LiberSecundus

patris erāt ſua erāt: nec vnqͣꝫ debuit qd̓illi dimitti poſſit. Quid ergo retribuer̄nullius rei egēti aut cui nō ē quod dariaut dimitti poſſit. B ¶ Ex vna ꝑte video retribuēdi neceſſitatē ⁊ ex altera impoſſibilitatē qꝛ ⁊ neceſſe eſt deū redderequod debet: ⁊ nō eſt qd̓ reddat. A Sitanta ⁊ tā debita merces nec illi nec aliredditur. Inuanū filius tātā rem feciſſe videbit̉. B¶Hoc nephas ē eſtima/re. A ¶ Neceſſe ē ergo vt alicui alij reddat̉ quia illi nō poteſt. B ¶ Ineuitabiliter ſeqͥtur. A ¶ Si voluerit filiꝰ quodſibi debet̉ alteri dare poterit: nec pateriure illū ꝓhibere aūt illi cui dabit negare. B ¶ Imo ⁊ iuſtū ⁊ neceſſariū intelligo vt cui voluerit dare filiꝰ a pr̄e reddatur qꝛ et filio quod ſuū ē dare licet etpater quod debet nō niſi alij reddere p̄tA Quibꝰ cōueniētius fructū ⁊ retributōem ſue mortis attribuet qͣꝫ illis ꝓpt̓qͦs ſaluādos (ſic̄ ratio veritatis nos docuit) ⁊ hoīeꝫ ſe fecit: ⁊ qͥbꝰ vt diximꝰ moriēdo exēplū moriēdi ꝓpter iuſtitiā dedit: fruſtra quidē imitatores eiꝰ erūt: ſimeriti eiꝰ participes nō erūt Aut qͦs iuſtiꝰ faciet heredes debiti qͦ ip̄e non egetex habūdātia ſue plenitudīs qͣꝫ parētesſuos ⁊ fr̄es quos aſpicit tot ⁊ tātis: debitis obligatos: egeſtate tabeſcere in ꝓfūdo miſeriaꝝ: vt eis dimittat̉ qd̓ ꝓ peccatis debēt ⁊ det̉ quo ꝓpter pct̄a carēt.B ¶ Nil rationabilius nil dulciꝰ nil deſiderabilius md̓s audire p̄t Ego em̄ tātāfiduciā ex hoc cōcipio vt iaꝫ dicere nonpoſſim qͣꝫto gaudio exultet cor meū. Udetur em̄ mihi ꝙ nullū hoīem reiciat deus a ſe ſub hoc noīe accedētē. ¶Ita ēſi accedit ſicut oportet. Quēadmoduꝫaūt ſit ad tāte gratie participatōem accedēdū et quō ſub illa viuēdū nos vbiqꝫ ſacrā ſcriptura docet q̄ ſuꝑ ſolidā veritatē: qͣꝫ adiuuāte d̓o aliqͣtenus ꝑſpeximꝰ velut ſuꝑ firmū fundamētū fūdataeſt. B ¶ Uere qͥcqͥd ſuꝑ fūdamētū hoc

edificat̉ ſuꝑ firmā petrā fūdat̉. A Puto me aliquātulū iā tue ſatiſfeciſſe q̄ſtioni qͣꝫuis hoc melior me facere pleniꝰ poſſit ⁊ maiores atqꝫ plures qͣꝫ meū mortale īgeniū cōp̄hēdere valeac huiꝰ rei ſintrōes. Palā etiā ē qꝛ deꝰ vt hoc faceretqd̓ diximꝰ nullatenꝰ indigebat: ſed itaveritas īmutabil̓ exigebat: licet em̄ hocqd̓ hō ille fecit deꝰ dicatur feciſſe ꝓptervnitatē ꝑſone: deꝰ tn̄ nō egebat vt d̓ celo deſcēderet ad vincēdū dyabolū: neqꝫ vt ꝑ iuſtitiā ageret cōtra illū ad liberādū hoīeꝫ: ſed ab hoīe d̓s exigebat vtdyabolū vīce̓t: ⁊ qͥ ꝑ pctm̄ d̓o offēderatiuſticiā ſatiſfacēt. Si qͥdē dyabolo necdeꝰ aliqͥd debebat: niſi penā nec hō niſivicē vt ab illo victꝰ illū reuīceret: ſed qͥcqͥd ab lllo exigebat̉ hͦ d̓o debebat n̄ dy¶ Ꝙ magͣ ⁊ qͣꝫ iuſta ſit mīa dei (abolo.Iſericordiā ꝟo dei qͥ tibi (Xx.Ivire videbat̉ cū iuſticia dei ⁊ peccatū hoīſ ꝯſiderabāꝰ ita magnātaqꝫ cōcordē īuenimꝰ iuſtitie: vt nec maior nec iuſtior cogitari poſſit. Nēpe qͥdmiſericordiꝰ intelligi valet: qͣꝫtū pctōrito. mētis eternis deputato: ⁊ vnde ſe redimat nō habēti deꝰ pr̄ dicit accipe vnigenitū meū: ⁊ da ꝓ te Ip̄e filiꝰ: tolle me⁊ redīe te Qꝛ ſi em̄ hoc dicūt qͣndo nosad xp̄ianā fidē vocant ⁊ trahūt. Quidetiā iuſtiꝰ qͣꝫ vt ille cui dat̉ p̄ciū maiꝰ oīdebito: ſi debito dat̉ affectu dimittat oē¶ Ꝙ impoſſibile ſit dyabolū (debitūreconciliari.13Capitulū. XXI.Yaboli vero recōciliatōem d̓ qͣd̓q̄ſiuiſti impoſſibile intelliges ſidiligēter hūanā cōſideres. Sic̄em̄ hō nō potuit recōciliari niſi ꝑ hoīeꝫdeū: qͥ mori poſſet ꝑ cuiꝰ iuſtitiā d̓o reſtitueret̉: qd̓ ꝑ pctm̄ hoīs ꝑdiderat: ita angeli dāpnati nō poſſūt ſaluari niſi ꝑ angelū dn̄i: qͥ mori poſſit: ⁊ qͥ ꝑ iuſtitiā ſuādeo reꝑaret qd̓ aliorū pct̄a abſtulerūt: ⁊ſicut hō ꝑ aliū hoīem qͥ nō eiuſdē generis qͣꝫuis eiuſdē eēt nature nō debuit re