De
Protenus. adu̓. loci. ⁊ ē cōpoſitū a ꝓpe velꝓcul ⁊ tenus. ⁊ ſigͣt longe. vt dicat̉. ꝓtenꝰqͣſi ꝓcul a tenus .i. ꝓcul a ꝓpe. Un̄ Uirgilius in. vij. enei. Tartarea intendit voce qͣꝓtenus oē Cōtremuit nemus.Protinus. adu̓. tꝑis vel ordinis .i. cito. ſtatim. ꝯtinuo. vel ꝯſequēter. Et cor. pe. Un̄Ouidiꝰ in ep̄i. Protinus abductis ſonuerunt pectora palmis.Pube tenus. duę ꝑtes ſūt .i. vſqꝫ ad pubertatis tempus.Publicitus. adu̓ .i. publice. ⁊ d̓r a publicusEt cor. ci.Pulſum. adu̓. a pello. lis.DeQQua ē interrogatiuū ꝑ locū. vt Qua trāſiſti. Reſponſiua eiꝰ. hac. illac. iſtac.Quā de re .i. ꝓpter quā rē. cur. qūo. qͣ rōneQuadragies. adu̓. nūeri .i. qͣdragīta vicibꝰQualiter. adu̓. interrogatiuū.Quam. ē ꝯiūctio diſcretiua vel electiua. vtDiues eſſe volo qͣꝫ pauꝑ. vel Bonū ē ſperare in dn̄o qͣꝫ ſperare in pͥncipibꝰ. Etiaꝫ ēaduerbiū ſil̓itudinis. vt Tā Plato qͣꝫ Sortes legit. Etiā ē adu̓. comꝑandi. vt Ille eſtmaior qͣꝫ ille. Et ē adu̓. qͣntitatꝭ. vt Iſte qͣꝫpōt legit. Et ẜm hāc ſigͣtionē pōt quātꝰ deriuari a qͣꝫ. Et qͣꝫ cōponit̉ ꝑ gemminatiōeꝫ⁊ dicitur qͣꝫqͣꝫ. id eſt. qͣꝫuis coniunctio aduerſatiua.Quālibet .i. qͣꝫuis. ⁊ acuit̉ penl̓. Un̄ GregMultū reliqͥt qͥ qͣꝫlibet parū tm̄ deſeruit.Quāobrē. aduer. interrogādi ẜm Donatū.Et acuit̉ penl̓. ẜm quoſdā ⁊ videt̉ eē q̨̄daꝫirregularis aggregatio dictionuꝫ q̨̄ ponit̉loco vniꝰ dictionis potiꝰ qͣꝫ ꝟa cōpoſitio.Quāuis .i. qͣꝫqͣꝫ vel licet. tn̄. ꝯiūctio aduerſatiua. ⁊ acuit̉ penl̓.Quanā .i. ī qͣ ꝑte ſyllabice hꝫ naͣ ẜm Pap̄.Quādiū. qn̄ ē vna ꝑs acuit̉ penl̓. vide etiaꝫſupra in diu. Et ē qͣꝫdiu. vſqꝫ ad quē finemvel vſqꝫ ad qd̓ tꝑs ẜm Pap̄.Quādo deriuat̉ a qͣꝫ. ⁊ ē aduer. tꝑis. Et eſtinterrogatiuū. infinitiuꝫ. relatiuū. Et cōponit̉ vel ſyllabicat̉. ⁊ d̓r qn̄qꝫ ⁊ qn̄cunqꝫ.⁊ quādoqͥdē .i. qꝛ. Et cor. qͥ. Itē ſiquandonequādo. aliqͣꝫdo. an̄penl̓. acuūt. Et notaꝙ qn̄ habet ſex compoſitiōes tm̄ ẜm aliqͦsvt Siqn̄. nequādo. aliquando. qn̄qꝫ. quādoqn̄. qn̄cunqꝫ. Ex hͦ patet ꝙ quādoqͥdeꝫnon eſt compoſitio vera. ſed ponit̉ aliquādo loco vnius partis. Et eſt potius q̨̄damvocum congeries irregularis quā compo
