¶ Cur deus homo

quādiu ex vulnere primi pctī cōcipituret naſcitur in pctō. B Iterū dico qͥaet ratio ꝓbat qd̓ dicis ⁊ impoſſibile eſt.A Adhuc accipe vnū ſiue qͦ iuſte nonrecōciliat̉ hō nec minꝰ impoſſibile eſt.B ¶ Tot iā ꝓpoſuiſti nobis que faceredebemꝰ vt quicquid ſuꝑaddas non memagis terrere poſſit. ¶ Anſelmꝰ. ¶ Auditamen Boſo. ¶ Audio.Quod abſtulit deo cū peccauit quodreddere nequit. .XXII. AUid abſtulit homo deo cū vinci ſe permiſit a dyabolo. BDic̄ tu vt incepiſti qͥa ego neſcio: quidſuꝑ hec mala que oſtēdiſti potuit addere. A ¶ Nōne abſtulit deo quicqͥd dehumana natura facere ꝓpoſuerat. BNō pōt negari. A ¶ Attēde indiſtrictam iuſticiā ⁊ iudica ſcd̓m illā vtrū adequalitatē pctī homo ſatiſfaciat deo: niſi idipſū quod ꝑmittēdo ſe vinci a dyabolo deo abſtulit: dyabolū vincēdo reſtituat: vt quēadmodū ꝑ hoc victus eſtrapuit dyabolus quod dei erat: ⁊ deusꝑdidit. ita ꝑ hͦ qd̓ vīcat ꝑdat dyabolꝰ etdeꝰ recuperet. B ¶ Nec diſtrictiꝰ nec iuſtius aliquid pōt cogitari. A ¶ Putas ne ſūmā iuſticiā hāc iuſticiā poſſe violare. B ¶ Nō audeo cogitare. ANullatenꝰ ergo debet aut pōt acciperehomo a deo qd̓ deus illi dare ꝓpoſuitſi nō reddit deo totū quod illi abſtulit:vt ſicut ꝑ illū deus perdidit ita per illūrecuperet. Quod nō aliter fieri valet niſi vt quēadmodū ꝑ victuꝫ tota hūananatura corrupta ⁊ qͣſi fermētata ē pctōcū quo nullū deus aſſumit ad perficiendam illā ciuitatē. celeſtē ita per vincentem iuſtificētur a pctō tot hoīes qd̓ illūnumerū completuri erāt ad quē cōplendum factus ē hō. Sed hoc facere nullatenns pōt homo pctōr quia pctōr peecatorē iuſtificare nequit. B ¶ Et nil iuſtius ⁊ nil impoſſibiliꝰ. Sed ex his omībus videtur miſcd̓ia dei ⁊ ſpes homīs

perire qͣꝫtum ad beatitudinē ſpectat adquā factus ē homo. A ¶ Expecta adhūc parū. B Quid habes adhuc āpli¶ Quia qͣꝫdiu homo non reddit quoddebet non poſſit eſſe beatus nec excuſetur impotentia. .XXIII. AI homo dicitur iniuſtꝰ qui hoīnon reddit ꝙ debet multo magis iniuſtus ē qui deo quod debet nonreddit. B ¶ Si pōt ⁊ non reddit vere iniuſtus ē. Si vero nō pōt quomō iniuſtus ē. A ¶ Forſitan ſi nulla in illoeſt impotētie cauſa aliqͣtenꝰ excuſari poteſt. Sed ſi in ip̄a impotēcia ē culpa ſicut non leuigat pctm̄ ita nō excuſat nōreddentē debitū. Nam ſi quis iniūgataliqd̓ opus ſeruo ſuo et precipiat illi nedeijciat ſe in foueā qͣꝫ illi demōſtrat vnde nullatenꝰ exire poſſit: ⁊ ſeruus ille cōtempnēs mādatū et monitionē dn̄i ſuiſponte ſe in p̄mōſtratā mittat foueā vtnullatenꝰ poſſit in iūctum opus officereputas ne illi aliquatenꝰ impotētiā iſtaꝫad excuſationē valere cū opus iniūctūnon faciat. B ¶ Nullomō ſed ad augmentū potius culpe quoniā ip̄e impotentiā illā ſibi fecit. Dupliciter nāqꝫ peccauit qͥa et quod iuſſus ē facere nō fecitet quod p̄ceptū ē ne facere fecit. AIta homo qui ſe ſpōte obligauit illi debito quod ſoluere non pōt. ⁊ ſua culpadeiecit ſe in hāc impotentiā vt nec illudpoſſit ſoluere quod debebat ante pctm̄id ē ne peccaret nec qd̓ debet: quia peccauit inexcuſabilis ē. Ip̄a nanqꝫ impotentia culpa ē quia nō debet eam habere ymo debet eā nō habere. Nam ſicutculpa ē non habere quod debet habereita culpa ē habere qd̓ debet nō habere.Sicut ergo culpa ē homini non haberepoteſtatē illā qͣꝫ accepit: vt poſſet cauere pctm̄ ſic culpa ē illi habere impotentiā ꝑ qͣꝫ nec iuſticiā tenere ⁊ pctm̄ cauerenec qd̓ ꝓ pctō debet reddere pōt. Spōte nāqꝫ fecit vnde ꝑdidit illā poteſtatē ⁊

b 3