Cur deus homo
varticeps ſit miſer tn̄ nō ſit B. ¶ XII.Onīa hec patēter on̄dūt eummortalē ⁊ incōmodorū noſtro-rū participē eſſe oportere. Sedhec omnia miſerie nr̄e ſūt. Nunquid gͦmiſer erit. A ¶ Nequaqͣꝫ. Nam ſicutad beatitudinem non pertinet cōmodūquod habet quis cōtra volūtatē. ita nōeſt miſeria apprehēdere ſapienter nll̓aneceſſitate aliqd̓ incōmodū ſcd̓m volūtatem B ¶ Concedendum eſt.¶ Quod cum alijs infirmitatibꝰ noſtrisignorantiā non habeat ¶ XIII.Erum in hac ſil̓itudine quā habere debet cuꝫ hominibus. dicvtrum ignorantiāqͦꝫ ſicut aliasinfirmitates noſtras habiturꝰ ſit A¶ Quid dubitas de deo vtrū ſit oīa ſciēsB ¶ Quia quāuis ſit immortalis futurus ex diuina natura. mortalis tn̄ erit exhūana. Cur ergo nō ſil̓r poterit ille hōeſſe vere ignorās ſicut vere mortal̓ erit.A ¶ Illa hoīs aſſumptio in vnitatē ꝑſone nō niſi ſapienter a ſumma ſapīa fiet: ⁊ ideo nō aſſumet in homīe qd̓ nullomō vtile ſed valde noxiū eſt ad opꝰ qd̓idē hō facturus eſt. Ignorātia nāqꝫ adnihilum illi vtilis eſſet: ſed ad multa noxia Quō em̄ tot ⁊ tāta oꝑa que facturꝰeſt faciet ſine ſumma ſapīa Aut quō illihoīes credēt ſi eū ſciūt neſciū. Si auteꝫneſciet ad qͥd erit illi vtil̓ ignorātia illa.Deinde ſi nil amat̉ niſi qd̓ cognoſciturſicut nihil erit boni qd̓ nō amet: ita nullū bonū erit qd̓ ignoret. Bonum aūt nemo ꝑfecte nouit niſi qͥ id a malo ſcit diſcernere: hāc quoqꝫ diſcretionē nullꝰ ſcitfacere niſi qui malū nō ignorat. Sicutigitur ille de quo loquimur oē ꝑfecte ſciet bonū: ita nullū ignorabit malū. Omnē igitur habebit ſcīam qͣꝫuis eā publice in hoīm cōuerſatiōe nō on̄dat. BHoc in maiori etate ita videtur ſicut dicis: ſed in infantia ſicut nō erit tēpus cōgruū vt in illo appareat ſapīa: ita non
erit opus: ⁊ ideo nec cōgruū vt illā habeat. A ¶ Nonne dixi qꝛ ſapient̓ fiet illa incarnatio. Sapienter nāqꝫ aſſumetdeus mortalitatē qua ſapient̓ (qꝛ valdevtiliter) vtet̉. Ignorāter ꝟo nō poteritaſſumere ſapient̓: qꝛ nūqͣꝫ eſt vtilis: ſedſemꝑ noxia niſi forte ꝑ ea mala volūtaſ(que nunqͣꝫ in illo erit) ab effectu reſtringitur. Nā ⁊ ſi aliquādo ad aliud nō nocet hͦ ſolo tn̄ nocet: qꝛ ſcīe bonū aufert: ⁊in vt breuiter abſoluā qd̓ queris exquohō ille erit plenus deo: ſꝑ in ſeipſo erit:vn̄ nunqͣꝫ erit ſine eius potentia ⁊ fortitudine et ſapīa B ¶ Ꝙuis hͦ in xp̄ofuiſſe ſemꝑ nō dubitare: ideo tn̄ queſiuivt de hoc quoqꝫ rōnem audirem Sepenāqꝫ aliquid eſſe certi ſumus: et tamenhoc ratione ꝓbare neſcimus.¶ Quomodo mors eius preualeat numero ⁊ magnitudini pctōꝝ oīm. XIIIIIUnc rogo vt doceas me quomodo mors eiuſ p̄ualeat numero ⁊ magnitudini pctōrū omnium cū vnū (qd̓ putamus leuiſſimū) peccatū tā infinitū monſtres vt ſi numeruſobtendat̉ infinitus mūdorū q̄ ſic pleniſunt creaturis ſicut iſte ē nec poſſint ſeruari niſi redigant̉ in nihilū: niſi faciat aliquis aſpectū vnū cōtra voluntatē deinon tn̄ fieri debeat. A ¶ Si pn̄s eſſethō ille et quis eēt ſcires ⁊ diceret̉ tibi niſi occidas hoīem illū ꝑibit mundus iſtetotus: ⁊ quicqͥd deus nō eſt faceres hocꝓ ꝯſeruanda oī alia cteatura. B ¶ Nōfacerem etiam ſi mihi infinitus numerꝰmundorum obtēderetur A ¶ Quidſi iterum tibi diceretur aut euꝫ occides:aut omnia peccata mundi venient ſuꝑte. ¶ Boſo. ¶ Reſponderem me potius illa omnia peccata velle ſuſcipere:non ſolum huius mundi que fuerunt ⁊que futura ſunt: ſed ⁊ quecunqꝫ ſuꝑ hiccogitari poſſunt qͣꝫ iſtud ſolum: quodnon ſolū de occiſione eius: ſed ⁊ de qualibet parua leſione que illum tangeret: