbat. ¶ Capi. VII.Eternitati cui pūctū cōparat.Humilis ſubiectō auctoris ⁊ cur hūclibrum facere attēptauerit.Incipit liber. Anſelmi de Incarnanone verbi.¶ Capitulū. I.Omino ⁊ patri vniuerſe eccleſie in terra perigrinātis: ſūmo pōtifici vrbano frater anſelmus vita peccator: habitu monachꝰ ſiue iubēte ſiue ꝑmittēte deo cātuarie metropolis vocatꝰ epūs debitā ſubiectio/nem cū hūili ſeruitio et deuotis oratōibꝰ: Qm̄ diuina ꝓuidētia vr̄aꝫ elegit ſāctitatē cui vitā ⁊ fidē xp̄ianā cuſtodiendā ⁊ eccleſiā ſuā regēdā cōmitteret: adnullū aliū rectiꝰ refert̉ ſi quid cōtra catholicā fidē oritur in eccleſia: vt eius auctoritate corrigat̉: nec vlli alij tutius ſiqͥd cōtra errorē reſpōdet̉ oſtēdit̉: vt eiprudētia exanimet̉. Quapropt̉ ſicut nl̓li digniꝰ poſſuꝫ ita nulli libētius p̄ſentēepiſtolā qͣꝫ veſt re deſtino ſapiētie: quatenus ſi quid in ea corrigēdū eſt: vr̄a cēſura caſtiget̉: ⁊ qd̓ regulā veritatis tenet veſtra auctoritate roboretur. Cū adhuc in becci monaſterio eēm abbas preſūpta ē a quodā clerico in frātia talis aſſertio. Si in deo inquid tres ꝑſone ſūtvna tm̄ res: et nō ſūt tres res vnaq̄qꝫ ꝑſe ſeperatim: ſic̄ tres angeli aut tres aīe
ita tn̄ vt potentia et volūtate oīno ſintidē: gͦ pr̄ ⁊ ſpūſſāctꝰ cū filio ē incarnatQd̓ cū ad me ꝑlatū eēt incepi ꝯtra hūcerrorē quādā epl̓am. Quā ꝑte quadaꝫedita ꝑficere cōtēpſi credēs nō ea opuseē qm̄ ⁊ ille cōtra quē fiebat incōcilio avenerabili remēſi archiepiſcopo reinaldo collecto errorē ſuū abiurauerat ⁊ nl̓lꝰ videbat̉ qͥ eū errare ignoraret. Partē tn̄ illā qͣꝫ fecerā: qͥdā fr̄es me neſciētetrāſſcripſerint atqꝫ alijs legēdā tradiderūt. Qd̓ idcirco dico vt ſi ī alicuiꝰ manꝰ pars illa venerit quāqͣꝫ ibi nihil falſū ſit tn̄ tāqͣꝫ imꝑfecta ⁊ nō exqͥſita relīquat̉: ⁊ hic qd̓ ibi incepi diligētiꝰ inceptū ⁊ ꝑfectū reqͥratur. Poſtqͣꝫ em̄ in anglia ad epiſcōpatū neſcio qͣ dei diſpoſitōe captꝰ ⁊ retētꝰ ſū: audiui p̄fate nouitatꝭ auctorē in ſua ꝑſeuerātē ſnīa dicereſe n̄ ob alid̓ abiuraſſe qd̓ dicebat niſi qꝛa ppl̓o īterfici timebat: hac igit̉ cā qͥdāfr̄es p̄cibꝰ ſuis me cōeger̄t vt ſoluerē q̄ſtiōem q̄ ip̄e ſic irretitꝰ erat et nullo mōſe expediri ab ea crederet niſi aut incarnatōe dei pr̄is ⁊ ſpūſſācti aut deoꝝ multitudīe ſe īpediret. Qd̓ rogo ne qͥs putet p̄ſūpſiſſe me: qͣſi fortitudinē fidei criſtiāe mee exiſtimē īdigere defēſiōis auxilio. Quippe ſi gͦ cōtēptibil̓ homūtiotot ſctīs ⁊ ſapiētibꝰ vbiqꝫ exiſtētibꝰ adcōfirmādū fidei xp̄iane firmamentū qͣſimea īdigeat defēſiōe: aliqͥd ſcribere tēptarē: p̄ſūptor vtiqꝫ iudicari ⁊ d̓ ridēduspoſſē videri: Si em̄ me viderent hoīesalij: homiſcū paxill̓ ⁊ finibꝰ ⁊ alijs rebꝰqͥbꝰ: nutātia ligari ⁊ ſolidari ſolent elaborare circa mōtē olympū ad cōfirmadū eū ne alicuiꝰ īpulſu mitaret aūt ſubuerteret̉: mirū ſi ſe a riſu ⁊ d̓ riſu cōtinerēt: qͣꝫtomagis cū lapis qͥ abſciſꝰ eſt demōte ſine maībꝰ ⁊ ꝑcuſſit ⁊ comminuitſtatuā qͣꝫ vidit ī ſomno nabuchodono/ſor Iam fctūs eſt mons magnus et impleuerit vniuerſam terrā ſi eū meis rationibus fulcire ⁊ quaſi nutantē ſtabilire