De accentu

ꝓpter ꝯſortiuꝫ ſui maſculini qd̓ eſt cuꝰ Utraqꝫ ⁊ pleraqꝫ tā in feīno qͣꝫ in neutro acuūt penl̓ꝓpter ꝯſorciū ſuoꝝ maſculinoꝝ. q̄ ſtꝭ vterqꝫ ⁊pleruſqꝫ. cuiꝰ etiā cā p̄t eſſe ꝯiunctio encleticaſiue epithaſis .i. ſyllabica adiectō .ſ. qꝫ. Uſusetiā facit ꝯͣ naturalē ⁊ generalē regulā. de accētu. vt facio cis cū habeat pͥmā natural̓r breuēacuit eam in ꝯpoſitis nō correptā vt calefaciocis cis. tepeſacie cis cit. acuit penl̓. in ſcd̓a ⁊ tercla ꝑſona. Si aūt mutat̉ a. in. i. breuē hꝫ accentū. vt inficis cit. Ideꝫ d̓r de fideiubeo bes.bet. cū iubeo habeat pͥmā breuē. Itē vſucapio.is it. acuit penl̓. in ſcd̓a ⁊ tercia ꝑſona. Itē ſatiſdare acuit penl̓. cū deberet eā cor. ſicut venūdare ⁊ circūdare. hoc aūt accidit. qꝛ in. ff. ⁊ inalijs libris aliqn̄ d̓r ꝙ reus dꝫ adeſſe ſatiſqꝫ/dare. Itē vicecomes ⁊ archicoquus. ⁊ nomīanumeralia. vt vigintiduo vigintitria. Fio etꝭin ꝯpoſitis acuit vltimā in ſcd̓a ⁊ tercia ꝑſona. vt tepeſio fis fit. ⁊ ceteris. Item encleſis .i.inclinatio immutat naturalē accentū in principio ⁊ fine. In pͥncipio ꝑ iſtas ꝑticulas ſi nūet ne. vt ſiqͥs nūqͥs ⁊ neqͥs. Iſte em̄ ꝑticule inclinant accentū ſequētis ſyllabe ad ſe. ita ꝙ nōeſt pͥncipalis ſuꝑ ſequentē ſyllaba. ſed ſuꝑ pͥma. ꝓpter eandē encleſiꝫ d̓r neqn̄ ſiqn̄. an̄penl̓acuta cū deberet acui penl̓. q̄ eſt longa poſitōneSil̓r aliqn̄ acuit anpenl̓. cā ꝯſortij de ſiqn̄. etneqn̄. ⁊ ad differentia huius ablatiui aliqͣꝫtoꝓpter theutonicos qͥ faciunt. d. ꝓ t. Fit etiamencleſis in fine per has ꝯiunctiōes qꝫ ve ne. q̄inclinant accentum p̄cedentis ſyllabe ad ſe. vtlegiſne. putaſqꝫ. cōmuniterue. ita ꝙ vltima ſyllaba dictionis precedentis acuitur. ⁊ in ipſaencletica ſemꝑ grauatur. ⁊ ſic corrumpitur ibiduplex accentus. qꝛ in dictōe p̄cedenti mutatur pͥncipalis accentus. qui eſſe deberet ſuꝑ antepenul. vel ſuꝑ penul. ⁊ ipſa ꝯiunctio encletica que deberet acui grauatur. Qn̄qꝫ tamen nōinclinat accentū p̄cedentis ſyllabe. quod fit ꝓpter corruptōem p̄cedentis vocalis. vt heccine. cum deberet dici heccene. corrupia eſt ſyllabica adiectio. qꝛ non erat de ſubſtantia dictōnis. et hoc factum eſt cauſa elegantie vel cauſa neceſſitatis. qꝛ non eſt ponendus accentꝰ.principalis ſuꝑ ſyllabicaꝫ adiectōem cum careat ſenſu. Simil̓r in vndiqꝫ ⁊ deniqꝫ non inclinatur accentus p̄cedentis ſyllabe. qꝛ vocalis eſt ibi corrupta. nam vndiqꝫ ꝯpiſitum eſtab vnde ⁊ qꝫ. deniqꝫ a denuo ⁊ qͣꝫ. Calſa etiamdifferentie qn̄qꝫ encletica nō ẜuat vim ſuam.vt vtiqꝫ ⁊ itaqꝫ. acuut antepenl̓. qn̄ ſunt ꝯpoſite dictōes. qn̄ vero ſine ꝯpoſitōe ponunt̉ ha-

