¶ De incarnatione verbi
leuari: ita nullꝰ angelꝰ ꝑ aliū ſaluari debuit: ⁊ qͣꝫuis oēs ſint eiuſdē nature qm̄nō ſūt eiuſdē generis ſicut hoīes. Nonem̄ ſic ſūt oēs angl̓i de vno angl̓o quēadmodū oēs hoīes de vno hoīe. Hocqͦqꝫ remouet eorū reſtauratōem: qꝛ ſicutceciderūt nullo alio ſuadēte vt caderētita nullo alio adiuuāte reſurgere debētqd̓ ē ill̓ impoſſibile: alit̓ em̄ indignitateꝫqͣꝫ habituri erāt nō poſſūt reſtitui qm̄ ſine alieno auxilio ꝑ ptātē ſuā qͣꝫ acceperāt ſtetiſſēt in veritate: ſi non peccaſſēt.Quapropt̓ ſi qͥs opinat̉ ſaluatoris nr̄iredēptōem vſqꝫ ad illos aliquādo debere extēdi: rationabilit̓ cōuincit̉ qꝛ irratōnabilit̓ decipit̉. Qd̓ non dico qͣſi p̄ciummortꝭ eiꝰ oībꝰ hoīm et āgl̓orū pctīs ſuamagnitudīe n̄ p̄ualeat: ſed qm̄ ꝑditorūāgl̓oꝝ releuatōi īmutabil̓ rō repugnat.B Rōnabilia ⁊ qͥbꝰ nihilꝯtradici poſſitq̄ dicꝭ oīa mihi vident̉ ⁊ ꝑ vniꝰ q̄ſtionisqͣꝫ ꝓpoſuimꝰ ſolutōeꝫ: qͥcqͥd ī nouo veteriqꝫ teſtamēto ꝯtinet̉ ꝓbatū ītelligo.¶ Ꝙ ī hijs q̄ dicta ſūt veritas veteriset noui teſtamēti ꝓhata ſit CXXII.Um em̄ ſic ꝓbes deū fieri hocmīem ex neceſſitate. vt etiā ſi reImoueant̉ pauca qͥ d̓ nr̄is librispoſuiſti vt qd̓ de tribus ꝑſonis dei: ⁊ deadā tetigiſti: nō ſolū iudeis ſed etiā pagaīs ſola rōe ſatiſfacias: ⁊ idē ip̄e deushō: nouū cōdat teſtamētū ⁊ vetꝰ approbet ſic ip̄m veracē eē neceſſe ē ꝯfiteri: itanil qd̓ ī ill̓ cōtinet̉ veꝝ eē p̄t aliquis diſfiteri. A Si qd̓ diximꝰ qd̓ corrigēdū ſitn̄ renuo correctōeꝫ ſi rōnabilit̓ fit. Si ātteſtimonio veritatꝭ roborat̉ qd̓ nos rōnabilit̉̓ īueniſſe exiſtimamꝰ: d̓o n̄ nob̓ artribue̓ debemꝰ: qͥ ē bn̄dictꝰ ī ſecl̓a Amē.Explicit ſcd̓s liber ¶ Anſelmi ep̄i curPrefatō Sctī Anſeſmi cātu (d̓s hoͣ.arien̄. Ep̄i ordīs ſctī bn̄dctī ī libꝝ d̓ fideqͣꝫ alias d̓ īcarnatōe ꝟbi per ſe reꝑimusUāuis pꝰ apl̓os ſctī (p̄notatūpr̄es et doctores nr̄i ml̓ti tot et
tāta d̓ fidei nr̄e rōe dicēt ad cōfutādā īſipiētiā ⁊ frāgēdā duritiā īfidelium: ⁊ adpaſcēdū eos qͥ iā corde fide mūdato eiuſdē fidei rōe (qꝫ poſt eiꝰ certitudinē debemꝰ eſurire) delectātur vt nec nr̄is necfuturꝭ tꝑoribꝰ vllū ill̓ parē īueritatꝭ cōtēplatōe ſperemꝰ: nll̓ū tn̄ rep̄hēdēdū arbitror: ſi fide ſtabilitꝰ ī rōis eiꝰ īdagīe ſevoluerit exercere: naꝫ ⁊ illi qꝛ breues dies hoīs ſūt: nō oīa q̄ poſſent ſi diutiꝰ vixiſſēt dicere potuer̄t: ⁊ veritatꝭ rō tā ampla tāqͣꝫ ꝓfunda ē vt a mortalibꝰ neq̄atexhauriri: ⁊ dn̄s ī eccl̓ia ſua cū qͣ ſe ē ē vſqꝫ ad cōſumatōem ſecl̓i ꝓmittit gr̄e ſuedōa nō deſūt īꝑtiri. Et vt alia tatiā qͥbſacra pagīa nos adīuēſtigādā rōeꝫ imtat vbi dic̄ niſi credideritꝭ nō ītelligetisaꝑte mouet ītētionē ad īteilectū extēde̓cū docet qͣlit̓ ad illū debeamus ꝓficere.Deniqꝫ qm̄ īter fidē ⁊ ſpēꝫ: ītellectū quēī hͦac vita capimꝰ eē mediū ītelligo. qͣꝫtoaliqͥs ad illū ꝓficit: tāto eū ꝓpinqͣre ſpeciei (ad qͣꝫ oēs āhelamꝰ) exiſtio: hac igit̉ego ꝯſigeratōe lꝫ ſim hō ꝑue nimis ſciētie cōfortatꝰ ad eoꝝ q̄ credimꝰ rōem ītuendā qͣꝫtū ſuꝑna gr̄a mihi dare dignat̉aliqn̄ canor aſſurgere: ⁊ cū aliqͥd ꝙ prin̄ videbā reperio id alijs libēter aperioqͣtenꝰ qͥd ſecure tenere debeā aliēo diſcāiuditō Quaprobt̉ mī pr̄ ⁊ dn̄e xp̄ianisoībꝰ cū reuerētia amāde: ⁊ cū amore reuerēde papa vrbāe: quē dei ꝓuidētia īſua eccl̓ia ſūmū ꝯſtituit pōtificē: qm̄ nll̓irectiꝰ poſſū: vr̄e ſctītatꝭ p̄ſēto cōſpectuiſubditu opuſculū: vt eiꝰ auctoritate queibi ſuſcipiēda ſūt approbētur: ⁊ que corrigenda ſunt emēdētur.¶ Incipit tituli libri Anſelmi de incarnatione verbi.¶ Humilis ſubiectio ⁊ cur hūc librū facere attemptauerit. ¶ Capitulū. I.¶ Ꝙ ſacre fidei queſtiōes quas diſputamus aut rimamur: nō quilibet dialetici ſed in ſcripturis ſacris experti ſuſcipere humiliter debent. ¶ Capitulū. II.