Cur deus homo
meruerūt ꝑ hoc qd̓ potuerūt ⁊ noluer̄t.A ¶ Quid dicis de deo qͥ peccare nonpōt nec hoc meruit ꝑ poteſtatē peccādiqua nō peccauit nōne laudādus ē ꝓ iuſticiā ſua. B ¶Hic volo vt reſpōdeas ꝓ me. nā ſi dico euꝫ nō eē laudandūſcio me mētiri. Si aūt dico laudādumtimeo: infirmare rōnem qͣꝫ dixi de angelis. A ¶ Angeli nō ſūt laudandi d̓ iuſtitia ſua qͥa peccare potuerūt quia noluerūt ſed qͥa ꝑ hoc quodammō a ſe habētquod peccare neq̄unt in quo aliqͣtenusſil̓es ſūt deo: qui a ſe habꝫ quicquid habet. Dicitur em̄ aliqͥd quod non aufertquādo pōt: ⁊ facere eē aliquid qui cumpoſſit idip̄m facere non eē. nō facit. Sicitaqꝫ cum angl̓us potuit auferre ſibi iuſticiā ⁊ nō abſtulit ⁊ facere ſe nō eē iuſtū⁊ nō fecit recte aſſerit̉ ip̄e ſibi dediſſe iuſtitiam ⁊ ſeipſū iuſtū feciſſe. hoc igiturmō habet a ſe iuſticiā quia creatura eaꝫaliter a ſe habere nequit. ⁊ idcirco laudādus ē de ſua iuſtitia ⁊ nō neceſſitate.ſed libertate iuſtꝰ ē. qͥa improprie dicit̉neceſſitas vbi nec coactio vlla ē nec prohibitio. Qua ꝓpter quoniā deꝰ ꝑfectehabet a ſe quicquid habet ille maxintelaudādus ē de bonis que habꝫ ⁊ ſeruatnō vlla necceſſitate ſed ſicut ſupra dixiꝓpria ⁊ eterna īmutabilitate. Sic ergohō ille qui idē ipſe deus erit quoniā omne bonū qd̓ ip̄e habebit a ſe habebit. nōneceſſitate ſed volūtate ⁊ libertate ⁊ aſeipſo iuſtꝰ ⁊ idcirco laudādꝰ erit. Quāuis em̄ humana natura a diuina habeat qd̓ habebit. idem tamen ipſe a ſeipſo(qm̄ due nature vna perſona erūt) habebit. B ¶ Satiſfeciſti mihi ex hoc ⁊ aꝑte video qꝛ ⁊ peccare non poterit: ⁊ tamē laudādꝰ erit d̓ iuſtitia ſua. Sed nūcquerēdū eſtimo: cū deꝰ talē poſſet facere homīem cur nō tales fecit angelos etduos primos homīes vt ſimiliter ⁊ peccare nō poſſent ⁊ de iuſticia ſua laudandi eſſēt. A ¶ Intelligis qͥd dicas. B
Uideor mihi ītelligere ⁊ idcirco querocur eos tajes nō fecit. A ¶ Quoniamnō potuit nec debuit fieri vt vnꝰ quiſqꝫeoꝝ eēt idem ipſe qui deus ſicut d̓ hoīeiſto dicimꝰ: ⁊ ſi queris cur nō vel tot qͦtſūt perſone dei vl̓ ſaltē de vno hoc fecitrn̄deo quia ratio tunc fieri nll̓atenꝰ hocexigebat. ſed omnīo (quia deus nil ſineratiōe facit) ꝓhibebat. B ¶ Erubeſcoquia hoc queſiui dic quod dicturꝰ eras.A ¶ Dicamꝰ ergo quia mori non debebit quoniam non erit peccator. ¶ Bo.¶ Concedere me oportet.¶ Ꝙ moriat̉ ex ſua poteſtate ꝙ mortalitas nō ꝑtīeat ad purā hoīs naturā. XIUnc autē reſtat indagare vtrūlipoſſit mori ſcd̓m humanā natuVram. nā ſcd̓m diuinā īcorruptibilis ſemper erit. B ¶ De hoc cur dubitare debemꝰ cū ip̄e verus hō futurꝰ ſit ⁊oīs hō naturalit̓ mortal̓ ſit. A Nō puto mortalitatē ad purā ſed ad corruptāhoīs naturā ꝑtine̓. Quippe ſi nūqͣꝫ peccaſſet hō ⁊ īmortalitas ipſiꝰ immutabiliter firma eſſet: nō tn̄ minus homo eētverus. ⁊ quādo mortales in incorruptibilitatē reſurgēt nonminus erunt verihomines: Nā ſi ꝑtineret ad veritatē humano nature mortalitas: nequaqͣꝫ poſſet eſſe homo qͥ eſſet īmortalis: nō gͦ ꝑtinet ad ſinceritatē humane nature corruptibilitas: ſiue incorruptibilitas: quoniam neutra facit aut deſtruit homineꝫ: ſꝫaltera valet ad eius miſeriam: altera adbeatitudinem. Sed quoniā nullus homo qui non moriatur. Idcirco mortale ponitur in hominis diffinitiōe a philoſophis: qui non crediderunt totū hominē: aliqn̄ potuiſſe aut poſſe eſſe īmortalē. Quare nō ſufficit ad demonſtrandum illum hoīem debere mortalem eſſehoc quia verus erit. B ¶ Quere ergotu aliam rationē: quia ego illam neſcioſi tu neſcis qua ille probet et poſſe mori. ¶ Anſelmus. ¶ Dubium non eſt qͥa ſi