quadā re ꝑua deꝰ oꝑat̉ aliqͥd qd̓ natura oꝑari nōpt̄. hoc arduū reputat̉ et p ꝯſequens miraculum.Scd̓a ꝯdicio eſt ꝙ miraculū dicit̉ eſſe aliqd̓ inſolitū nō quia raro eueniat. Sic em̄ eclipſis ſolis q̄raro euenit diceret̉ miraculū qd̓ eſt falſū. ¶ Sed drinſolitū qꝛ ē conͣ ꝯſuetū curſū nature. etiā ſi quotidie iterat̉. ſic̄ tnͣſ ſubſtantiatio panis in corpꝰ xp̄ifrequētat̉ quotidie. nec tn̄ deſinit eſſe miraculū.¶ Tercia cōdicio eſt. ꝙ miraculū dr̄ eſſe ſupͣ facultatem nature: nō ſolū ꝓpter ſubſtātiā facti inqͣntūillud qd̓ deꝰ in natura facit nullo mō pt̄ natura facere: ſed etiā ꝓpter modū et ordine faciendi. quiamodꝰ nat̉e ē oꝑari in tꝑe. nō in niſtāti. Et ſimilit̓ordo nature ē ut oꝑet̉ hͦ nō tn̄ in hͦ. puta vitā ſednō ī mortuo. viſū ſꝫ nō ī ceco: qd̓ tn̄ miaculū oꝑat¶ Quarta ꝯdicio eſt. ꝙ eſt preter admirātis ſpemapparens. ſcꝫ p̄ter ſpem nature nō p̄ter ſpem gr̄eque eſt ex fide. verbi gr̄a. Reſurrectio mortuorūfutura q̄ eſt miraculū eſt preter ſpem nature. licetnō ſit p̄ter ſpem gr̄e. que ē ex fide ꝑ quā credimꝰreſurrectionem futurā. Vn̄ apoſ. ad Ro. iiij. Dehac duplici ſpe. ſcꝫ gr̄e ⁊ nature loquit̉ dicēs. Inſpē conͣ ſpem. ¶ Vbi nota differentiā inter iſta ſexſcꝫ inter mirū vel mirabile. miraculū. virtutes. ſigna. portētū. et ꝓdigiū. ¶ Primo inter miꝝ et miraculū nota differētia. Nam om̄e miraculū eſt miruſed nō ecōuerſo. Vn̄miꝝ vel mirabile d̓r eſſe illudcuiꝰ cauſa alicui ē nota ⁊ alicui ignota. v̓bi gr̄aEclipſis ſolis non eſt mirabilis aſtrologo ſed ruſtico. Cuiꝰ ratio eſt. Nam aſtrologus vidēs eclipſim ſolis ideo non mirat̉. qͥa cognoſcit cauſam.ruſticꝰ aūt videns eclipſim mirat̉ velut huiꝰ cauſe ignarꝰ. Admiratio aūt ex ignorātia cauſe ꝓcedit. Similiter miꝝ videt̉ ignaris. ꝙ magnes trahit ferrum. ſciens aūt virtutem eius per expimētum vel ꝑ doctrinā nō admirat̉ effectū p̄dictum.Similiter ꝙ aliqͥs paruꝰ piſcis ſit ſtupefaciēs velretines nauē̓: mirātur ignorātes cauſam. ſcientesaūt huiuſmodi cauſam non admirātur. ¶ Scd̓overo miraculū d̓r eſſe illud cuiꝰ cauſa ſimpliciter ēignota. Cauſa autē occultiſſima et remotiſſima anoſtris ſenſibꝰ eſt virtꝰ diuina q̄ ſecretiſſime oꝑatur. Et ideo ꝓprie dicūtur miracula que ſola virtute diuina fiunt in rebꝰ illis in quibꝰ eſt naturalisordo ad modū conͣriū faciendi. Ea vero q̄ vel etiānatura facit nobis alicui noſtꝝ occulta vel etiā q̄deus facit nec aliter nata ſūt fieri niſi a deo miracula dici non poſſunt: ſed ſolū mira vel mirabiliaſicut creatio celi et terre. et creatio animaꝝ rōna.biliū et iuſtificatio inpij. Et ſimiliter monſtra nōdicūtur miracula ſed mira. eo ꝙ licꝫ monſtra fiātconͣ naturā ꝑticulare: nō tam̄ fiūt conͣ naturā vniuerſalem ut fiūt miracula. ¶ Tercio virtꝰ d̓r reſpoctū illiꝰ a quo eſt. ita ꝙ inqͣntū miracula excedūtfacultatē nature dicunt̉ v̓tutes. qꝛ a ſolo deo pͥncipaliter. ¶ Quarto ſignū dicit̉ eſſe reſpectu etuˢad qd̓ fit. ſcꝫ ad on̄dēdū v̓tutē et ſapiētiā faciētisquriculūVn̄ inqͣntū miracula fiūt ad māifeſtādū aliqd̓ ſꝫꝑnaturale. ſcꝫ virtute diuine potentie et ſapientieideo miracula cōmuniter dicūtur ſigna. ¶ Quinto inqͣntum miracula cōtinēt vel habēt excelleptiāmagnā dicunt̉ portenta. ¶ Sexto inqͣntū miracula oſtendūt aliqd̓ a remotis dicūtur ꝓdigia quaſia ꝓcul aliqd̓ oſtendētia ¶ Vbi nota. ꝙ ſignū dupliciter diſtinguitur a ꝓdigio ¶ Primo qͥa ſignueſt om̄e illud miraculū qd̓ in quolibꝫ tꝑe ſignat alqͥd. Prodigiū vero dicit̉ illud miraculū qd̓ ſignatm̄ aliqͦd in futuro. ¶ Scd̓o quia ſignū dr̄ eſſe minus miraculū. prodigiū vero dr̄ eſſe maius mira.culum. Re. infra. iij. ca. de maioritate miraculoꝝDec. b. tho. pͥma parte ſimme. q. cv. arti. iiij. incor. q. et in ſolū. ij. argū. Et Alexan. ij. parte ſumme. q. x. arti. pͥmo ꝑ totū.¶ Ꝙ ſolꝰ deꝰpt̄ miracula virtute propria facere. ¶ Ca. ij.Ecundo pͥncipaliter circa miraculū cōſiderāda ē cauſalitas ſcꝫ a quo fit. Nulla em̄ creatura nicorporca et minꝰ corporea ſtiā virtute pt̄ miracula facere ſed ſolus deusQd̓ ꝓbo rōnibꝰ et autoritatibꝰ. pͥmo tripliciratione. ſcꝫ rōne ſubiectionis ſic. Illud non pt̄ miraculū facere cui tota natura nō eſt ſubiecta. ſed angelis et alijs creaturis natura tota non eſt ſubiecta. gͦ ⁊cͣ. ¶ Scd̓o ꝓbo hoc idē rōne limitationisvel finitatōis ſic Illud qd̓ ad certū effectū vel modū vel ordinē eſt limitatū nō poteſt miracula face̓ſed tota virtus et potentia creature eſt huiuſmōiergo ⁊cͣ. ¶ Tercio hoc idē probo rōne ordinis ſic.Miraculū nō proprie d̓r cū aliqͥd fit p̄ter ordinemalicuiꝰ nature particularis. qͥa ſic cū aliqͥs ꝓijcitlapidem ſi irſum miraculū faceret cū hoc ſit p̄ter veconͣ ordinē nature lapidis. Sed ex hoc dicit̉ aliqd̓eē miraculū ꝙ fit p̄ter ordinē totiꝰ nature create.hoc aūt nulla creatura v̓tute propria pt̄ face̓. Ynquidqͥd angelus vel quecūqꝫ alia creatura pt̄ virtute propria face̓: hoc fit ẜm ordinē creature. etſic non eſt miraculū ſed miꝝ. Vn̄ relinqͥtur ꝙ ſolus deus virtute propͥa miracula poſſit face̓. Cuqͥa reſpectu om̄is ordinis ē ſup̄mꝰ. tū quia reſpectū omnis v̓tutis eſt infinitus. tum qͥa ad certumſubiectū modū vel ordinē nō eſt ſubiectꝰ. Hec. b.tho. pͥma parte ſimine. q. cx. arti. iiij. in cor. q.¶Scd̓o pͥncipaliter ꝙ ſolus deus poſſit miraculafacere ꝓbo triplici autoritatē. ¶ Primo autoritate Richardi qͥ ſic dicit. Miraculū eſt opus creatoris diuine v̓tutis manifeſtatiuū. Scd̓o autoritate̓ Iob. v̓. ſic dicētis. Qui facit magna ⁊ inſcrutabilia. magna ſcꝫ qͣntitatē per quoꝝ magnitūdi.nem diuine potentie et ſapiētie magnitudo cogriſci poteſt. Sapiētie. xiij. A magnitudīe em̄ ſpecieiet creature poterit cognoſcibiliter eoꝝ creator cōgnoſci. Scd̓o dicit inſcrut aibilia ſcꝫ ꝓfunditat.vn̄ intellectus humanus ad hoc non poteſt attuigere nec ordinem nec diſpoſitionem rerum cognoſcere. ad Roma. xj. O altitudo diuitiaꝝ q ⁊ci
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten