inuenit̉ in pluribꝰ ẜm ordinem id eſt ẜm pͥus ⁊ poſteriꝰ. gͦ oportet eſſe vnū pͥmū ens a quo entia omnia habeant eſſe. Hāc ratōnem aſſignatb. t. pͥmoſcri. ſen. diſt. ij. arti. j. vtꝝ ſit neceſſariū pone̓ vnūdeū. argū. j. contͣ. ¶Percō in creaturis eſt repireconexōnem. ex quo formo ſic ratōne. Omnis connexio diuerſorū cauſam ſue cōnexōnis et conẜuatōnis habꝫ: ſed omnia creata ad inuicem cōnexōnem hn̄t. qꝛ omnia ſunt ꝑtes vniꝰ mundi. gͦ oportet ꝙ oīa habeant ſile connexionis ⁊ ꝯſeruatōnispͥmum pͥncipiū quod eſt deus. Et ꝓbo et cōfirmohoc ꝑ exemplū. Nam multorū membroꝝ ad inuicēconnexorū vnū eſt caput. ſic et deuꝫ qui eſt cauſaoīm oportet ſimpliciter vnū eſſe confiteri. ¶ Quarto in creaturis eſt reꝑire imꝑfectōneꝫ. Ex qͣ formoſic ratōnem ẜm boeciū de conſo. Omne impfectuꝫab aliquo ſimplicit̓ ꝑ̄fecto ꝓcedit. ſed om̄ē ens creatum eſt imꝑfectū. qꝛ habet aliquid de potentia. gͦorigo et potentia eiꝰ eſt aliquid ꝑfectū. ſed ꝑfectuꝫſimplē et vniu̓ſaliter non pt̄ eſſe niſi vnū. quod triplicit̓ ꝓbo. ¶ Prīa rō eſt ex boni excellētia. ſic. Qd̓ꝑ ſuꝑabundantiam dr̄ in vno tm̄ inuenit̉. deꝰ aūteſt ſūmū bonū. gͦ deus eſt vnꝰ ¶ Secūda ratō eſtex ſufficiētia. ſic. Qd̓ ſufficient̓ fit vno poſito melius eſt ꝑ vnūfieri qͣꝫ ꝑ multa. ſed oīa ſufficient̓ ꝯplent̉ ꝑ vnuꝫ in producendo et ad vnū pͥmum pͥncipiū reducendo. gͦ non eſt pone̓ plura pͥncipia. ſꝫvnū tm̄. et hͦ dicimꝰ deū. ¶ Tercia rato ē ex ſui abalio dr̄a. ſic. Si em̄ eſſent plu̓es dij oportēt eos abinuice differre. qꝛ aliquid cōueniret vni qd̓ nō cōueniret alteri. et ſi hͦ quod cōueniret vni eſſet pͥuatio nō eſſꝫ ſimplr̄ perfectus. ſi aūt hͦ eſſet ꝑfecto alteri eoꝝ deeſſet. et ſic iteꝝ nō eſſet ſimpl̓i ꝑfectꝰ. gͦqꝛ deꝰ eſt infinite ꝑfectōnis comp̄hendens ī ſe totaꝯfectōꝫ eſſendi: iimpoſſibile eſt eē plu̓es deos. Hācratōne aſſignat b. t. pͥma. ꝑ. ſii. q. xi. arti. iij. vtrūdeꝰ ſit vnꝰ. ī cor. ſolū. et ē ſcd̓a rō. Et iteꝝ contͣgen. libro pͥmo. capi. xlij. titu. ꝙ deꝰ eſt vnꝰ aſſignat ratōes p̄dictas. ¶ Ꝙ vnitas diuine eſſentie nō compatit̉ pluralitatem naturarū Ca. iijD maiorē tn̄ euidentiam p̄dictoꝝ nota.ꝙ vnitas diuine eſſentie nullo mō conipatit̉ plu̓alitatē aliquoꝝ. ⁊ aliquo modocompatit̉ pluralitatē aliquoꝝ. Prio em̄ ꝙ vnitasdiuine eſſentie nullo mō compatit̉ pluralitatē na.turarū. qd̓ p̄ter rōnes aſſignatas ca. p̄cedenti ſioꝓbo ex tribus. ſcꝫ ex dei ſimplicitatē. et ex infinitate. et effectꝰ dei p̄prietate. ¶ Prīo hͦ ꝓboex eē dei ſimplicitatē: Et formo ſic ratōnem. Manifeſtū eſt em̄ꝙ illud vnde aliqͥd ſingulare eſt: hoc nullo mō eſtmultis cōmunicabile. Verbigr̄a. Id em̄ vnde ſor.tes eſt homo multis ꝯuenire poteſt. ſed id vnde eſthic hō non pt̄ ꝯuenire niſi vni tm̄. Si igr̄ ſortes pid eſſet hō ꝑ qd̓ eſt hic hō. ſic̄ nō pn̄t eſſe plu̓es ſortes. ita n̄ poſſēt eē plu̓es hoīes. hͦ at̄ ꝯuenit deo Cꝰrato eſt. qꝛ ip̄e deus eſt ſua natura. ẜm igr̄ idem eſtdeus et hic deus. gͦ impoſſibile eſt eſſe plures deos¶ Secūdo hoc idem ꝓbo ex ꝑfectōnis