bent accentum ſuꝑ penul. Ceſſat quoqꝫ inclinatio p̄cedentis ſyllabe. qn̄ encletica ꝯiungit̉monaſyllabe. vt mulier virqꝫ currit. non em̄ īuenit antefinalē ſyllabam quā inclinet Amittit aūt ꝯiunctio encletica vim ſuam cauſa corruptionis vel differentie vel monaſyllabe. nōaūt ꝓpter interrogatōem. vt qͥdam dicūt cuꝫd̓r Curritne Sortes platoqꝫ. Ipſa em̄ contūctio videtur retinere naturale accentū .i. acutūquod alibi nō facit. ſed hoc accidit ꝓpter modum loquendi. ipſa tamen inclinat accentuꝫp̄cedentis ſyllabe. ſcꝫ to. cum d̓r plotoqꝫ. Ipſa em̄ encleſis facit vt dicamus vbiqꝫ me. acuta. qͣꝫuis ipſa ſit cōmunius. Profert̉ aūt encletice hec p̄poſitio cum. qn̄ poſtponit̉ ꝓnoībus.me te ſe. nobis vobis. qꝛ ipſa grauatur ac ſi etſet vna dictio cuꝫ p̄cedenti ꝓnomine. ⁊ ponitaccentū ſuꝑ ſyllabam p̄cedenteꝫ vltima ablatiuoꝝ vt nobiſcum vobiſcuꝫ. Nobis p̄ponit̉ꝓpter vitandū cacephaton. vobis aūt ꝓpterꝯſortium. Precedente aūt monaſyllabo ablatiuo. nō videtur inclinare. cum ipſe ablatiuꝰ:ſe acuatur. vt cuꝫ d̓r mecū tecū ſecū. niſi dicat̉ꝙ īclinet accentū ad ſe. qꝛ ipſa p̄poſitio īclinatur .i. grauatur. Si aūt alijs ablatiuis poſtponat̉ acuitur. vt qͥſcuꝫ qͥbuſcū. ⁊ hoc ideo. qͥapoteſt eiſdem p̄poni. vt cum qͥ. a quo vel a quiet cum qͥbus. Diſtinctio facit ꝯͣ generales regulas de accentu. vt in interrogatinis infinitꝭrelatiuis cōiunctionibus ⁊ p̄poſitionibusRelatiuum relatiue ſumptum vel infinite tētum grauatur in omnibꝰ ſyllabis. vt Socrates eſt albus qualis eſt Ioannes. Socratesbene legit qual̓r legit plato. Neſcio qualis ſitplato qual̓r legit martinus. Sed interrogatiue poſitum. ſi eſt monaſyllabum acuitur. vtquo vadis. ſi eſt poliſyllabum acuit primam.vt qual̓r currit petrus. Qualis homo diſputat. Sil̓r acuitur qn̄ ponitur extra locutōem.i. material̓ir. vt hec vox qd̓ eſt nomē. hec vorqͣlis eſt relatiuū. Hoc infinitū qͥ habet dupliceꝫ infinitatē. nā eqͥpollet huic infinito qͥs. vtneſcio qͥ currit. i. qͥs. ⁊ tūc acuitur. qn̄qꝫ reqͥritduo verba. vt qͥ interficiet tyrannū p̄miū accipiet .i. qͥcunqꝫ. ⁊ tūc habet accentū grauē Idēdd̓m eſt de ꝯſil̓ibus infinitis. vt qͣlis qual̓irqͣꝫtus. ⁊c̄. ⁊ ẜuatur idē in ntō ⁊ obliqͥs. Quādo aūt talia ponuntur relatiue diſtinguendūeſt. quia ſi ponuntur in ꝯtextu .i. in eadē clauſula cum ſuo antecedenti grauant̉ per omnesſyllabas. ⁊ hoc eſt in locutione poni. vt Socrates qui currit mouetur. ⁊ qualiter legit ſortes legit martinus. Si vero per ſe ponantur