Cur deus homo

aꝑte mōſtraſti vt etiā ſi velī non poſſimdubitare A hoc quoqꝫ nō dubitabisvt puto quia ſcd̓m mēſurā peccati oportet ſatiſfactionē eſſe. B ¶ Aliter aliquatenꝰ inordinatū maneret pctm̄ ꝙ eēnon poteſt. ſi deus nihil relinquid inordinatū in regno ſuo. Sed hoc eſt p̄ſtitutum quia qͣꝫlibꝫ ꝑuū incōueniēs in deoimpoſſibile ē. A ¶ Dic ergo quid ſolues ꝓ peccato tuo. B ¶ Penitētiamcor cōtritum ⁊ humiliatū. abſtinētias ⁊multimodos labores corporis ⁊ miſericordiā dandi ⁊ dimittēdi ⁊ obedientiā.A ¶ Quid in hijs omībꝰ das deo. BAn nō honoro deū quādo ꝓpter timorem eius ⁊ amorē in cordis cōtritiōe letitiam tēporalem abitio in abſtinētijs ⁊laboribꝰ delectatiōes ⁊ quietē huiꝰ vitecalco. in dando et dimittēdo q̄ mea ſūtlargiendo in obedientia meipſū illi ſubitio. A ¶ Cū reddis aliqͥd qd̓ debesdeo. etiā ſi non peccaſti. nō debes cōputare pro debito quod debes ꝓpeccato.Omnia aūt iſta debes deo q̄ dicis. Tātus nanqꝫ debet eſſe in hac mortali vitaamor ⁊ ad quod ꝑtinet omne deſideriūperueniēdi ad id. ad qd̓ factus es. ⁊ dolor quia nondū ibi es. ⁊ timor ne nō perueīas vt nullā letitiā ſentire debeas niſide hijs que tibi aūt auxiliuꝫ aūt ſpē dātperueniēdi. Nō em̄ mereris habere. qd̓non ſcd̓m quod es amas ⁊ deſideras etde quo qͥa nondū habes. ⁊ adhuc vtrūhabiturus ſis. an nō ī tanto es pericl̓o.non doles. Ad quod etiā ꝑtinet qͥetemet delectatiōes mūdanas que animumab illa vera quiete ⁊ delectatione reuocant fugere. niſi quātum adintentiōemilluc ꝑueniēdi cognoſtis ſufficere. Dationem vero ita debes ꝯſiderare te facere ex debito. ſicut intelligis qͥa qd̓ dasa te nō habes ſed ab illo cuiꝰ ſeruus estu ⁊ illi cui das. ⁊ natura te docet vt conſeruo tuo ideſt homo homini facias qd̓.tibi ab illo vis fieri. ⁊ qͥa qͥ non vult da-

re quod habet. nō debet accipere qd̓ nōhabet. De dimiſſione breuit̓ dico. quianullatenꝰ ꝑtineat ad te vīdicta. ſicut ſupra diximꝰ quia nec tu tuꝰ es. nec ille tuus aut ſuus qui tibi fecit iniuriam ſedvniꝰ domini ſerui facti ab illo de nihiloeſtis ſi ⁊ de conſeruo tuo te vindicas. iudiciuꝫ quod ꝓpriū dn̄i ⁊ iudicis omniūeſt ſuꝑ illuꝫ ſuꝑbe p̄ſumis. In obedientia vero quid das deo. ꝙ non debes cuiiubenti totum quod es ⁊ quod habes ⁊quod potes debes. B ¶ Nihil iā audeo in hijs omībus dicere me dare deoquod nō debeo. A ¶ Quid ergo ſolues deo ꝓ pctō tuo. B ¶ Si meipſūet quicquid poſſū etiam qn̄ non pecco illi debeo ne peccem nihil habeo qd̓ propeccato illi reddā. A Quid ergo erit de te? quomō poteris ſaluus eē. BSi ratiōes tuas ꝯſidero nō video quomodo. Si aūt ad fidem meam recurroin fide criſtiana q̄ ꝑ dilectinoem operatur ſpero me poſſe ſaluari ⁊ qͥa legimusſi iniuſtus ꝯuerſꝰ fuerit ab ī iuſticia ſuaet fecerit iuſticiam omnes iniuſticias ſuas tradi obliuioni. A ¶ Hoc non d̓rniſi de illis qui autē expectabant criſtūanteqͣꝫ veniret aut credūt ī eum poſtqͣꝫvenit. Sed criſtū ⁊ criſtianā fidem quaſi nunqͣꝫ fuiſſent poſuimꝰ quādo ſola ratione vtrum aduentus eius ad ſaluationem hominum eſſet neceſſariꝰ quererepropoſuimꝰ. B ¶ Ita fecimus. ¶ ASola igitur ratione procedamꝰ. BQuāuis iu anguſtias quaſdam me deducas. deſidero tamē multū vt ſicut incepiſti progrediaris.¶ Quod ſcd̓m menſurā peccati oporteat eſſe ſatiſfactionem nec hanc homo ꝑſe ſatiſfacere poſſit ⁊ quāti ponderis ſitpeccatum ¶. XX. AOnamꝰ oīa illa q̄ mō ꝓpoſuiſti te ꝓpctō poſſe ſoluere te nondebere ⁊ videāꝰ vtrū poſſit ſufficere adſatiſfactiōeꝫ vniꝰ tā ꝑui pctī ſicuti ē vnꝰ

b 2