ſicut etiaꝫ fides reſpicit pͥncipaliter deuꝫ ⁊ ſcd̓arioreſpicit ea que ordinant̉ ī deum. Vnde nūqmͣ licetſperare aliquod bonū preter beatitudinē ſicut vltimū fineꝫ. ſed ſicut id quod eſt ordinatū ad conſequendū vltimū finem. Hec bea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q.xvij. arti. ij. ī ſolū. ij. argū. ¶ Secundū eſt ꝙ ſic̄bomini anhelāti ad aliquod magnū. paruū videt̉eſſe omne aliud quod eſt eo mirius. Ita homī ſpēranti futuram beatitudine habito reſpectū ad iſtaalia inferiora nihil aliud eſt ei arduū. ſed habito reſpectū ad facultatem ſperantis pn̄t etiā ei quedamalia eſſe ardua ī ordine ad futuram beatitudinē q̄ ēprincipale obiectū ſpei. Ibidem ī ſolu. iij. argū.Terciū eſt. ꝙ mgr̄ ſen. ī diffinitōne ſpei ꝓ obiectoſpei ponit ſpūalia ⁊ eterna bona dicens. ꝙ ſpēs eſtvirtꝰ qua ſpūalia et eterna bona ſperant̉. Hoc aimgr̄ ſen. hac ratōe dixit vt qͣſi grādatī ad obiectuppriū ſpei ꝑueniret̉. qꝛ ſpēs ē de bono ſpūali. nonde quolibꝫ ſed deeterno quod deus ē. Hec bea. thoiij. ſcrip. ſen. diſt. xxvi. in expoſitōne lr̄e ¶ Quartum eſt. ꝙ obiectū ſpei eſt niuiſibile. et ideo mgr̄.dixit. ꝙ ſpes eſt expectato certa future beatitudīsEt ideo dixit apo. Spes que videt̉ non eſt ſpēs.¶ Sed contͣ. Aliquis ſperat pecuniā quā videt. ⁊ſic eſt ſpes de viſibilibꝰ. Rn̄deo duobꝰ modis. Primo. ꝙ ſpes ꝓprie loquendo eſt de nō habitis. Vn̄aliter ſe habꝫ in ſpūalibꝰ. aliter in corꝑalibꝰ. Namin ſpūalibꝰ et eternis ea vid̓e eſt ip̄a habere. nō aūtin corꝑalibus. Et ideo ſpes dicit̉ eſſe de iniu̓ſibili.bus id eſt de non habitis ſed habend. ¶ Secundomodo reſpondeo et dico. ꝙ ſpes dicit̉ eſſe de inuipru. tro. xxxij. iſonſibilibꝰ inqͣꝫtum eſt de futuris. qꝛ pecunia ⁊ ſi videat̓ in ſe non tn̄ vt poſſeſſa. Et hoc modo ſpēs ī ip̄aꝫfuturā beatitudinē tendit vt poſſidendā. Ibidem.¶ Quintū eſt. ꝙ ſpes eſt vel de ipſa re vel de euentu rei. Primo modo ſpes eſt de ip̄a re. Sic̄ dr̄. ſpero beatitudine. ⁊ ſic non eſt niſi de ꝑ̄tinentibꝰ ad ſeSecūdo modo ſpes eſt de euenturei. Sic̄ dicimꝰſpero qꝛ hoc eueniet ei. et ſic ſpes eſt de illis q̄ ad alios ꝑtinent. puta iqͣꝫtū id quod euenit alicui extimatur vt bonū ſperanti non vt malū alterius qd̓inuidus expectat. Ibidem. ¶ Sextū eſt. ꝙ p̄deſtinatus ꝑ ſpem expectat vitam eternaꝫ vt futuramqua eſt hiturus: et qͣꝫtuꝫ ad ſui extimatōnem et ẜmrei veritatem. Preſcitus aūt qͣꝫuis non ſit habiturus vitam eterna et ita non ſit ei futura in rei veritate. tn̄ eſt ei futura qͣꝫtum ad ſuā extimatōneꝫ. alias eam nō expectaret. Ibidem in fine lr̄e.¶ Ꝙ ſpēs dicit̉ ꝓuenire ex gratia et meritis p̄cedentibꝰ qͣꝫtum ad duo.Ca. iij.Ercio mgr̄ ſen. in diffinitōne ſpei tangitmodū vel mediū attingendi vel conſeqn̄di pͥmū cū ſubiungit. ꝓueniēs ex dei qͣtia et ex p̄cedentibꝰ meritis. Nam ſpes dicit̉ ex gͣtia et meritis ꝓuenire. non qͣꝫtum ad ip̄m habitūſpei. eo ꝙ ip̄c habitus ſpēi ꝑ quā aliquis expectattutura beatitudinē non cauſat̉ ex meritis ſed pureQuesex gratia dei. Vnde eſt habitꝰ infuſus vt fides etcaritas Sꝫ dicit̉ ſpes ꝓuenire ex gratia ⁊ meritisp̄cedentibꝰ qͣꝫtum ad duo ¶ Primo qͣꝫtum ad actūſpei formate. inqͣꝫtum dei gratia et p̄cedentia merita ꝓducunt actu ſpei. Vbi nota ꝙ ſpes non preſupponit meritan actū ſed in ꝓpoſito. Non enimaliquis ſperat ꝓpter merita qͣſi merita exiſtentia ꝓducant actū ſpei. ſed qꝛ ꝑ merita que ꝓponit ad beatitudinem ſe ꝑuenire ſperat. ¶ Secundo modoſpes dicit̉ ex meritis ꝓuenire qͣꝫtum ad obiectumſcꝫ qͣꝫtum ad ip̄am rem expectatā ꝓut aliqͥs ſperatſe beatitudinem adepturū ex dei gr̄a et meritis p̄cedentibus. Et ꝓpter hoc dicit mgr̄ ſen. ī tercio librodi. xxvj. ſic Sine ineritis aliquid ſperare non eſtſpēs ſed p̄ſumptō dici poteſt. Hec bea. tho. iij. ſcriſen. diſt. xxvj. de ſpe ẜm ꝙ eſt virtus. arti. iij. q. ijin ſolū. pͥmi argū. Et iteꝝ ſcd̓a. ſcd̓e. q. xvij. artipͥmo in ſolū. ij. argū. ¶ Ad cuius eidentiaꝫ eſtſciendū. ꝙ modi cauſe efficientis ſūt quatuor. vtdicit auicennaminethaphiſica ſta. li. v. capi. ij.¶ Prima cauſa efficiens eſt que in inducendo formiam ſubſtantialem vel accidentaleꝫ vltimā p̄fectōnem cauſat. Secūda cauſa efficiens eſt diſponēsque ad receptōnem forme materia pp̄arat vel diſponit. Tercia cauſa efficiens eſt coadiuuans quead pͥme cauſe effectū operā preſtat. Quarta cauſa efficiens eſt conſilianˢ que alteri finem et formāagendi oſtendit. Iſtis qͣtuor modis poteſt aliquieſſe cauſa alterius ad beatitudine conſequendamPrima em̄ cauſa efficiens vt ꝑficiens eſt diuina ꝯtia vel miſericordia: Secūda cauſa efficiens vt diſponens ſūt opera meritoria. Tercia cauſa efficiēsvt coadiuuans eſt alteriꝰ orato deuota. Quartacauſa efficiens vt conſiliās eſt exhortatō vel inſtructō vel eruditō fraterna. ¶ Prima gͦ cauſa beatitudinis conſequēde eam efficiens vt perſiciēs eſtdiuina gra vel miſericordia. Re. ſupͣ. gr̄a gratū faciens. et ſupͣ. iuſtificatōnis opus. et ſuꝑͣ. miſericodia dei. ¶ Secūda cauſa beatitudinis conſequende vt diſponens ſūt oꝑa meritoria. Vnde apoſtolus pͥme ad coꝝ. iij. ſic dicit. Dnuſquiſqꝫ ꝓpriamnercedem accipiet ẜm laborem ſuū. Suꝑͣ quo verbohiero. ſic dicit. Quuſquiſqꝫ pro oꝑbꝰ ſuis mercedem accipiet. nec pn̄t in die iudicij alioꝝ virtu.tes aliorū vicia ſubleuare. Vnde ſciendū ꝙ operanoſtra duplr̄ pn̄t conſiderari. ¶ Vno modo ẜm qd̓procedūt a volūtate propͥa. et ideo ſic de cōdignonon merent̉ vitam eterna propter inequalitatemmaximā noſtri meriti ad pͥmiuꝫ eterne glorie. Vn̄apo. ad romͣ. viij. Nō ſūt cōdigne paſſiones huius temporis ad futurā gloria. Et chriſo. in omede hex. ſic dicit. Quidqͥd geſſeris parū. quidquidfeceris minus eſt. Amne em̄ meritū breue eſt comꝑatōne donorū. Numera beneficia dei ſi potes. ettunc conſidera quid mereris. Dicet aūt ẜm ꝙ ꝓcedunt a libero arbitrio n̄ mereant̉ de cōdigno vitāeternam. vt patet. merentur tamen & congruo.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten