eo ꝙ vnūquodqꝫ eorū imꝑfecte expͥmit illam rem.Ita etiam in deo. cum em̄ in alijs creaturis inueniātur eſſe viuere intellige̓. et oīa huiuſmodi ẜm diu̓ſa in eis exiſtentia. in deo tn̄ vnū ſimplex eſſe oīmp̄dictorum v̓tutem et p̄fectōnem habꝫ. Hoc exemplum allegat bea. tho. pͥmo ſcrip. ſen. diſt. xxxv.arti. pͥmo. vtrū in deo ſit ſcientia. in ſolū. ij. argūtuxta finem. vbi concludit ꝙ deus non dr̄ ẜm qd̓id eſt ẜm alium et aliū habitu ſciēs volens et huiuſmodi. ſed ſimpliciter ẜm ſimplex eſſe ſuū.¶ Ꝙ vnitas diuine eſſentie compatit̉ pluralitatem rerumTa. v¶ Ecundo dico ꝙ vnitas diuine eſſentie ꝯpatur pluralitatem rerū. Vbi nota. ꝙres duplr̄ poteſt ſumi. ſcꝫ abſolute et relatrue vel reſpectiue. Primo em̄ ſi ſumat̉ abſolutēid eſt ſubſtantiue. tunc tres ꝑſone ſūt vna res. vtdicit aūgꝰ. in libro de doctrina xp̄iana. Et hoc mōintelligendū eſt qd̓ dicit dania. ſcꝫ ꝙ tres perſoneſunt vnū re. Secūdo ſi res ſtīmat̉ relatiue vel adiectiue. tunc pater et filius et ſpūſſanctus ſūt tresres vt dicit augꝰ. in li. de doctrina xp̄iana. Ita ꝙvnitas ⁊ multitudo attribuunt̉ deo non ẜm idem.qꝛ oppoſita non inſūt eidem ſed ẜm aliud et aliud.Verbigrā. Onitas attribuit̉ deo ẜm eſſentiā. plulitas at ẜm ꝑſonas. Vel vnitas ẜm abſoluta. pluralitas vero ẜm relata. Hec bea. tho. in queſtōnibꝰdiſputatis de potentia dei. q. x. de ꝑionis. arti. v.vtrū in diuinis ſit nu̓s ꝑſonarū. in ſolū. iij. et xiiijargū ¶ Secūdo modo poteſt exponi ſic. ſcꝫ ꝙ respoteſt dici vel de ente quod eſt in aīa ꝓut res dicit̉a reor reris. et de ente quod eſt extra anima proutres dicit̉ qͣſi aliquid ratū et firmū in natura. Primo igr̄ ſi res vel ens ſumat̉ abſolute vel ſubſtātiuetunc non pt̄ in diuinis pluraliter p̄dicari de tribꝰꝑſonis ſed ſingulariter tm̄: ꝓut dr̄ ꝙ pater et filiꝰet ſpūſſanctus ſunt vna res. Secundo vero moſi res vel ens ſumat̉ adiectiue vel relatiue. tūc multiplicat̉ in diuinis. vt verbigrā. Pr̄nitas que nō ſoluꝫ eſt ẜm ratōnem in intellectū ſed etiā extra eſt alia a filiatōne. et ſic ſunt ibi tres res et tres entes.Et ẜm hoc dicimus ꝙ pater et filius et ſpūſſanctꝰſunt tres res: non tm̄ in anima ſed etiā extra aīamhabentes firmitatem in naturā. Hec bea. tho. pͥmoſcrip. ſen. diſt. xxv. arti. iiij. vtrū tres ꝑſone poſſint dici t̓s res vel tres entes. in cor. ſo. ¶ Terciomodo poteſt exponi ſic. Ꝙ res duplicit̓ poteſt ſumi. vel eſſentialiter. ſiue ꝑſonaliter. Prīo em̄ ſi resſiumatur eſſentialit̓. tūc eſſentia diuina eſt vna reset illa res neqꝫ genuit. neqꝫ genita eſt. neqꝫ eſt patneqꝫ filius. ſi pater et filius ſumat̉ adiectiue. qͣꝫuiſſit id quod pater et filiꝰ. Secūdo modo pt̄ res accipi ꝑſonaliter. et tunc eſſentia diuina non eſt vnares ſed tres res. quarū vna eſt grians ſcꝫ pater. alia eſt genita ſcꝫ filius. alia eſt ꝓcedens ſcꝫ ſpūſſanctus. qͣꝫuis eſſentia neqꝫ ſit gn̓ans neqꝫ ſit genita.nec ꝓcedens. Hec bea. t. pͥmo. ſcri. ſen. di. xxxiiij.Trinitusin expoſitōne lr̄e textus in fine.¶ Ꝙ vnitas diuine eſſentie comꝑatit̉ pluralitatoſiippoſitoꝝ. et nota ibi ꝙ eſt triplex modꝰ veniendiin cognitōnem alicuiꝰ rei.Ca. vi.Ercio dico ꝙ vnitas diuine eſſentie cōpatitur pluralitatem ſuppoſitoꝝ vel ꝑſonarū. In quo ſcd̓o pͥncipaliter intendomaniteſtare trinitatem ꝑſonarū. ¶ Vbi nota ꝙ triplex eſt modus veniendi in cognitōnem alicuiꝰ reiſcꝫ ꝑ ꝓpriam inuentōnem. alienam initructōnem.diuinam reuelatōnem. ¶ Primo poteſt aliqͥs venire in cognitōnem alicuiꝰ rei ꝑ ꝓpriam inuentōneꝫſcꝫ ꝑ naturalem ratōnem. Et hoc modo nec philoſophi nec aliqui alij naturali cognitōne vel ratōnedeuenerunt in noticiā trinitatis. quod tali ratōe ꝓbo et oſtendo. Naturalis ratō deū non cogͦſcit niſiex creaturis. omnia aūt que dicunt̉ de deo ꝑ reſpectum ad creaturas ꝑtinent ad eſſentiā dei et nō adꝑſonas gͦ ⁊cͣ ¶ Sꝫ forte arguēs contͣ ſic. Exodi:viij. dr̄ ꝙ magidefecerunt in tercō ſigno. Et exponit gloſa. ꝙ magi id eſt ph̓i defecerunt in cognitōne tercie ꝑſone. gͦ ſaltem ꝑ ratōnem naturalē ꝑſonam pr̄is et filij cognouerūt. ex quibꝰ etiā ſimiliterdeuenerunt in cognitōnem bonitatis que appropriatur ſpūiſancto. ſicut in cognitōne potentie et ſapientie que appropriant̉ patriet filio. Rn̄deo duobus modis. Primo qꝛ bonitatem nō cōgͦuerūt ꝙͣtum ad potiſſimū effectū ip̄ius ſcꝫ qͣꝫtum ad nnicarnatōnem et redemptōnem. Secūdo qꝛ non tm̄ intēderunt veneratōni bonitatis diuine quā non imitabant̉ ſicut venerati ſūt ſapīam et potentiā. qꝛ cumcognouiſſent deū non ſicut deū glorificauerunt.Vnde dicit apo. ad roma. pͥmo. Philoſophi etiānon cognouerūt diuinas ꝑſonas ꝑ ꝓpria ꝑſonaꝝque ſūt pr̄nitas filiatō et ꝓceſſio. ẜm illud apo. pͥme ad coꝝ. ij. Loquim̉ dei ſapīam qua nemo pͥncipum huiꝰ ſeculi cognouit id eſt ph̓orum ẜm gloſam. cognouerūt tamen quedā eſſentialia et approprīata ꝑſonis. ſicut potentia attribuit̉ patri: ſapientia filio. bonitas ſpūiſancto. ¶ Secūdo mō poteſt aliquid cognoſciꝑ alienam inſtructōnem. ſcꝫaudiendo vellegendo. vt plato qui multa dr̄ cogͦ.uiſſe de diuinis. legens in libris quos inuenit ī egipto. Vnde augꝰ. vij. libro confeſſionū ſic ait. Ibiſcꝫ ī libris platonicoꝝ legit̉ ꝙ ī pͥncipio erat verbūet verbum erat apud deūet deus erat verbū. in quibus verbis traditur diſtinctō ꝑſonarū. Sed quātum ad hoc rn̄deo et dico ꝙ ī libris platōnis repiuntur p̄dicta verba non ẜm ꝙ verbuꝫ ſignificat ꝑſonam genitam ī diuinis. ſed ẜm ꝙ verbū intelligitur ratō ydealis ꝑ quam omnia condidit que filio appropriat̉. ¶ Tercō modo poteſt aliquis hr̄ecognitōꝫ trinitatis ꝑ diuinā reuelatōꝫ ſcꝫ ꝑ fideꝫet ſic cuicūqꝫ deꝰ infundit fidē: q̄ eſt de nō apparētibꝰ. vt dicit apo. ad hebre. xi. poteſt hr̄e cognitōnem trinitatis. ℟e. ſupͣ. fides. ca. pͥmo. Sic̄ gͦ q̄deus ſit. et ꝙ deus ſit vnus ratōne natu̓ali cogͦſci
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten