qepectando ad penitentiā. Vnde ſap̄. pͥmo. Benignus eſt em̄ ſpiritus ſapīe. Quod verbū exponit̉tribus modis. ¶ Primo mō ſic. Benignꝰ eſt ſpūsſapīe. qꝛ ad pn̄iani expectat. et nō malignus vt nōindulgeat ſed ſemꝑ vindictā affectet et expectet.Secūdo modo ſic. Benignus eſt ſpūs ſapīe. id eſtpator ſapīe et omniū bonoꝝ. et benignus et nō malignus. ¶ Tercio modo ſic ẜm gloſā colla. Benignus eſt ſpūs ⁊cͣ id eſt dator ſapīe. Hoc contͣ illosinuehit̉ qui dicūt non ſolū cogitatōes bonas ſedetiam malas a deo mimitti. cū deus velit omnes homines ſaluos fieriet ad agnitōnem veritatis ꝑuenire. Iyſe em̄ nemine temptat vt decipiat: ſed vtprobet et erudiat. Vnde temptauit deus abraam.Et iacobꝰ dicit. Vnuſqͥſqꝫ em̄ temptat̉ a concupiſcentia ſua. Et cōcludit ibideꝫ glo. ſic dicens. Iu.ſto gͦ dei iudicio ꝑmittit̉ cadere: qui ſpūi veritatisnoluit obrdire ¶ Quarto et vltimo ſpūſſanctus ēbonus peccantibꝰ eos inducendo ad pnͥiam. Vn̄ īpͣs. cxlij. Deus ſpūs tuus bonus deducet me ī terram rectā. Quod exponit̉ duobꝰ modis ¶ Primoſic. Spūs tuus bonus. id eſt non merita mea. ſedſpūs tui gr̄a deducet me in terram rectā. ¶ Secūdo modo ſic Iſtē pſalmꝰ eſt pn̄ialis. gͦ ſpūs tuꝰ bonus id eſt penitentia que eſt gratia ſpūſſancti dedūcet me ⁊cͣ. Cuius rato eſt. qꝛ qn̄ homo peniteris facit pn̄iam completa de ſuis peccatis tunc patꝫ ianu̓a ꝑadiſi. Math̓. iiij. Penitentiā agite ⁊cͣ. et tūcdeducit̉ in terrā rectā. Iſa. .lxiij. Spus dn̄i ductoreius fuit. tum qꝛ libere fecit. tū qꝛ ſine crimine ꝑ̄fecit. tum qꝛ ad felicitatem ꝑuenit. Sed contra omnia ſupͣdicta apo. ad roma. ij. rep̄hendens ingͣtosdicit. An diuitias boītatis. patīe et longanimitatiseius ꝯtēnis? Et ſb̓dit An igͦras qm̄ benignitas deiad pn̄iami te adducit: In quibus v̓bis pͥncipalitertangunt̉ duo. ſcꝫ defectus vel ꝑuerſitas affectꝰ qͦeſt contemne deum. et defectus vel cecitas intellectus. qui eſt ignorare ¶ Primo tangit̉ ꝑuerſitasaffectus. ſcꝫ cōtemptus triū que ſūt in deo maxime neceſſaria cuilibꝫ peccatori. ſcꝫ cōtemptus bonitatis dei. cū dicit̉. an diuitias bonitatis dei cōtēnis: Ambro. in glo. ſic ait. Copioſitas bonitatisdei eſt que peccantibꝰ multa miniſtrat bona blandicijs. vt eos ad pn̄iaꝫ attrahat. ¶ Secūdo modotangit̉ contemptꝰ patīe dei. cū dicit̉. An diuītia.patie dei ⁊cͣ. Vbi ambro. ī glo. ſic ait. Copioſitaspatientie dei eſt que tot et tanta mala a peccantibꝰſuſtinet. nec cito eos punit. Ecͣtes. viij. qꝛ nō profertur cito contͣ malos ſentencia. ideo filij hominūabſqꝫ timore vllo ꝑpetrant mala. ecce contemptuspatientie dei. ¶ Tercio tangit̉ contemptꝰ longa.miinitatis dei. cūdicit̉. An diuitias ⁊cͣ. Ambro. ingloſa ibideꝫ. Copioſitas longanimitatiſ dei eſt nōad hora ſed longa. ꝑ multa expectans tꝑa. Et qͣꝫtum: Certe vſqꝫ in ſenectā et ſeniū. Vbi augu. ingloſa poīt differentiā inter patīam et lōganimitatēDidet̉ autē longanimitas que alibi ſuſtentatō dr̄nup ſohia patientia differre. qꝛ patīa eſt qua ꝑ ſuperbiā etprocacimente peccātes non ſtatim punit. Longanimitas v̓o eſt. qͣ per infirmitatē non deliberati animimalicia peccantes diu portat ad pnͥiaꝫ expectāˢ¶ Secundo tangit̉ defectus vel cecitas intellectꝰdicens. An ignoras qm̄ benignitas dei ad penitentiam te adducit. Iohe. ij. Benignus ⁊ miſericors ⁊patiens et multe miſericordie et p̄ſtabilis ſuꝑͣ malicia. Quod alber. exponens ſic ait. Benignus ē adpenitentiā alliciendo. vtꝫ hic. Secūdo miſericorsin gr̄aꝫ recipiendo. luce. xv. Cū adhuc longe eſſꝫvidit illū pater eius et miſericordia motus ⁊cͣ. Patiens expectando. rom. ij. An diuitias ⁊cͣ. Multemiſericordie. culpam remittendo. Ecͣci. ij. Scd̓millius magnitudinē ſic et miſericordia illius cū ip̄oeſt. Noſtabilis ſuper malicia: malum in bonū conuertendo. Dicit̉ em̄ p̄ſtabilis ſuper malicia. qn̄ bonitas eius maior ē ī effectu in penitēte qͣꝫ erat malicia. quod maxime eſt. qn̄ dei miſericordia cooꝑatilli in bonū. ẜm ꝙ dicit̉ ad rom. viij. Del ẜm hieroPeſtabilis ſuꝑ malicia dicit̉ ibi. vt ſi nos egerimus penitentia ſuꝑ peccatis noſtris et ip̄m peniteat commatōnis ſue et mala que cōminatus eſt nōinferat. His gͦ condicōnibꝰ penſatis ait apoſtolꝰAn ignoras ⁊cͣ Ambro. in glo: Qm̄ benignitas deiqͣꝫtum in ſe eſt ad pn̄iami adducit te. Et ſb̓dit anibro. Ecce deuꝫ neſcis eſſe miſericordē. In quibusv̓bis ẜm ambro. in gloſa nota tres condicōnes ſiue gͣdus peccatoꝝ. Grauiter em̄ peccat qui impunitatem ſibi ꝓmittit. Grauius quidei beneficia cōtemnit. Grauiſſime qui tanqͣꝫ ignorans ip̄am deibenignitateꝫ ſpernit. Hoc aūt ſcꝫ ꝙ dei benignitasqͣꝫtum in ſe eſt attrahit nullus debꝫ ignorare. qꝛ ſiignorat multū abſurdū eſt. etiaꝫ ignorabit̉. vt dicit apo. pͥme ad coꝝ. xiiij. Et ideo dicit ambro. hicin glo. Grauiſſime peccas qꝛ ignoras. Re. expoſitōneꝫ hꝰ autoritatis ẜm beatū tho upͣ. ignorātiavel ſupͣ. peccatū. lcxviij. et etiā ca. ſequenti¶ Ꝙ ſpūſſanctꝰ eſt bonus penitentibꝰ. ⁊ hoc quatuor modis.Ca. xxvj.Ercio dico ꝙ ſpūſſanctus eſt bonus penitentibꝰ ⁊ hͦ quatuor mod̓. ſcꝫ abluendorenouando. ſuſcitando. recreando. Lauat em̄ et mundat inqͥnatos ꝑ illicitū amorē. Renouat inueteratos pͥmala conſuetudinē. Suſcitat mortuos ꝑ obſtinatōnē. Recreat annihilatosꝑ deſperatōnem. ¶ Primo dico ꝙ ſpūſſanctus abluit vel mūdat ſordidatos per illicitū conſenſuꝫ etamorem. Ilam peccatū ratōne conſenſus et amoris illiciti aīam maculat. Re. ſupͣ. macula. Vn̄ tren̄pͥmo. Sordes eius in pedibꝰ eius. Sꝫ ſpūſſanctꝰabluit Iſa. iiij. Sanctꝰ vocabit̉ oīs q̄ ſcriptus eſtin vita inieruſalē .i. om̄is qui ſcriptus eſt in librovite ꝑ predeſtinatōneꝫ. in ieruſaleꝫ id ē in celeſti patria. ⁊ hoc ſi abluerit dn̄s aqͣ baptiſmi vel lacrimarū ſordes id eſt vicia et peccata filiarū ſion id ē aīarum que ſūt filie eccleſie numero ſed non inerito.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten