SecundusLiber
vt tu aliquādo auxiliante deo illam aliam rationem qͣꝫ nūc inquirere vitas qͣſidebitum exoluas. AQuoniā volūtatem hanc ſcio me gerere quod petis nodenego ſed quia de futuris incertus ſūpromitrere non audeo ſed dei diſpoſitioni cōmitto. Sed dic nūc qͥd tibi de qͣſtione qͣꝫ in principio propoſuiſti ꝓpterqͣꝫ alie multe ſe ingeſſerūt ꝑſoluēdū videatur. B¶ Suma queſtionis fuit curdeus hō factus ſit vt per mortē ſuā ſaluaret hominē cum hͦ aliomō potuiſſe facere videretur Ad quod tu multis ⁊ neceſſarijs rationibus reſpondens oſtendiſti reſtauratō ī hūane nature nō debuiſſe remanere nec potuiſſe fieri niſi ſolueret homo qd̓ pro peccato deo debebat:quod debitū tm̄ erat vt illud cū non doberet ſoluere niſi homo: non poſſet niſideus: ita vt idem eſſet homo qui deus.Unde neceſſe erat vt deꝰ aſſumeret hominem in vnitatē perſone: quatenus innatura ſoluere debebat: et non poteratin perſona eſſet qui poſſet Deinde quiade virgine et a ꝑſona filij dei eſſet aſſumendus homo ille qui deꝰ eſſet: ⁊ quomō ſine peccato de maſſa peccatrice aſſumi potuerit monſtraſti. Uitam auteꝫhuiꝰ homīs tam ſublimem tam precioſā apertiſſime probaſti vt ſufficere poſſit ad ſoluēdū ꝙ pro peccatis totiꝰ mūdi debetur ⁊ plus in infinitū. Reſtat ergo nūc oſtendere quomō illa ſoluaturdgo pro peccatis hominum.¶ Quanta ratione de morte eius ſeqͣtur humana ſaluatio. ¶ Capi. XIX.Si propter iuſticiam ſe permiVſit occidi nonne ad honoreꝫ deivitam ſuā dedit. B ¶ Si poſſūintelligere quod non dubito qͣꝫuis nonvideā quō rationabiliter hoc fecerit cūet iuſticiam indeclinabiliter ⁊ vitā ſuaꝫeternaliter ſeruare potuerit: fatebor illūtale quid ſponte dediſſe deo ad honorēillius: cui quicquid deus non eſt cōꝑa-
ri non poteſt: ⁊ quod pro oībus homiuū oīm debitis recōpenſari poteſt. AAn non intelligis quia cū iniurias ⁊ cōtumelias ⁊ mortē crucis cū latronibꝰ ſibi ſicut ſupra diximꝰ ꝓpter iuſticiaꝫ (qͣꝫobediēter ſeruabat) illatas benigna paciētia ſuſtinuit exemplū dedit homini/bus qͣtūs propter nulla incōmoda queſentire poſſunt a iuſticia qͣꝫ deo debentdeclinent quod dediſſet ſi ſecūdum potentiam ſuaꝫ mortem pro tali cauſa illatam declinaſſet. E Uidetur ꝙ nulla hͦexēplum neceſſitate dederit quoniā ml̓ti ante aduentum eius ⁊ iohannes babtiſta poſt aduētum ante mortem eiusfortiter mortem pro veeitate ſuſtinētesillud ſufficienter dediſſe noſcūtur. A¶ Nullus vnqͣꝫ moriendo homo p̄ter illum deo dedit quod aliquando neceſſitate perditurus non erat: aut ſoluit qd̓nō debebat. Ille vero ſpōte patri obtulit quod nulla neceſſitate vmqͣꝫ amiſſurus erat et ſoluit pro peccatoribꝰ quodpro ſe non debebat. Quapropt̓ ille magis dedit exemplū vt vnuſquiſqꝫ quodaliquādo incūctāter amiſſurus eſt ꝓ ſeipſo reddere deo cū ratio poſtulat: nondubitet: quia cū nullatenus aūt ꝓ ſe indigeret aut cogeret̉ pro alijs quibꝰ nilniſi penam debebat tam p̄cioſaꝫ vitamymo ſeip̄m tantam ſcilicet perſonā: tanta volūtate dedit. BMMultū ꝓpīqͣsdeſiderio meo ſed ſuſtine vt quadā q̄ram qd̓ qͣꝫuis fatū forſitan putes querere: non tamē promptū mihi eſt quid reſpondeā ſi a me querat̉. Dicis quia qͣndo mortuꝰ eſt dedit quod non debebat.Sed nemo negabit illū meliꝰ feciſſe qͣꝫdo illud ad exemplū taliter dedit ⁊ magis hͦ placere deo qͣꝫ nō hͦ feciſſet: aut dicet eū nō debuiſſe facere quod meliꝰ eſſe. ⁊ quod magis placere deo cognouit¶ Quomo ergo aſſeremus eū nō debuiſſe deo quod fecit ideſt quod meliꝰ eē etmagis placere deo cognouit: preſertim