¶ Primo fic. Aliquid poteſt dici difficile dupliciterſcꝫ vel ex arduitatē oꝑis et tūc virtꝰ intelligit̉ eēcirca difficile. ſcꝫ circa illud qd̓ in ſe arduū vel difficile eſt. Vel ex imꝑfectōe oꝑantis ⁊ ſic virtꝰ nōeſt circa difficile. īmo tale̓ difficultatē tollit virtusqͣnto em̄ aliqͥs virtuoſior eſt. tanto faciliꝰ oꝑa virtutis exercet. nec tn̄ eſt dicēdū ꝙ qͣnto v̓tuoſior ēminꝰ mereat̉. Et ꝑ hūc modū eſt difficultas maior in oꝑibus homīis poſt pc̄tm ex imꝑfectōe operātis. Hec. b. t. ibidē. in ſolū. iij. argū. ¶ Secūdomodo rn̄deo et dico. ꝙ aliqd̓ opus pt̄ eſſe laborioſum et difficile dupliciter ut p̄dixi. Vno modo exmagnitudine oꝑis. et ſic magnitudo laboris ꝑtinꝫad augmētū meriti. et ſic caritas nō diminuit laborem: imo facit aggredi maxima. oꝑat̉ em̄ magna ſi eſt ut Grego. dicit in omelia. Alio mō ex defectū ip̄iꝰ oꝑantis: vniciūqꝫ em̄ ē laborioſū ⁊ difficile qd̓ non prompta volūtate facit. et talis labordiminuit meritū et a caritate tollit̉. Hec bt̄s tho.pͥma ſcd̓e. q. cxiiij. arti. iiij. Vtꝝ gratia ſit pͥncipium meriti pͥncipaliꝰ ꝑ caritatē. in ſolū. ij. argū.¶ Quinta differētia eſt ex parte conͣrietatis.¶ Vinta differētia inter meritū ¶ Ca. x.et p̄miū ē ex ꝑte conirietatis. Cū em̄ me̓itū ſit qd̓ ammo cauſa p̄mij qͣndoqꝫ ꝯtingit conriū. ſcꝫ ꝙ actus meritoriꝰ non ſufficit ad ꝯſecutionem p̄mij. ita ꝙ meritū vniꝰ poteſt impediri ne ꝯſeqͣtur p̄miū vel reſpectu ſui vel reſpectu alterius. ¶ Primo em̄ meritū pt̄ impediri ne ſequat̉p̄miū in ſeip̄o duplici rōne. M Prima eſt ſi actꝰ eſtincludens culpa. cū em̄ qͥs pactū pc̄to depͥmiturnullo modo meret̉ vitā ſed mortē. qꝛ ẜm apoſtolūStipendia pc̄ti mors. Scd̓a ratō eſt ſi actus eſtp̄cedens gratiā quales ſunt actus eiꝰ qui ſunt inpuris naturalibꝰ. ex quibꝰ actibꝰ nō meret̉ ſibi daria deo gratiā ex ꝯdigno. ſed ſolū ex ꝯgruo. Congruū em̄ eſt: ut faciēti qd̓ in ſe eſt. deꝰ faciat qd̓ inſe ē. ¶ Et ſi queris qͥd ē face̓ qd̓ in ſe eſt. ¶ Rn̄deoꝙ hoc ſolū in nobis eſt qd̓ eſt in pt̄ate liberi arbi.trij ꝯſtitutū. et hoc eſt ad gratiā p̄p̄arare ꝑ duo ſcꝫꝑ diſplicētiā pc̄ti ⁊ affectū ad deū. et qnͣdo hec duoefficaciter facit et ad gr̄aꝫ ſe pͥp̄arat et diſponit: dr̄facere qd̓ in ſe eſt et grāꝫ recipit. Hec bt̄s tho. ij.ſcri. ſen. di. xvij. arti. ij. q. ij. Quid eſt face̓ qd̓ inſe eſt. in cor. ſolū. Re. ſuꝑ. ix. ca. Bona aūt operaante donū gr̄e facta p̄mio ſuo ſibi proportionatonon carent. Cauſant em̄ habilitatē ad gratiā et ſecū etiā qͣndā honeſtatē et iocūditatē et pulcritudinem habet: in quibꝰ p̄cipue ꝯſiſtit eoꝝ p̄miū. et aliqua etiā ꝑ accidēs cauſant ut bonoꝝ tꝑaliū affluentiā aūt aliqd̓ huiuſmodi. qꝛ frequēter ut Gredicit deus in hoc mundo remunerat qd̓ pͥmiū futūre glorie nō meret̉ ut ſic nullū bonū irremuneratūinueniatur. Hec bt̄s tho. ij. ſcri. ſen. di. xxvij. ar.iiij. Vtꝝ aliqͥs gratiā mereri poſſit. in cor. ſolū.Scd̓o dico. ꝙ meritū pt̄ impediri