dei infinitateEt formo ſic ratōnem. Qd̓ eſt infinite ꝑfectōnis qmunicari nō poteſt. qꝛ cum nulla ꝑfectō deſit ſibi cquidquid ꝑfectōis eſſet in alio deo totū eſſꝫ iiſtoet ita non haberet vnde differret ab alio. vtꝫ capip̄cedenti. Qn̄ et antiqui ph̓i ab ip̄a veritate coaqͣponentes pͥncipium infinitū. poſuerūt vnū tm̄ pͥncipium quod nos dicimus deū. Hec bea. tix: pͥmapar. ſum. q. xj. arti. iij. vtrum deus ſit vnus. ī corſolu. pͥma et ſecunda ratōne ibidem. ¶ Tercio hocidem ꝓbo ex effectuū dei ꝓprietate. Nam in effectibus dei ſcꝫ in creaturis duo cōmunia inuenimusPrimo vnū actū cōmunem. qꝛ omnia in hoc cōueniūt ꝙ ſunt. gͦ oportet oīa eſſe ab vno pͥncipio. qꝫvnitas pͥncipiati atteſtat̉ vnitati pͥncipij. vtꝫ ꝑ beatū tho. ca. p̄cedenti. ¶ Secūdo inuenimꝰ vnūcōmunem appetitū. qꝛ omne creatū appetit eſſe bonūgͦ vnus eſt a quo oīa inclinatōnem hn̄t. Hec ingr̓romanꝰ. ordi. p̄di. pͥmo ſcrip. ſen. diſt. ij. arti. pmo. vtrū deus ſit vnus. in cor. ſolutōnis.ꝘꝘ vnitas diuine eſſentie comꝑatit̉ pluralitatēattributorū. rerū. ſuppoſitorū vel ꝑſonaꝝ. Ca. iiij¶ Ecundo dico ꝙ vnitas diuine eſſentie ꝯpatitur pluralitatē triū. ſcꝫ attributoruꝫrerū. ſippoſitorū vel ꝑſonarū ¶ Primodico ꝙ vnitas diuine eſſentie compatit̉ pluralita.tem attributorū vel ꝑfectōnū. Nlam attributū accipitur ꝓ omni p̄dicato vel ꝑfectōne quod huic ſubiecto quod deꝰ eſt poteſt attribui ſiue illud ſit ſiueſe habeat vt ſb̓ſtantia. vt cū dico deus eſt ſubſtantia. ſiue illud ſe habeat vt accidens additū ad ſubdreor. reris. et deſtantiā et dr̄ns ẜm ratōnem intelligendi. fic̄ iuſtꝰſapīēs et volēs ītelligēs ⁊ ꝯſil̓ia. vt expoīt mgr̄ herneus ordi. p̄dica. intrac̓tatū quem fecit de attributis. q. j. vtrū in deo ſit ponere pluralitatē attributoꝝ. in cor. ſolū. Ꝙ aūt in deo neceſſe ſit pone̓pliralitatem attributoꝝ dr̄ntiū rōne duplicit̓ probo.ſcꝫ ratōe et ſimilitudinē. Primo rōne ſic. Quidqͥdnobilitatis et p̄fectōnis eſt in creaturis mo̓ nobiliſſimo ē indeo et ſine imp̄fectōe q̄ nō eſt in deo. ſedin g̓aturis accidit impfectō ꝑfectōis inqͣꝫtūſunt exnihilo. et ideo q̄ in creaturis ſūt diu̓ſa: in deo ꝓpterſuā ſimplicitatē ſunt vnū. gͦ ī deo eſt ſapīa. boītaset hꝰ moī ꝑfectiſſimo mo. qꝛ qd̓libꝫ hoꝝ ē ip̄a dinacen̄tia. et oīa ita ſūt vnū re ī deo. Hāc rōnē aſſig.nat b. t. pͥmo ſcri. ſen. di. ij. arti. ij. vtꝝ īdina ecritia ſit plu̓alitas attributoꝝ. ī cor. ſolu. vbi ꝯcluditꝙ q̄ in c̓aturis dr̄nt in deo ſūt vnū ꝓpt̓ vnicū ⁊ ſimplex eē ſuū. ¶ Scd̓o ꝓbo hͦ idē ſil̓itudīe. Verbigravt ſi ponant̉ tres hoīes quoꝝ vnuſqͥſqꝫ ẜm ſuū habitū ſciat ea q̄ ꝑtinent ad vnā ſcīaꝫ. pͥmꝰ .ſ. natu̓alia. ſcd̓ꝰ gͣmmnaticalia. terciꝰ geometralia. qͣrtus qͥhoꝝ oīm ꝑ vnū hītū ſcīaꝫ habꝫ. de qͦ ꝯſtat ꝙ v̓e poterit dici ꝙ ē gͣmaticus vel gͣmatica ē in eo. et ſimnitlit̓ geometria ⁊ ph̓ia Et qͣꝫus ī eo n̄ ſit niſi vna reẜm quā oīa hec ſibi ꝯueniūt. tn̄ aliud ⁊ aliud ẜm ratōnem nominis vnūquodqꝫ hoꝝ in ip̄o nominat.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten