LiberSecundus

tut deus erit ita omnipotēs erit. BUn̄ eſt. A ¶ Si ergo volet poterit animam ſuam ponere ⁊ iteꝝ ſumere. B¶ Si hͦ nō pōt nō videt̉ ꝙ ſit omīpotensA ¶ Poterit igit̉ nūqͣꝫ mori. Si volet. ⁊poterit mori ⁊ r̄ſurgere. Siue aūt aīamſuā ponat nlo alio faciēte. ſiue aliꝰ hͦ faciat vt ea ponat ip̄o ꝑmittēte. quātū adpoteſtatē nil differt. B ¶ Nō ē dubium. A ¶ Si igitur voluerit ꝑmitterepoterit occidi. ſed ſi noluerit nō poteritB ¶ Ad hoc nos indeclinabilit̓ ꝑducitratio. A ¶ Ratio quoqꝫ nos docuit.qͥa oportet eū maiꝰ aliquid habere. quāquicquid ſub deo eſt. qd̓ ſpōte det et nōex debito deo. B ¶ Ita ē. ¶ Hocaūt ſub illo nec extra illū īueniri pōt. B¶ Uerū ē. A ¶ In ip̄o igitur inueniendū ē. B ¶ Sic ſeqͥtur. A Aut igitur ſeip̄m aūt aliqͥd de ſe dabit. BNō poſſū aliter intelligere. A ¶ Querendū nūc ē cuiuſmodi hec datio debebit eē. Dare nāqꝫ ſe nō poterit deo. autaliquid de ſe quaſi nō habēti vt ſuus ſitquoniā omnis creatura dei ē. B ¶ Siceſt A ¶ Sic̄ ergo ītelligēda ē hec datio. qꝛ aliqͦmō ponet ſe ad honoreꝫ dei:aut aliqͥd deſe quomo debitor non erit.B ¶ Ita ſequitur ex ſupradictis. ¶ A¶ Si dicimꝰ quia dabit ſeip̄m ad obediedū deo. vt ꝑſeuerant̉ ſeruādo iuſticiamſubdat ſe eiꝰ volūtati. non erit hoc dareqd̓ deꝰ ab illo nō exigat ex debito. Omnis em̄ rōnalis creatura debet hāc obediētiā deo. B ¶ Hoc negari nequit.A ¶ Alio itaqꝫ mō oportet vt det ſeip̄mdeo aūt aliqͥd de ſe. B ¶ Ad hoc nosimpellit ratio. A ¶ Uideamꝰ ſi fortehoc ſit vitā ſuā dare: ſiue ponere aīamſuā. ſiue tradere ſeip̄m morti ad honorēdei. Hoc em̄ ex debito deꝰ nō exiget abillo. qm̄ nanqꝫ nō erit pctm̄ in illo nō debebit mori vt diximꝰ. B ¶ Aliter nequeo intelligere. A ¶ Cōſideremusadhuc vtrū ſic rōnabilit̓ ꝯueniat. B

¶ Dic tu ⁊ ego libenter audiā. A ¶ Sihomo ꝑſuauitatē peccauit an nō cōuenit vt ꝑ aſperitatē ſatiſfaciat? Et ſi tamfacile victꝰ ē a dyabulo vt deū peccādoexhonoraret. vt faciliꝰ nō poſſet. nōneiuſtū ē vt homo ſatiſfaciēs deo ꝓ pctō.tāta difficultate vincat dyaboluꝫ ad honorē dei: vt maiori nōpoſſit. An nō ē dignū quatenꝰ qui ſe ſic abſtulit deo peccādo vt ſe plus auferre nō poſſet: ſic ſedet deo ſatiſfaciēdo vt magis ſe nō poſſit dare. B ¶ Non ē aliquid rōnabiliꝰR ¶ Nil aūt aſperius aut difficilius poteſt homo ad honorē dei ſpōte ⁊ non exdebito pati qͣꝫ mortē. ⁊ nullatenꝰ ſeipſūpōt homo magis dare deo quātum ſemorti tradit ad honorē illiꝰ B ¶ Uera ſūt oīa hec. A ¶ Talē ergo oportet eū eſſe qui ꝓ pctō homīs ſatiſfacerevolet vt mori poſſit ſi velit. B ¶ Uideo homīem illū plane quē querimꝰ talē eſſe oportere qͥ nec ex neceſſitate moriatur qm̄ erit omīpotēs. nec ex debitoqͥa nunqͣꝫ peccator erit ⁊ mori poſſit ex libera volūtate quia neceſſariū erit. ¶ ASūt ⁊ alia ml̓ta cur eū valde cōueniathominum ſimilitudinē ⁊ conuerſatiōeꝫabſqꝫ peccato habere que faciliꝰ ⁊ clariꝰper ſe patent. in eius vita et operibusquam velut ante experimentuꝫ ſola ratione monſtrari poſſint. Quis enim explicet quam neceſſarie. quam ſapienterfactum ſit. vt ille qui homīes erat redēpturus et de via mortis et perditionisad viam vite et beatitudinis eterne docendo reducturus: cum hominibus cōuerſaretur et in ipſa conuerſatione cumeos doceret verbo qͣlit̓ viuere deberentſeipſū exēplū p̄beret Exēplū autem ſeipſum quomodo daret infirmis et mortalibus vt propter iniurias aut contumelias aut dolores aut mortem a iuſtitia non recederent ſi ipſum hec omniaſentire non agnoſcerent.¶ Ꝙ quāuis in cōmodorum noſtrorū