reſpectu alterius ne p̄miū ꝯſeqͣtur. et hoc duplici rōne. ſcꝫ exMiſticulūparuitate gr̄e. et ex deformitate culpe. vt v̓bi gr̄aInſufficientia cauſe ex duobo pt̄ ꝯtingere. Vel eximpfectione cauſe vel ex impedimento qd̓ acciditcirca effectū. vt qͣndo ignis eſt ita paruꝰ ꝙ calefacere nō pt̄. aut ſi ſi ligna humectent̉ aqua. Sica ſimili ꝙ meritū vniꝰ nō ꝓſit alteri ex duplici cauſa ꝓcedit ¶ Prima eſt exꝑuitate gr̄e. Sufficit eīquēcūqꝫ gra gratū facies ad hoc ꝙ homo ꝑ eammereat̉ ſibi. et tūc premiū illud qd̓ qͥs ſibi mereturqd̓ ꝯcomitans meritū impediri nō pt̄. Sed ꝙ alteri mereat̉ nō ſufficit niſi ꝑfectiſſima gr̄a: qualisfuit chriſti: de cuiꝰ plenitudine nos omēs accipimus. Ioh̓. pͥmo. Nulliꝰ aūt gratia alterius ſufficit ad ꝓmerendū alterigr̄aꝫ de ꝯdigno. Guiꝰ ratio eſt. qꝛ cū gr̄a ſit ꝑfectio ꝑſonalis nō cadit in alteꝝ cauſaliter. ¶ Scd̓a ratio ē ex deformitate culpe. Nam bonoꝝ merita in multis alijs effectū nōcōſequūtur ꝓpter indiſpoſitionē eoꝝ. vt v̓bi gr̄aOratio que fit pro altero pt̄ impediri ne exaudiat̉propter indiſpoſitōeꝫ alteriꝰ. Et inde eſt ꝙ Auguſ. vnā ꝯdicōnē or̄onis ponit que eſt ut ꝓ ſe qͥsoret. nec tamē ſeqͥtur ꝙ or̄o vniꝰ non ꝓſit alteriſi impedinictū nō interueniat. Hec b. t. ij. ſcri. ſendi. xxvij. arti. vj. Vtꝝ aliquis poſſit alteri pͥmāgr̄aꝫ ꝓmereri. in cor. ſolū. et in ſolū. iij. argū. Etij. ſen. di. xxvij. arti. iij. iiij. et. vj. Sed qͥa meritūdr̄ proprie reſpectu bonoꝝ ſimpliciter que debentur alicui ẜm iuſticiā. qualia ſunt bona que ad vitam eternā ꝑtinent ẜm theologoˢ. Sicut demeritum dicit̉ reſpectu maloꝝ que ad miſeriā eternampertinent. vt dicit bt̄s tho. iij. ſcri. ſen. di. xviij. arti. ij. Vtꝝ chriſtꝰ meruerit. in cor. ſolu. iucta pͥncipiū. Ideo poſſet querere quis qͣtuor queſtioneˢcirca ea que cadūt ſub merito Prima eſt. vtꝝ aliquis poſſit ſibi mereri pͥmā gratiā. ¶ Secūda eſtvtꝝ aliquis poſſit mereri vitā eternā. ¶ Tercia eſtvtꝝ aliquis poſſit in bono mereri perſeuerantiā.¶ Quarta eſt vtꝝ aliqͥs poſſit mereribona tꝑalia.Re. has queſtiones pͥma ſcd̓e. q. cxiiij. arti. v. ixx. ſb̓ eiſdē titulis. Et. ij. ſen. di. xxvij. arti. iij. iiij.et. vj.Quid ſit miraculū vel quōdiffinit̉ ẜm bt̄m Auguſtinū. ¶ Capi. ¶ Primū.Iraculum. ¶ Circa miracūlum qͣtuor ꝑ ordinē ſūt notāda. ſcꝫ Quiditas qͥd ſit. Cauſalitas a quo ſit Maioritas qd̓maius ſit. Vtilitas ad quē finem fit. ¶ Primo circa miraculum ꝯſiderāda eſt quiditas. ſcꝫ quid ſit. NamAuguſ. in libro de vtilitatē credēdi diffiniēs miraculū ſic dicit. Miraculū eſt aliqd̓ arduū et inſolutum ſupͣ facultate nature et p̄ter ſpem admirātisapparens. In qua diffinitōe ponit qͣtuor cōdiciones que ad hoc ut aliqd̓ ſit miraculū reqͥrunt̉.¶ Prima ꝯdicio eſt ꝙ miraculū eſt aliqd̓ arduū qd̓quidē arduū nō dicit̉ propter magnitudinē eiꝰ qd̓fit. ſed inquātū excedit facultatē nature. ¶ Vnin
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten