IjTur deus homo

cunt nō ītelligūt qd̓ credimꝰ. Diuinā einaturā abſqꝫ dubio aſſerimꝰ impaſſibilē: nec vllatenus poſſe a ſua celſitudinehūiliari: nec ī eo qd̓ vult face̓ laborare.Sꝫ dn̄m ih̓m xp̄m dicimꝰ deū veꝝ ⁊ verū hoīeꝫ: vnā ꝑſonā ī duabꝰ naturis: etduas naturas ī vna ꝑſona. Quā ꝓptercū dicimꝰ deū aliqͥd hūile aūt īfirmū pati: n̄ hͦ ītelligimꝰ ẜm ſb̓limitatē īpaſſibilnature ſꝫ ẜm infirmitatē hūane ſb̓ſtāciequā gerebat ⁊ ſic nr̄e fidei nulla ratō obuiare ꝯgnoſcit̉. Sic eī nullā diuine ſb̓ſtācie ſignificamꝰ hūilitatē ſꝫ vnā dei ethoīs mōſtramꝰ eē ꝑſonā. Nō gͦ īcarnatiōe dei hūilitas eiꝰ vlla ītelligit̉ fct̄ā: ſꝫnatura hoīs credit̉ exaltata G ¶ Itaſit. Nihil īputet̉ diuine nature ꝙ ẜm īfirmitatē hoīs de xp̄o dr̄ verū tn̄ quō iuſtū aut rationabile ꝓbari poterit qꝛ deꝰhoīeꝫ illū quē pr̄ filiū ſuū dilectū in qͦ ſibi bn̄ ꝯplacuit vocauit. ⁊ quē filiꝰ ſeipſūfecit ſic tractauit aut tractari permiſit.¶ Que aūt iuſticia ē hoīeꝫ oīm iuſtiſſimūmorti tradere ꝓ pctōre. Quis hō ſi īnocētē dānaret vt nocētē lib̓aret: dānādꝰnō iudicaret̉? Ad idē gͦ res deduci videtur incōueniens qd̓ ſupra dictū eſt. Nāſi aliter peccatores nō potuit ſaluare qͣꝫiuſtū damnādo: vbi eſt omnipoſentia?Si ꝟo potuit ſꝫ noluit: quō defendemꝰſapientiā eius atqꝫ iuſticiā? A ¶ Deus pater nō quēadmodū videris inteligere hoīeꝫ illū tractauit aūt innocēteꝫꝓ nocēte morti tradidit. Nō eī eū īuitūad mortē ille coegit aut occidi ꝑmiſit: ſidē ip̄e ſpōte ſuā mortē ſuſtinuit: vt homīes ſaluaret. B ¶ Etiā ſi n̄ īuitū qm̄volūtati pr̄is ꝯſētit qͥdammō tn̄ illū coegiſſe videt̉ p̄cipiendo. Dicit̉ eī qꝛ xp̄ohūiliauit ſemetipſū factꝰ obediēs patrivſqꝫ ad murtē: mortē aut crucis. Propter qd̓ et deus illū exaltauit: et qͥa didicit obedientiā ex his q̄ paſſus eſt: et qͥaproprio filio ſuo nō pepercit pater: ſꝫnobis oībus tradidit illū. Et idem fil

dicit. Nō veni volūtatē meā facere: ſedvolūtatē eius qͥ miſit me. Et iturus adpaſſionē dicit ſicut mādatū dedit mihipater ſic facio. Item calicem quē deditmihi pater nō bibā illū. Et alibi: paterſi poſſibile eſt trāſeat a me calix iſte: verūtn̄ non ſicut ego volo ſed ſicut tu. Etalibi: pr̄ ſi nō pt̓ h̓ calix trāſire niſi bibāillū: fiat volūtas tua. In oībꝰ iſtis plusvidet̉ xp̄s obediētia cogēte qͣꝫſpotaneavolūtate diſponēte mortē ſuſtinuiſſe¶ Qd̓ ſponte mortuus ſit. et qͥd ſit: factus ē obediēs vſqꝫ ad mortē. et ꝓpterqd̓ deꝰ illū exaltauit. et nō venit facerevoluntatē mea. et̓ proprio filio ſuo nonpeꝑcit. et nō ſic̄ ego volo ſꝫ ſic̄ tu. ¶. IX.T mihi videt̉ nō bene di­ Au ſcernis inter hoc qd̓ fecit exigēte obedientia. ⁊ quot (ſibi factūqͥa ſeruauit obedientia) ſuſtinuit nō exigente obedientia. B ¶ Neceſſe habeo vt hͦ aꝑtius exponas. A ¶ Curꝑſecuti ſūt eū iudei vſqꝫ ad mortē ENō ob aliud niſi qͥa veritatē et iuſticiāviuēdo ⁊ loquēdo īdeclinabiliter tenebat. A ¶ Hoc puto qꝛ deꝰ ab oī rationali creatura exigit: ⁊ hͦ illa ꝑ obedientiā deo dꝫ: B ¶ Sic nos fateri oportet. A ¶ Hāc igit̉ obedīam debebathō ille deo pr̄i ⁊ hūanitas diuinitati ethāc ab illo exigebat pr̄. UlHoc nulli dubiū. A ¶ Ecce habes q̇ fecit exigēte obediētia. B ¶ Uerū ē et iā video qͥd ſibi illatū qͥa obediēdo ꝑſeuerauit ſuſtinuit Nā illata ē illi mors qꝛ ꝑſtitit inobedīa ⁊ hāc ſuſtinuit ſꝫ quō hͦ obediētia n̄ exigat n̄ ītelligo. A ¶ Si hōnūqͣꝫ peccaſſet. deberet pati mortē. autdeberꝫ deꝰ hͦ ab illo exigere. B ¶ Quēadmodū credimꝰ nec hō moreret̉ nec hͦexigeret̉ ab illo. Sꝫ huiꝰ rei a te audirevolo rationē. A ¶ Rationalē creatūram iuſtā factam eſſe. et ad hoc vt deofruendo beata eſſet non negas. BNon. ¶ Anſelmꝰ ¶ Deo nequaqͣꝫ eſti-

4