accipi duobo modis. ſcꝫ cōmunit̓. ⁊ proprie ¶ Primo gͦ modo penitentia ꝯmunit̉ accepta eſt quecūqꝫ peccati deteſtatō. et ſic eſt in damnatis. deteſtantur em̄ peccata q̄ cōmiſerūt. nō propt̓ dei offenſāſed propt̓ penam quā inde ſuſtinent. Vn̄ ſapiē. v.dicit̉. Intra ſe gementes ⁊ penitentiā agentes.Secundo modo penitentia accepta proprie eſt deteſtatō peccati propter ipſuꝫ peccatum vel propteroffenſam dei ⁊ in ſpe venie. hec penitentia non eſtindamnatis. quod probo duplici ratōe. ¶ Primaeſt talis. Sicut em̄ illi qui cum xp̄o regnabūt nullas in ſe reliquias male voluntatis habebūt. ita illi qui erunt in ſupplicio ignis eterni bonam nullatenus voluntatē habere poterūt deſiſtendi a peccatogͦ nec penitendi de peccato. ¶ SSecunda ratō eſt talis. Morientes in peccato mortali ſine penitētia moriunt̉. ſed quales egrediunt̉ de vita iſta tales ſemper manebūt ⁊cͣ. Hec pe. de taren. quarto ſcripto ſent. diſ. xiiij. arti. iiij. q. iiij. in cor. q. ¶ Tercioin innocentibꝰ penitentia aliqualiter poteſt eſſe. ſcꝫnon ſcd̓m actum. ſed ſcd̓m habitum vel aptitudinēVbi nota. ꝙ actus v̓tutis non poteſt eſſe ſine materia v̓tutis. vn̄ ſubtractō materie tollit actū. habitus aūt alicuiꝰ virtutis competit alicui ſine ma.teria. et ideo ſubtracta materia virtutis non tollit̉habitus virtutis. Sic̄ v̓bigratia. Pauꝑ poteſt habere habitum magnificētie ſed non actum. qꝛ nonhabꝫ magnitudinem diuitiarū q̄ ſūt materia magnificentie. ſed poteſt habere habituꝫ. A ſimili cuminnocentes in ſtatu innocentie non habeat peccata cōmiſſa q̄ ſunt materia penitētie. ſꝫ poſſint habeactꝰ p̄mīe in eis eſſe nō pt̄. ſꝫ habitꝰ vel aptitudo adpenitentiaꝫ. ⁊ hoc ſcꝫ ſi peccare contingat. qd̓ tripliciter probo. ſcꝫ ratōne. autoritate. ſimilitudine¶ Primo ratōe. ſic. Homo in ſtatū innocētie fuitimpotentia ad lapſum. ⁊ ad reſurrectōneꝫ a lapſuſed om̄is talis eſt ſuſtēptibilis penitentie. gͦ ⁊cͣ.Secundo hoc idem probo autoritate cuiuſdā ſāctiin vitiſpatrū. dixit enim quidaꝫ ſanctus ibidem ꝙabraam penitebat quia plura bona non fecit. gͦ ſicut peccator poteſt penitere de commiſſis. gͦ innocens de omiſſis. ¶ Tercio hoc ideꝫ probo ſimilitudine. quia ſicut ille qui nunqͣꝫ fuit infirmus corꝑaliter dicit̉ ſanabilis. quia pt̄ infirmari. ita qui nuqͣꝫ fuit infirmus ſpūaliter. ſed ſicut ſanato in actua vulnere peccati non eſt niſi ꝑ actum penitētie. gͦille qui nunqͣꝫ habuit infirmitateꝫ peccati. qꝛ tn̄ pt̄habere habet habitum pn̄ie. Hec beatus tho. iiij.ſcripto ſent. diſ. xiiij. arti. iij. q. ij. in cor. q. ⁊ ī argumento contra. ij. ꝑ totum. Vbi ſciendū ꝙͣ curabile ⁊ ſuſceptibile penitentie non ſūt idem. eo ꝙ cūrabile ī ſtio intellectu includit p̄exiſtens vulnusnō tn̄ ſtiſceptibile pn̄ie vel medicine q̄ eſt medicinaſpūalis. Cuiꝰ ratō eſt. quia curabile dicit aptitudinem ad curam ſiue ad hoc vt curet̉ ille cui ineſtmorbo. ſed ſuſceptō medicine uel penitētie dicit aptitudinem ad penitentiaꝫ ſi contingat cade ī culpāadque eſt morbꝰ ſpūalis. ¶ Quarto peccatoribꝰ maxime conuenit penitentia. quod tripliciter probo. ſcꝫex diffinitōne. ſignatōne. aſſimilatōne. ¶ Primoex diffinitōne penitentie. Nā penitētia eſt cōmiſſamala plangere. ſed hoc proprie cōuenit peccatoribus. gͦ ⁊cͣ. ¶ Secundo hac idem patꝫ ex ſta ſignatōne. qꝛ penitētia ex ſuio nome ſignat ⁊ imptat penam. Vn̄ penitentia a puniēdo dicit̉. ſed pena pelpunitō pro peccatis cōmiſſis proprie conuenit peccatoribꝰ ⁊cͣ. ¶ Tercio patꝫ hoc idem ex aſſimilatione. Nam pn̄ia medicine corꝑali aſſimilat̉. vt patebit infra. Sꝫ medicina ⁊ p̄cipue purgatiua proprie infirmis competit. gͦ ⁊ pn̄īa proprie conuenitpeccatoribꝰ. et ideo.¶ Ꝙ pn̄ia debꝫ eſſe de pc̄to ſex mod. Ca. xiij.Ecundo circa penitētia conſiderare debenius obiectū infectiuū. ſcꝫ pc̄tum ꝑ penitentiā excluſiuū. Vbi nota. ꝙ pn̄īa debieſſe de peccato proprio. voluntario. p̄terito. mortifero. cognito. recolito. ¶ Primo p̄nīadebꝫ eſſede peccato ꝓprio. Penitꝫ em̄ homo de malis q̄ fecitnon de alienis q̄ ip̄e non fecit. et qꝛ peccatū originale eſt propt̓ actum alienū. ideo ⁊cͣ. ¶ Vbi nota.ꝙ pn̄ia accipitur duobomod. Vno modo ſtricte⁊ proprie. et ſic penitentia imptat dolorem de pc̄tōa nobis cōmiſſo. ⁊ qꝛ peccatum originale non eſta nobis cōmiſſum. ideo de ip̄o non eſt penitentia.¶ Secūdo modo accipitur large. et ſic pn̄ia poteſtaccipi uel dici diſplicentia om̄is mali p̄teriti. vndequia pc̄t̄m̄ originale maxime eſt nociuū. eo ꝙ ſeꝑarat a deo ad quem quilibꝫ naturali deſiderio tenditideo de pc̄tō originali pn̄ia debet eſſe. non tn̄ de peccato originali debꝫ eſſe confeſſio. qꝛ non eſt niſi factorū. nec ſatiſfactō. qꝛ ꝓ peccato originali nō debetur niſi pena damni. penitentia aūt imꝑtat penāſenſus. Hec bea. tho. iiij. ſcrip. ſent. diſ. xvj. arti.ij. q. ij. in cor. q. ꝑ totum. Vbi nota. ꝙ de peccatis ꝓprijs homo tenet̉ conteri confiteri ⁊ ſatiſface̓ſi pt̄. de pc̄tis aūt alienis hō nō debꝫ conteri. eo ꝙcontrito eſt actus pn̄ie. ſꝫ nullꝰ penitꝫ niſi de his q̓fecit. gͦ ⁊cͣ. vbi ſupͣ. diſ. xvij. arti. ij. q. v. argū.contͣ. ¶ Sꝫ forte argues. ꝙ de peccatis alienis hodebeat conteri ⁊ ꝑ conſequēs penitere. ſic. Nullꝰpetit indulgentiā niſi de eo de quo eſt cōtritus. ſedde peccatis alienis petit̉ indulgentia. In pͣs. Ab alienis ꝑceẜuo tuo. gͦ ⁊cͣ. Rn̄deo ⁊ dico. ꝙ ab alienis peccatis propheta ſibi ꝑcip̄cat̉. inqͣntū ex coſortio peccatorū aliquis p conſenſū aliqua minundiciam cōtrahit. ſicut ſcriptū eſt. Cum ꝑuerſo ꝑuerteris. Ibideꝫ in ſolutōe pͥmi ⁊. ij. arguinēti.Secūdo de peccatis ꝓprijs cōfiteri debemꝰ ⁊ nonde alienis. Re. ſupͣ confeſ. capi. ij. diſ. ij. ¶ Terciode peccatis proprijs debemus ſatiſfacere. Vbi nōta. ꝙ ſatiſfactō vel eſt actus neceſſitatis vel carita.tis. Primo gͦ in qͣntum eſt actus neceſſitatis qͥlibꝰꝓ peccatis proprijs q̄ cōmiſit ſatiſfacere obligat̉Secundo in qͣntum ſatiſfactō eſt actus caritatis.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten