Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

deus vno eterno intuitu non ſucceſſiuo om̄ia tempalia videat. om̄ia cōtingentia in tempibꝰ diuerſisab eterno p̄ſentialit̓ videt. non tm̄ vt habentia eiſein cognitōne ſua. non em̄ ab eterno deus cognouit de rebus tm̄ ſe cognoſcere ea qd̓ eſt eſſe in cognitōne. ſed etiam ab eterno videt vno intuitu. et videbit ſingula temꝑa. ⁊ rem taleꝫ eſſe in hoc tempe⁊ in hoc deficere. nec tm̄ vidꝫ hanc rem reſpectu p̄ſentis temꝑis eſſe futurā. ⁊ reſpectu futuri p̄teritāſed videt iſtud tempꝰ in quo pn̄s eſt. ⁊ rem eſſe p̄ſenteꝫ in hoc tempore. qd̓ tn̄ intellectui nr̄o non pt̄accidere. cuiꝰ actus eſt ſcd̓m diu̓ſa tꝑa. Hec bea.tho. pͥmo ſcripto ſent. diſ. xxxviij. arti. v. Vtruꝫſcientia dei ſit cōtingentiū. in cor. ſolū. Et. in q̄ſti.diſputatis de veritatē. q. ij. de ſcientia dei. arti. xi.Vtrū deus ſciat ſingularia futura cōtingentia. in.cor. ſolū. Et alexander pͥma ꝑte ſūme. q. xlj. de p̄.ſcientia dei. arti. v. Vtrū p̄ſcientia dei ſit cauſa rerum. in ſolū. pͥmi argumenti. quō intelligit̉ cauſaeſt in quā ſequit̉ aliud. Ꝙ p̄ſcientia dei nōinponit neceſſitatem ꝓbat̉ triplicit̓. Capi. vijEcundo pͥncipalit̓ dico ꝙ preſcientia deinon imponit neceſſitatem. Hoc aūt ī generali triplicit̓ probo. ſcꝫ efficaci ratōneexempli oſtenſione vel inductōne. ſufficienti diuiſione vel deductōne. Primo ꝙ p̄ſcientia dei nō mponat neceſſitatem probo efficaciratōne. ſic. Deꝰp̄ſcit homīem eſſe peccaturū ſola voluntate vel arbitrij voluntate. ſed voluntas vel libeꝝ arbitriumvolūtatis cogi non pt̄. vt patet ſupͣ liberuꝫ arbitrium. capitulo. xiij. ⁊. xv. Re. ibi. gͦ ⁊cͣ. Vn̄ augꝰlibro. iij. de libero arbitrio ſic ait. Sic̄ itaqꝫ nō ſibiaduerſant̉ hec duo. ſcꝫ vt preſcientia tua nouerisquod alius ſta voluntate eſt facturus. ita deus nemiem ad peccandū cogens p̄uidet tn̄ vel p̄ſcit eosqui propria voluntate peccabunt. Et ſubdit ibideꝫCur gͦ nō vindicet iuſtus. q̄ fieri non cogit p̄ſciꝰ Secundo hoc idem probo exempli inductōne. etpͥmo oſtendo ꝑ exemplū de pn̄ti. quod ponit boecius in libro de conſolatōne. Ꝙ ꝑ viſum meum nihilefficitur in eo quod video. ita ꝑ ſcientiā vel p̄ſcientiam dei nihil efficit̉ in re extra. Ex qͦ v̓bo talē ratōnem formo. Illud qd̓ non habꝫ rōnem cauſalitatisnon imponit rōnem neceſſitatis. ſed viſus meꝰ nōhabꝫ ratōnem cauſalitatis in re extra. qꝛ nihil efficit ibi. gͦ non imponit neceſſitatē. ſic p̄ſcientia dei. Secūdo hoc idem probo ꝑ exempluꝫ de futuro.Qd̓ ponit beatus augꝰ in libro. iij. de libero arbitrio. et in libro. iij. de trinitate dicens. Sic̄ em̄ memoria tua non cogis facta eſſe que p̄terierunt. ſicdeus p̄ſcientia ſua non cogit facienda q̄ futura ſūtEt ſicut tu q̄daꝫ que feciſti memīſti. nec tn̄ que me.miſti om̄ia feciſti. Ita deus omīa quoꝝ ip̄e auctor ēp̄ſcit. nec tn̄ oīm que p̄ſcit ip̄e auctor eſt. quoꝝ aūtnon eſt malus auctor iuſtus eſt vltor. Hinc gͦ iaꝫintellige quā iuſticia deꝰ peccata puniat. quia quanouit futura non facit. Nam ſi ꝓpterea non debetretribuere ſuppliciū peccantibꝰ quia p̄uidet vel preſcit eos peccaturos. nec recte faciētibꝰ debet p̄miaretribuere quia recte facturos nihilominꝰ p̄uidetvel p̄ſcit. Imo vero fateamur ⁊ ad p̄ſcientia eius ꝑtinere nequid eū lateat futurorū. ⁊ ad iuſticiaꝫ vtquia peccatū voluntate cōmittit̉. ita tudicium eiusimpune non fiat. ſicut p̄ſcientia non cogitur fieri.Hec oīa augꝰ. iij. libro de libero arbitrio. Et alexander pͥma ꝑte ſūme. q. xlj. arti. iiij. Vtrum p̄ſciētia dei imponat neceſſitatem. in duobus argumentis contͣ. Tercio hoc idem probo ſufficienti diuiſione. Vbi nota. ꝙ p̄deſtinatō includit duo.Primo em̄ ex pͥncipali ſignato includit p̄ſcientiamſalutis ip̄ius p̄deſtinati ⁊ propoſitum miſerendi.Secūdo includit tanqͣꝫ cōnotatū actualitatē operum ſalutis in p̄deſtinatō. Ex quibꝰ verbis intelligunt̉ ⁊ requirunt̉ quatuor cōferentia ad ſalutemſcꝫ p̄ſcientia diuina. voluntas diuina. gratia diuīna. et bn̄ficia diuina. hec autē qͣtuor non inferūtneceſſitatem. quia compatiunt̉ arbitrij voluntatēquod de om̄ibus patet. Primo em̄ p̄ſcientia vel pͥcognitō diuina non infert neceſſitatem ad ſaluteꝫmeam. non em̄ ſequit̉ ſalus mea eſt p̄ſcita vel precognita a deo. gͦ de neceſſitate erit. tum quia p̄ſcietia dei nihil imponit in cognito. tū quia n̄ excluditlibertatem arbitrij ad oppoſitum. Secundo di.co ꝙ voluntas diuina non me cogit. quia volūtasdiuina non eſt tota cauſa ſalutis. ſed voluntas diuina cū arbitrij libertatē. Qn̄cūqꝫ em̄ ſtuūit plu̓escauſe ordinate vniꝰ effectus. effectus vltimꝰ nonconſequit̉ cauſam pͥmā vel remotam in neceſſitatevel contigentia ẜm cauſam propinquā proximā velimmediata. quia virtus cauſe pͥme recipit̉ in cauſa ſcd̓a ẜm modum cauſe ſcd̓e. Cuius ratio eſt. ꝙeffectus ille non procedit a cauſa prima niſi ẜm ꝙvirtus cauſe pͥme recipit̉ in cauſa ſcd̓a. vt patet infloritōne arboris. cuiꝰ cauſa remota eſt motus ſolis. proxima autē caua eſt v̓tus gratiua plante.florito aūt pt̄ impediri ꝑ impedimientū v̓tutis gn̓atiue. qͣꝫuis motus ſolis inuariabilis ſit. Hec beatho. pͥmo ſcripto ſent. diſ. xxxviij. arti. v. Vtrūſcientia dei ſit cauſa cōtingentiū. in cor. ſolū. Sica ſimili. cū iſte effectꝰ qͥ eſt ſaluatō adu̓abo cauſisꝓcedat. ſcꝫ a volūtate diuina vt a cauſa pͥma ⁊ romota. ⁊ ab arbitrij libertate tāqͣꝫ a cauſa ꝓpinquapoteſt impediri ex defectu cauſe ſecunde ſcilicꝫ volūtatis noſtre. et ſic voluntas diuina non ſemper voluntatem inducit. vt probat beatus thomas prima parte ſumme queſtione. xxx. articulo. viij. Etcontra gentiles libro tercio. ca. lxxxv. Require.ibi. Tercio ſimiliter dico ꝙ gratia diuina nō imponit neceſſitatē ſalutis. nō enime cogit ad hn̄dūvitā et̓nāqꝛ poſſum eā amitte̓ Quarto ſimiliterdico ꝙ bn̄ficia mihi a d̓o collata n̄ me cogūt ad cōſeq̄ndā ſalutē. qꝛ poſſuꝫ eis abuti hͦ tꝑe. ſꝫ in fine n̄ſi ſum predeſtinatus. vt infra patebit. Hec magiſter romanus ordinis p̄dicatorū fratrū de roma.