¶ Cur deus homo

cū creatura debeat deo totū quod eſt ⁊quod ſcit ⁊ quod poteſt. AꝘuis creatura nil habeat a ſe quādo tamē illi deus concedit aliquid licite facere ⁊ nō facere dat illi ita ſuū eſſe vtrumqꝫ vt licetalterum ſit melius neutrum tamen exigatur determinate ſed ſiue faciat quodmeliꝰ eſt ſiue alterū: debere facere dicat̉quod facit: ⁊ ſi facit qd̓ melius ē: p̄miuꝫhabeat: quia ſponte dat quod ſuuꝫ eſt.Nam cū virginitas melior ſit coniugioneutrū tamē ab hoīe determīate exigit̉ſed ⁊ qui cōiugio vti ⁊ qui virginitateꝫſeruare mauult: quod facit: debere facere dicit̉. Nemo em̄ virginitatē ſiue coniugiū dicit eligi nō debere: ſed dicimusquia mauult homo anteqͣꝫ aliquid horum ſtatuat: hoc debet facere ⁊ ſi virginitatem ſeruat ꝓ ſpontaneo munere qd̓offert deo premiū expectat Cū ergo creaturam dicis deo debere qd̓ melius ſcitet poteſt ſi intelligis ex debito et nō ſubaudis ſi deus iubet: non eſt ſemper veꝝSicquidem vt dixi non debet hō virginitatē ex debito ſed ſi mauuit debet vticōiugio. Ꝙ ſi te mouet verbū quod eſtdebere: nec potes illd̓ ītelligere ſine aliquo debito: ſcito quia ſicut cōtingit poſſe ⁊ neceſſitatē aliquādo dici nō qꝛ ſuntin rebus vbi dicūtur ſed qm̄ ſūt in alio.Ita ⁊ debere. Quippe cū dicimꝰ debere pauperes a diuitibus elimoſinā accipere: nō eſt aliud qͣꝫ diuites debere pauperibus elemoſina impēdere: hoc nāqꝫdebitu non eſt exigēduꝫ a paupere: ſeda diuite. Deus quoqꝫ dicit̉ oībus debere preeſſe: nō qꝛ ille in hoc aliquomo ſitdebitor ſed quoniam oīa debent illi ſb̓eē: ⁊ debere facere qd̓ vult: quō qd̓ vultdebet eſſe. Ita quādo vult aliqua creatura facere quod ſuū eſt: facere: ⁊ nō facere dicitur debere facere: quia qd̓ ipſavult debet eſſe. Dominꝰ itaqꝫ iheſꝰ cuꝫmortem ſicut diximus ſuſtinere voluitqm̄ ſuum erat ⁊ pati ⁊ non pati: debuit

facere quod fecit: quia quod voluit fieridebuit: ⁊ non debuit facere qꝛ nō ex debito. Nempe qm̄ ip̄e idē eſt deus ⁊ homo ſecūdū humanā ex qua fuit homo:ſic accepit a diuina natura que alia ē abhūana eē ſuū quicqͥd habebat: vt nil deberet dare niſi quod volebat ſecūdū ꝑſonam vero ſic aſeip̄o habebat qd̓ habebat: ⁊ ſic ꝑfecte ſibi ſufficiēs erat: vt necalij quicqͣꝫ retribuere deberet: nec vt ſibi retribueret̉ dare indigeret. B. ¶ Aꝑte vt video qꝛ nulla ratione ſeip̄m morti ex debito ſicut ratio mea videbat̉ mōſtrare dedit ad honorem dei ⁊ tamē facere debuit qd̓ fec̄. AlHonor vtiqꝫ illetotiꝰ eſt trinitatis: quare qm̄ idē ip̄e ē deus filius dei: ad honorē ſuum ſeip̄m ſibi ſicut patri ⁊ ſpiritui ſancto obtulit ideſt hūanitatē ſuā diuinitati ſue que vnaeadē trium ꝑſonarū eſt. Ut tamē in ea/dem ip̄a veritate manētes apertius loqͥmur: quod volumus: dicamꝰ ſicut vſꝰhabet quia filius ſpōte ſeip̄m patri obtulit: hoc nūqͣꝫ modo aꝑtiſſime dicit̉: qꝛin perſona totus deꝰ cui ſecūdū hoīemſe obtulit intelligit̉: et ꝑ nomē patris etfilij immēſa quedā in cordibꝰ audiētiuꝫ(cū patrē filius hoc mō poſtulare ꝓ nobis dicit̉) pietas ſentit̉. B Hoc libentiſſime accipio. A ¶ Intueamur nūc ꝓut poſſumꝰ qͣꝫta mihi ratione ſequat̉ humana ſaluatio. B ¶ Ad hͦ tēdit cor meum. Nā qͣꝫuis hoc mihi videat ītelligere ip̄aꝫ tn̄ ratiōis cōtexionē a te volo audire. A Quātū aūt ſit qd̓ filiꝰ ſpontededit nō eſt opꝰ exponere: B Sufficienter patet. A ¶ Eū aūt qui tātū donūſpōte dat deo: ſine retributōe debere eēnō iudicabis. ¶ Imo neceſſe eſſe video vt pater filio retribuat alioquin autiniuſtꝰ eē videret̉ ſi nollet: aut impotēsſi nō poſſet q̄ aliena ſū a deo. A ¶ Quiretribuit alicui: aut dat qd̓ ille nō habetaut dimittit qd̓ ab illo poteſt exigi. Prius aūt qͣꝫ tantā rem filiꝰ faceret oīa que

t iiij