De accentu

dn̄s ⁊ expͥmitur ꝑ figurā que d̓r baria. a bari.qd̓ eſt graue. Circūflexus q̄ ſit ꝑtī ꝑ elatiōemptim ꝑ inclinatōem vocis. vtꝫ in penl̓. huꝰ infinitiui amare. Circūflexus hodie ponit̉ cumacuto. nec eſt in vſu noſtro. Propter has tresſpēs tribꝰ cenſet̉ noībus Dr nāqꝫ accentꝰ ꝓpter acutū. tenor ꝓpter gͣue. tonꝰ ꝓpter circūflexum. Uel ideo d̓r accentꝰ ab accinēdo. .i. ad ſignificandū aliqͥd canendo. qꝛ ad hoc eſt accentus inuētus vt ſigͥficatio dconis meliꝰ diſtīguat̉. Tenor d̓r a tenēdo. qꝛ vna ſyllaba magis minuſue tenet̉. Tonꝰ qͣſi tonādi modRegule de accētu ſtꝭ tales. Nulla dcō de natura acuit vltimā niſi greca. vt Libye Agathe.vel hebraica. vt Dauid ⁊ Iacob Itē nulla dictio natural̓r breuis circūflecti debet qd̓ modo accipitur ꝓ acui. ¶ Itē oīs dictio regit̉ vnoſolo accētu. Omnis dictio monaſſyllaba ẜmcōem modū legēdi habet accentū acutū. vt fexet lex ⁊ lis ⁊ res. Itē omnis dictio diſſyllabaacuit primā. vt ꝟgo deus thoma. Itē omnisdictio triū ſyllabaꝝ ⁊ pluriū hn̄s penultimānatural̓r longā habet accentū ſuꝑ ipſā penul.vt fortuna habere poeta. Itē oīs dictio triuꝫſyllabaꝝ ⁊ vltra habens penl̓. natural̓r breuēacuit antepenl̓. vt dominꝰ ⁊ iuſticia. De ſcd̓aregula excipiunt̉ plura. ſcꝫ ergo qn̄ ponitur ꝓcauſa ad drām ſui qn̄ eſt ꝯiunctō illatiua. vthoc facio ergo tui. modo acuit vltimā ꝯͣ regulam de biſſyll̓. Puta qn̄ ponitur ꝓ ſicut ad differentiā verbi puta in imꝑatiuo. Pone ꝓ retro ad dram verbi pone in imꝑatiuo. Una. .i.pariter aduerbiū ꝯgregandi ad drām nominis vna in ablatiuo feminino. Circum p̄poſitio vel aduerbium ad drām accuſatiui huiusnominis circus circi. Item aduerbia in c. terminata. vt illic iſtic illuc iſtuc illac iſtac illinciſtinc. Item conciſa. vt fumat ꝓ fumauit. primas ꝓ primatis. ſic em̄ declinabatur antiquitus. Et corrupta ꝑ compoſitōem. vt viden .i.videſne. ſatin ꝓ ſatiſne. ⁊ apocopata ab inde.compoſita. vt abin. dein proin in qͥbus redijtnaturalis accentus qui debebat eſſe ſuꝑ ſyllabam in. cum eſſet longa poſitione. Heī interiectio ad drām ꝓnominis ei acuit vltimam.qua tn̄ ꝓ monaſſyllaba vtuntur poete. Quidiꝰ. Heī mihi qͥd feci quo me fruor egit amatem. Dij ⁊ ij. ⁊ cui ⁊ huic ſunt dictōnes monaſyllabe. vnde in metro debent acui ẜm regulāde monaſſyllabis. tn̄ poete in metro aliqn̄ diuidūt dij ⁊ cui. aliqn̄ ꝓ monaſſyllabis vtunt̉Dij tn̄ ⁊ ij ſcribunt̉ ꝑ duplex ij. ſed ꝓferendaſunt ꝑ vnū. iuxta illud Eberhardi Scribe dij

lege di. ſi vis vrbanꝰ haberi. Et doctrinale d̓tI ꝓferes ⁊ di. debet tn̄ ij. dupla ſcribi. Itē falſo aduerbiū ad drām ablatiui noīs falſo. ⁊ ſimil̓r eo vno illo. Cꝰ ntūs ad drām gͣt̄i cuꝰ Intro ad drām vbi eſt aduerbiū. Si aūt querat̉qͣre in multis alijs tal̓ drā nō ẜuet̉. vt mō cito ⁊ ſero Dd̓m ꝙ in vltīa ſyllaba taliū ſufficitdrā tꝑis. nā qn̄ ſunt aduerbia hn̄t vltimā cōmune. ſꝫ qn̄ ſunt ablatiui hn̄t eā longā. datiui ꝟo aduerbial̓r poſiti ꝓducūt vltima ſꝑ. etremanēt noīa qͣꝫuis aduerbial̓r ponāt̉. Canisꝟo nō mutat accentū ad dram huꝰ ꝟbi canisqꝛ vtraqꝫ eſt pͥncipalis ꝑs Cetera aūt hn̄t differentiā ꝑ accn̄tia ſua. vn̄ nō eſt magͣ nccītasꝙ in oībus inter q̄ cadit dra ꝑ accentū diu̓ſitas aſſignet̉. Cōciſio impedit nō ſolū ſcd̓aꝫ regulaꝫ de accentu verū etiā terciā ⁊ quarta. nāſuꝑ quacūqꝫ ſyllabā fuerit accentꝰ in integͣ dictōe ſuꝑ eandē remanet incōciſa. vt amat ꝓ amauit. ſicut em̄ erat accentꝰ acutꝰ ſuꝑ ma. in ꝟbo amauit. ſic ſuꝑ eā remanet incorrupta. Iaccidit in multis deſinentibꝰ in as. vt nr̄asſtras cuias arpinas rauenas. optimas. ⁊ hſil̓ibus qͦꝝ nti erāt olim nr̄atis vratis cuiatoptimatꝭ. ſic etiā qͥris ⁊ illic ⁊ iſtic acuūt vltimā. qꝛ eoꝝ integͣ olim erāt qͥritis illice ⁊ iſticeſed ꝑ ꝯciſione nr̄o tꝑe ꝓferunt̉. Hoc etiā ꝯtinit ī vtīs apocopatꝭ. vt ꝟgili. domiti. mercuriTales em̄ vtī acuūt penl̓. qͣꝫuis ſit breuis. ſicut illa eadē acueret̉ in vtīs ſi diceret̉. o virgilie. o domitie. o mercurie. ⁊ acuūt̉ in ntīs eorvt virgiliꝰ. ⁊ domitius. ⁊ mercuriꝰ. Nota aūtꝙ ꝯciſio nō impedit naturalē accētū niſi mutet̉ tp̄s vt petijt ꝓ petiuit. petiuit ꝓducebat mediā. ſęd qꝛ nutatū eſt tp̄s. i. breuis an̄ vocalēſucceſſit ꝓ longa. remanet accentꝰ ſuꝑ anpenl̓.ẜm regulā. Sil̓r eſt in audijt ꝓ audiuit ⁊ ſil̓ibus. Itē ꝯtiſio nō impedit regulā de actentu.ſi nō remaret vocal̓ in ꝯciſionē. ſed cū d̓r deuꝫꝑ deoꝝ accentꝰ ẜm regulā manet ſuꝑ pͥmā. qͥamedia ſyllaba o. ſuꝑ quā erat accentꝰ in integͣamota eſt. vn̄ ꝯciſio intelligit̉ nō mutato tꝑe.et vocali rimanēte. Itē ſi remaneat vocalis etmutet̉ ſignificatio dcōnis nō impedit̉ regula.vt cū d̓r vocibil̓. qꝛ d̓t aptitudinē in ẜmone.accentꝰ et ſuꝑ ci. ſꝫ ſyncopatū d̓r docil̓ qd̓ d̓taptitudirē in hoīe. vel re alia aīata. ⁊ ſic eſt accentꝰ ſuꝑdo. Itē nō īpedit̉ regula ſi mutet̉ ꝑsorōnis. vt cū d̓r coloro. accentꝰ ē ſuꝑ mediaꝫſed inde driuat̉ color. qd̓ hꝫ accentū ſuꝑ pͥmāſic honor ab hōoro. labor a laboro. ⁊ odor abodoro. ¶ Cauſa ꝯſortij fit ꝯͣ generales regdlas de accentu. vt cuia cuium acuut vltimam