ſitio. ⁊ tūc accēuat̉. ac ſi eſſet vna dictō. vtExemplo. de facili. de cętero. ex improuiſo. ⁊ cetera ꝯſimilia.Quāqͣꝫ .i. qͣꝫuis. licꝫ. Et noͣ ꝙ qͣꝫqͣꝫ ⁊ ſil̓ia habentia. m. ante. q. ꝑ. n. ſcribunt̉.Quantiſper .i. quātū. vt Quātiſꝑ valet resiſta. Tantiſper.Quātotius. aduer .i. quāto ocius. velociuscitiꝰ. Et cōponit̉ a quāto ⁊ ocius adu̓bio.Quāto minus. duę ꝑtes ſunt ſicut ⁊ quātomagis. ⁊ ita ſub duobꝰ accentibꝰ ſunt ꝓferende. ẜm Hugꝭ. in libro de dubio accetu.Qua ꝓpter .i. qͣꝫobrē. ꝓpterea. qͦ pacto.Quaſi .i. ſicuti. tanqͣꝫ. velut. Et ponit̉ qͣi aliqn̄ ꝓ ſil̓itudine. aliqn̄ ꝓ veritate. Pro ſil̓rtudine. Un̄ Paulus. Quaſi triſtes ſemꝑſi vnigeniti a patre Aliquādo nihil differtvtrum ꝓ ſimilitudine an ꝓ veritate ponatur. vt Iob. Quaſi impios ꝑcuſſit eos ī loco videntiū. Sed ibi. Sicut impius inimicus meus ⁊ aduerſarius meꝰ quaſi iniquꝰSicut ⁊ quaſi vt vult Gregorius pro affirmatione potius qͣꝫ pro ſimilitudine dictuꝫvidetur.Qua tenus. vide infra in quatinꝰ.Quater adu̓. nūeri. a qͣttuor deriuat̉. ⁊ ſcribit̉ ꝑ vnū. t. Et breuiat̉ qͣ. Un̄ Oratius inpͥma epl̓a. Me quater vndenos ſcias īpleuiſſe decembris. Quattuor aūt nomen perduplex. t. ſcribit̉.Quaternatim adu̓ .i. ꝑ quaternos. ⁊ dicit̉ aquaternus.Quatinus pro vt eſt coniunctio cauſalis ꝑi. ſcribit̉. ⁊ deriuat̉ a qua. Pōt etiā eē coniunctio adiunctiua. Sed qua tenus per. e.ſunt duę ꝑtes. ⁊ acuit̉ te. Un̄ ī gręciſmo d̓rDictio quatinus eſt oratio qua tenus eſtoDictio ſub media breuis eſt. oratio longa.Si fiat proſa breuiat tn̄ vtraqꝫ metruꝫ. Etnota ꝙ vt. ꝙ ⁊ quatinꝰ. ꝯiunctiōes ad inuicem in hͦ differūt. qꝛ vt cauſam remotioreꝫSed quatinus recipit cauſam ꝓpinquiorem. Ꝙ ꝟo ꝑtinet ad vtrūqꝫ. Un̄ īcōgrued̓r. Volo quatinus legas. ſed bn̄ d̓r. Volovt legas. qꝛ voluntas longiſſima ē. ⁊ nimium infinita. Poſt quatinꝰ ergo vel ꝙ recteſequit̉ hęc ꝯiūctio. vt hͦ modo. Rogo voſvt quatinus mihi veſtrū auxiliū impēdatUel ſic. Poſtulo ꝙ mihi dignemini proudere vt poſſim in ſtudio commorari. Sednon adeo bene dicit̉. Rogo vos vt bn̄ mihi faciatis qd̓ vel quatinꝰ poſſim in ſtudio