PrimusLiberj

qꝫ nāqꝫ fur erat cū alter altero ꝑſuadente ſeip̄m dn̄o ſuo furabatur. Quid em̄iuſtius fieri poſſet ſi hoc deꝰ faceret autſi iudex oīm deꝰ hominē ſic poſſeſſū depoteſtate tam iniuſte poſſidentis vl̓ adpuniendū iſtū aliter qͣꝫ per dyabolum:vel ad parcendū illi eriperet q̄ hec iniuſticia eſſet. Ꝙͣuis em̄ homo iuſte a dyabolo torqueret̉ ille tn̄ eū iniuſte torquebat: homo nā qͣꝫ meruerat vt punireturnec ab vllo ꝯuenientiꝰ qͣꝫ ab illo cui ꝯſēſerat vt peccaret: dyaboli ꝟo meritumnullū erat vt puniret. īmo hoc tāto faciebat iniuſtiꝰ: qͣnto nō ad hec amore iuſticie trahebat̉: ſed inſtinctu malicie impellebat̉. Nā hoc nō faciebat deo iubēte ſed incōprehenſibili ſapīa ſua q̄ mala etiā bn̄ ordinat ꝑmittēte. Et puto illos qui dyabolū aliquā opinant̉ habere ī poſſidēdo hoīeꝫ iuſticiā ad hoc īdeadduci qͥa vident hoīem dyaboli vexationi ſb̓iacere iuſte et deū hoc iuſte permittere: et idcirco putāt dyabolū illamiuſte inferre. Contingit em̄ idē aliqniddiuerſis ꝯſideratōibus eſſe iuſtū ⁊ iniuſtum: et ob hoc aūt nō diligēter intuentibꝰ totū iſtū aūt iniuſtū iudicari. Euenit em̄ vt aliqͥs innocentē percuciat iniuſte: vnde ip̄e iuſte ꝑcuti mereat̉: ſi tn̄ꝑcuſſus (qui nō debet ſe vindicare) percuciat ꝑcuciētē ſe iniuſte hoc facit. Hecigit̉ ꝑcuſſio ex ꝑte r̄percutiētis iniuſta ēqͥa nō debuit ſe vindicare: ex ꝑte ꝟo ꝑcuſſi iuſta: qͥa iniuſte percuciēs iuſte ꝑcuti meruit. Diuerſo igit̉ intuitur iuſtaet iniuſta eſt eadē actio quā contingerepoteſt ab alio iudicari iuſtā tm̄: ab alioiniuſtā. Hoc qͣꝫ modo dyabolus nō iniuſte dicit̉ vexare hoīem: qͥa deꝰ hec iuſte ꝑmittit: et hō hec iuſte patitur. Sedet hoc qd̓ hō iuſte dicit̉ pati: nō ſua iuſticia iuſte dicit̉ pati: ſed qͥa punit̉ iuſtoiudicio dei. At ſi obtēdit̉: cyrographūillud decreti qd̓ aduerſū nos dicit apl̓suiſſe: ⁊ ꝑ mortē xp̄i deletū eſſe: et putat

aliqͥs ꝑ illud ſignificari: qͥa dyabolꝰ qͣſiſub cuiuſdā pacti cyrographo ab hoīeiuſte ante paſſionē xp̄i pct̄m velut vſuram primi peccati qd̓ ꝑſuaſit homī ⁊ penam peccati exigeret. vt per hoc iuſticiam ſuam ſuper homineꝫ videatur probare nequaqͣꝫ ita intelligendum putoQuippe cyrographū illud nō eſt dyaboli: quia cyrographū dicitur decreti.decretum em̄ illud nō erat dyaboli ſeddei Iuſto nāqꝫ iudicio dei decretū eratet quaſi cyrograpbū confirmatū. vt homo qui ſponte peccauerat. nec peccatūnec pena peccati per ſe vitare poſſet. ēem̄ ſpūs vadens et non rediens. et quifacit peccatū ſeruus eſt peccati. nec quipeccat impunitus debet dimitti niſi miſericordia peccatori parcat et eū liberetac reducat. Ꝙobrem per hoc cyrographum nullā inueniri poſſe dyaboli iuſticiam in homīs vexatiōe credere debemus. Deniqꝫ ſicut in bono angelo nulla omnino eſt iniuſticia ita in malo nulla eſt penitus iuſticia. Nihil igit̉ erat indyabolo cur deus cōtra illū ad liberandum hoīeꝫ ſua vti fortitudīe nō deberet¶ Quomō licet humilia que dicimusde xp̄o non pertineant ad diuinitatē tninconueniens videtur infidelibus ea d̓illo dici ẜm hominē. et vnde illis videatur idem hō nō ſponte mortuus eſſe.Ufficere ¶ Capl̓m. VIII. A3nobis debet ad rationem volūtas dei cū aliquid facit: licet nōvideamus cur ita velit. voluntas nāqꝫdei nunqͣꝫ eſt irrationabil̓: B ¶ Uerum eſt. ſi con̓ſtet deū id velle vnde agitur. Nequaqͣꝫ em̄ acquieſcunt multi deum aliquid velle ſi ratio repugnare videatur. A ¶ Quid tibi videt̉ repugnare rationi cū deum ea voluiſſe fatemur que de eius incarnatiōe credim.9B ¶ Ut breuiter dicā. Altiſſimū ad tāhumilia inclinari om̄ipotentē aliqͥd facere cū tāto labore. A ¶ Qui hoc di