SecundusLiber

deuenit in hāc impotētiā. Idē em̄ ē nōhabere poteſtatē qͣꝫ debet habere impotētiā qͣꝫ debet non habere. Qua ꝓpterimpotētia reddēdi deo qd̓ debet qͥ facitvt nō reddat non excuſat hoīem ſi nonreddit quō effectꝰ pctī nō excuſat pctm̄qd̓ facit. B¶ Et graue nimis ē ⁊ ita eēneceſſe ē. ¶ ¶ Iniuſtꝰ ergo hō ē qui nōreddit deo quod debet. B ¶ Nimis ēverū nā iniuſtꝰ ē quia nō reddit ⁊ iniuſtus ē quia reddere nequit. A ¶ Nullꝰaūt iniuſtꝰ admittitur ad beatitudinemquoniā quēadmodū beatitudo ē ſufficientia in qua nulla ē īdigētia: ſic nulli cōuenit niſi ī quo ita pura ē iuſtitia vt nulla in eo ſit iniuſtitia. B ¶ Nō audeo aliter credere. A ¶ Qui ergo non ſoluitdeo qd̓ debet non poteſt eē beatus. B¶ Nec hoc cōſeqͥ negare poſſū. A ¶ Qd̓ſi vis dicere qͥa miſericors deꝰ dimittitſupplicāti qd̓ debet idcirco qͥa redderenequit: non pōt dici dimitere: niſi aut hͦquod hō ſpōte reddere debet: nec pōt:id ē: quod recōpenſari poſſit pctō: qd̓ fieri nō deberet ꝓ cōſeruatiōe omīs rei q̄deus nō ē aūt hoc quod puniendo eratablaturꝰ īuito: ſicut ſupra dixi id ē beatitudinē. Sꝫſi dimittit qd̓ ſpōte reddē debet hō ideo qͥa reddere nō pōt: qͥd eſt aliud qͣꝫ dimittit deꝰ qd̓ habere non pōt.Sed deriſio ē vt talis miſericordia deoattribuatur. At ſi dimittit ꝙ inuito eratablaturꝰ ꝓpter impotētiā reddendi qd̓ſpōte reddere debet: relaxat deꝰ penā ⁊facit beatū hoīem ꝓpter pctm̄: quia habet qd̓ debet non habere. Nā ip̄am impotentiam debet non habere ⁊ idcircoqͣꝫdiu illā habet ſine ſatiſfactione pctm̄eſt illi. Uerū huiuſmodi miſcd̓ia dei nimis ē ꝯtraria iuſtitie illiꝰ: que nō niſi penam ꝑmittit reddi ꝓpter pctm̄. Qua ꝓpter quēadmodū deū ſibi eē contrariūita hoc mō illū eē miſericordē ē impoſſibile. B ¶ Aliā dei miſericordiā videoeſſe querēdā qͣꝫ iſtā. A ¶ Uerū eſto di-

mittat deꝰ ei qͥ n̄ ſoluit d̓bitū idcirco qd̓nō pōt. ¶ Ita vellē. A ¶ At qͣꝫdiu nōreddet. aut volet reddere aut nō volet̉.Qd̓ ſi volet qd̓ nō poterit indigēs eritSi ꝟo n̄ volet īiuſtꝰ erit BHHoc nil clariꝰ. A ¶ Siue aūt īdiguus ſiue īiuſtꝰ ſitbeatꝰ noerit. B ¶ Et hͦ aꝑtū. A Quādiu aūt nō reddet beatus eē nō poterit.B ¶ Si rōnem ſeqͥtur deus iuſtitie nō ēqua euadat miſer homuntio et miſcd̓iadei perire videt̉. A Rōnem poſtulaſtirōnem accipe: miſcd̓em deū eē nō negoqui hoīes ⁊ iumēta ſaluat quēadmodūmultiplicauit miſericordiā ſuam. Nosaūt loqͥmur de illa vltīa miſcd̓ia qͣ poſthāc vitā beatū facit hoīem: hāc beatitudinē nulli dare debere: niſi illi cui penitus dimiſſa ſūt pctā: nec hāc dimiſſionēfieri niſi debito reddito qd̓ debetur propctō ſcd̓m magnitudinē pctī ſuprapoſitis rōnibus puto me ſufficiēt̓ oſtēdiſſe.Quibꝰ ſi qͥd tibi videtur poſſe rōnibusobici dicere deberes. B Ego vtiqꝫ nullam tuarū rōnum alqͣtenꝰ infirmari poſſe video. A ¶ Nec ego ſi bene cōſiderētur eſtimo: verū tn̄ ſi vel vna de omnibꝰquas poſui in expūgnabili veritate roborat̉ ſufficere debet. Siue nanqꝫ vnoſiue pluribus argumētis veritas in expūgnabiliter mōſtret̉ equaliter ab omni dubitatiōe d̓fēditur. B ¶ Ecce ita ē.Quomō gͦ ſaluꝰ erit hō ſi ip̄e nō ſoluitqd̓ debꝫ nec ſaluari valet ſi nō ſoluit qd̓debet aūt qͣ frōte aſſerimꝰ deū in miſericordia diuītē ſuꝑ humanū ītellectū hācmiſericordiā facere nō poſſe. A ¶ocdebes nūc ab illis exigere: qͥ xp̄m nō eēcredūt neceſſariū ad ſalutē hoīs: quoꝝvice loq̄ris: vt dicāt qͣlit̓ hō ſaluari ſinexp̄o poſſit. Qd̓ ſi nō poſſūt vllomō deſināt nos irridere ⁊ accedāt vt iūgāt ſenobis qͥ nō dubitamꝰ hoīem ſaluari poſſe ꝑ xp̄m aūt deſperēt hͦ vllomō poſſe fieri. Qd̓ ſi horrēt credāt nobiſcū ī xp̄mvt poſſint ſaluari. B ¶ A te q̄ro ſicut in