De

Q

ꝑmanere.Que ꝯiunctio copulatiua ꝑ. e. ſolā ſcribit̉.⁊ idē ē qd̓ ⁊. qn̄ ē ꝓnomē ſcribit̉ ꝑ ac diplthongon quę. ⁊ in ſingulari fęminino. ⁊ inplurali neutro. Et eſt interrogatiuū relatiuum. ⁊ infinitū.Quia ⁊ qm̄ in eodē ſenſu. Sꝫ qm̄ ꝓprie preponit̉. ⁊ ſic ſequētem ſenſū alligat. vt Qm̄diſcis diſco. Quia quippe poſtponit̉ ⁊ ſuperiorē ſenſū ꝯfirmat. vt Scio qꝛ didici etquia ſyllabicat̉. ⁊ d̓r quianā .i. quia vel cuUn̄ Uirgilius. Heu quianā tanti tinxer̄tęthera nimbi.Quidē ꝯiunctio affirmatiua. ⁊ cor. pͥmam.Unde Facetus. Mente quidem lęta decorat̉ florida vita. Et inde componit̉ ſiqͥdem. Equidē aūt ſimplex ē. vide. sͣ. in ſuoloco in. e. lr̄a.Qui diu duę ꝑtes ꝓ vno affirmatiuo aduerbio .i. certe. vere.Quin .i. vt nō. vl̓ vt ꝯiūctio adiūctiua. Qui.i. gͦ cōiunctio ē collectiua. Quin .i. potiusadu̓. eligendi. Quin i. cur nō. vel cur adu̓.interrogandi. Quin .i. certe aduerbium affirmandi. Quin .i. inſuper aduerbiuꝫ ordinis. Et componit̉. Quintiā .i. inſuꝑ adu̓.ordinis. ẜm Hugꝭ. Itē inuenit̉ qͥnimo. ideſt. potiꝰ vel certe aduerbiū affirmandi veleligendi. vel poſſunt eſſe duę ꝑtes. Et ſcias ꝙ in Lucę euāgelio vbi d̓r. Quinimo.beati qͥ audiūt verbum dei ⁊ cuſtodiunt illud. Ita diſtinguendum eſſe videt̉. Quinimo beati ⁊ deinde beati qui audiunt verbum dei ⁊ cuſtodiunt illud. Et produ. penul̓. quinimo. quia imo habet primam lonQuindecies. adu̓ .i. qͥndecim vicibꝰ.Quintiā. adu̓. ordinis .i. inſuꝑ. ⁊ d̓r a quin⁊ etiam.Quinimo. vide in quin.Quin potiꝰ .i. magis. ẜm Pap̄.Quinqͣgeſies. adu̓. nūeri .i. qͥnqͣgīta vicibꝰ.⁊ d̓r a quinquaginta. ẜm Pap.Quinquies .i. qͥnqꝫ vicibꝰ.Quippe .i. nimirū. ſine dubio. certe. ꝯfirmatiuū adu̓. Eſt em̄ ſicut ſcꝫ videlicꝫ. Et ꝓd.pͥmā. poſitione.Quo. interrogatiuū ad locū. vt Quo vadiſReſponſiua eiꝰ. huc. illuc. iſtuc.Quocirca. ē cōpoſitū a qͦ ⁊ circa. Et nota ꝙcirca ꝑ compoſitionē vel potiꝰ ꝑ qͣndā irregularitatē iungit̉ cū iſtis .ſ. qͦcirca ꝓ ꝯiunctione cauſali vel illatiua. Circumcirca vl̓circūquaqꝫ.

Quodā modo duę ꝑtes ſunt. vn̄ duobꝰ accentibus regendę ſunt. Quidam tamē grauant mo. ⁊ tunc dicemus ꝙ nō eſt ibi cōpoſitio. ſꝫ quędā irregularis vocum ꝯgeriesfungens loco vniꝰ dictionis.Quo minus. duę dictiōes ſunt. Pap̄. tamēdicit. quominus .i. aliter non. ꝓ vna dictione ſumens.Quo modo. duę partes ſunt in euangelio.Lucꝭ. ij. vt Quo modo fiet iſtud qm̄ virumnō cognoſco. Aliqn̄ quomodo videt̉ eē dictio cōpoſita. ſed potiꝰ eſt ibi q̨̄dā irregularis vocum congeries. q̨̄ ponit̉ loco vniꝰ dictionis. vt qūo .i. qͣlit̓. ⁊ tūc accentuat̉ ac ſieēt vna dictio. ⁊ acuit̉ qͦ. ſꝫ mo grauat̉.Quondā. adu̓. tꝑis. per. q. ſcribit̉. qꝛ deriuatur a qn̄.Quoniā. ꝯiunctio cauſalis vel ſubcōtinuatiua. Cauſalis. vt Quoniā ꝓdeſt tibi legeSubcōtinuatiua. vt Quoniam ambulatmouet̉. Sic quoqꝫ quia vel ergo vna parseſt ẜm Pap̄. Et differt qm̄ a quia. ſicut habes in quia.Quoniāquidē .i. quia. vel gͦ vna ꝑs ē cōpoſita a quoniā ⁊ qͥdē. ⁊ tūc grauat̉ qͥ. ⁊ acuitur an. Pn̄t etiā eſſe duę ꝑtes. ⁊ tūc duobꝰaccētibꝰ regunt̉ ⁊ acuit̉ qͥ. ⁊ ſcribit̉ tūc qm̄ꝑ. m. ⁊ tūc quoniamquidē. idē eſt qd̓. quiacerte. Et ſic ſumit̉ .j. Corꝭ. xv. Qm̄quideꝫꝑ hoīem mors. ⁊cͣ.Quoqꝫ ē ꝯiunctio copulatiua. Accipit̉ em̄ꝓ et. vel etiam. ⁊ notat qn̄qꝫ ſil̓itudineꝫ. vtTu quoqꝫ fac ſimile. tn̄ loco aduerbij inuenit̉ pro certe.Quorſum .i. verſus quā ꝑtem. Et cōponit̉a quo ⁊ verſum. ⁊ ſyllabicat̉ quorſuꝫ. ⁊ d̓rquorſūcūqꝫ .i. verſus quamcūqꝫ partē ẜmHugꝭ.Quotidie. adu̓. tꝑis. ⁊ d̓r a qͦt. ⁊ dies. qd̓ vicioſe ſcribit̉ ꝑ. c. vt vult Hugꝭ. Nā per. q.ſcribi debet. hoc etiā vult Papͥ. Et a qͦtidie d̓r quotidianꝰ. na. nū. ſic a meridie meridianꝰ. na. nū. Un̄ quotidianū in pat̓ noſter debet ſcribi ꝑ. q.Quotiēs. adu̓. nūeri .i. frequēter multotiēsQuotiēs .i. quot vicibꝰ. cui rn̄detur ſemelbis ter ⁊ ſil̓ia. ⁊ deriuat̉ a quotꝰ. ⁊ ſyllabicatur quotienſcūqꝫ.Quouſqꝫ .i. qͣꝫdiu. adu̓. tꝑis. Quouſqꝫ .i. adquē locū aduerbiū loci. Un̄. Tēpꝰ ſiue locum dic ſignificare quouſqꝫ.Quur. aduerbiū interrogandi pōt deriuari a qͥ. ⁊ ſcribit̉ ꝑ. q. ⁊ geminū. u. vel poteſtderiuari a gtō cuius de quis. ⁊ tunc debet