Mercio dicit mirabilia. id eſt digna admiratōe.Grego. Mira ſunt omia oꝑa dei. ſed eoꝝ multa ſine admiratōe tnͣſierūt. Si em̄ homo mortuꝰ ſuſcitet̉ in admiratōe omēs exiliūt. et quotidie homo qͥ non erat naſcit̉ ⁊ nemo mirat̉: dum ꝓculdūbio om̄ibꝰ ꝯſtat. qͥa plus ſit creare qd̓ nō erat qͣmreꝑare qd̓ erat. qͥa aridā Aaron virga floruit cucti mirati ſunt. quotidie ex arenti terrā arbor producit̉. virtuſqꝫ pulueris in lignū vertit̉. et nemomiratur. Quia qͥnqꝫ ſunt panibꝰ qͥnqꝫ milia hoīmſatiati: creuiſſe eſcas in detibꝰ cuncti mirati ſunt.quotidie ſparſa grana ſeminū plenitudīe multiplicant̉ ſpicaꝝ et nemo mirat̉. Aquā ſemel in vniummutata videntes cūcti mirati ſunt. quotidie hūorterre in radice vitis attractꝰ ꝑ botꝝ in vninū vertitur et nemo mirat̉. Mira itaqꝫ ſūt om̄ia que mirari homines negligūt. qͥa ad ꝯſiderādū vt p̄dixinius vſu torpeſcūt. Hec Grego. ¶ Tercio hoc idēꝓbo autoritate pſalmiſte. Qui facis mirabilia magna ſolus. Qd̓ v̓bū exponit̉ ẜm gloſam ſic SSolus deus dr̄ mirabilia facere. qͥa que ꝑ hoīes et angelos fiunt ip̄e facit. Et quēdā magna ſine mini.ſterio hoīs ip̄e ſolus facit. Similiter ea que fiunta natura fiūt etiā a deo. Et ſubdit Mirabilia magna. ad on̄dedū ꝙ magis miram̉ oꝑa dei qͣm oꝑanature. eo ꝙ natura oꝑans eſt cauſa māifeſta nōbis. deus aūt eſt cauſa occulta. Vel aliter. Nonſolū dicit mirabilia ſed addit magna ut intelligat̉de illis mirabilibꝰ que ſūt ſiꝑ potētiā omīs creature. qualia ſunt celū et terrā creare. pc̄torē ꝯuertēpcta dimitte. iuſtificare. redimere vel liberare. glorificare vel remunerare. que omia ſūt ſolius dei.Et ideo dicit. ſolus. Sed nūqͥd magi pharaoniˢet alij multi fecerūt mirabilia? ita videt̉ ut dr Exodi. vij. Rn̄d̓o ẜm̄ gloſā. Poteſt dici ꝙ mirabiliamagoꝝ nō fuerūt proprie mirabilia ſed potiꝰ preſtigia. Vel ideo dicit ſolus. qͥa ſolus deꝰ illa quemiraculoſe facit tribꝰ modis facit. Quedā em̄ facit ſtip̄ natura. quedā conͣ naturā. quedā p̄ter naturā. ¶ Primo em̄ deꝰ facit ſupͣ naturā inqͣntū facit effectu aliquē quē nullo modo pt̄ natura facereqd̓ ꝯtingit duplicit̓. Vel quia ip̄a forma inductaa deo a natura ommio induci non pt̄. ſicut formaglorie quā inducit deus corporibꝰ electoꝝ. et ſicutetiā incarnatio v̓bi dei. Vel qͥa etſi tale̓ forma natura ī aliqua materia poſſit induce̓ nō tn̄ in nnſtāti. ſicut ad cauſandū vitā natura potēs eſt. Sedꝙ in hoc mortuo natura vita cauſet hoc nō pōtnaturā facere. ¶ Scd̓o deus facit conͣ naturā quādo in naturā remanet conͣria diſpoſitio ad effectūquē deus facit. ſicut qn̄ ꝯſeruauit pueros illeſosin camino ignis remanēte virtute cōburēdi in igne. Et qͣndo aqua iordanis ſtetit manente grauitate in ea. Et ſimiliter ꝙ virgo peꝑit. ¶ercio d̓sfacit p̄ter natura qͣndo ꝓducit effectū quē naturāp̄t̄ ꝓduce̓. illo tamē modo qūo natura nō pt̄ producere. et hoc propt̓ tres cauſas. ¶ Prima eſt. qͥalHuriculūnature deſunt inſtrumēta quibꝰ natura oꝑatur.Sicut cū chriſtꝰ ꝯuertit aquā in vniū. Ioh̓is. ij.qd̓ tamē natura aliquomō face̓ pt̄dū aqua in nutrimentū vitis aſſumpta ſuo tꝑe in ſūicū vue digeſta ꝓducit̉. ¶Scd̓a eſt. qͥa in diuino oꝑe ē maior multitudo qͣm natura facere cōſucuit. Sic̄ ptꝫde ranis que ſunt producte in egipto. ¶ Tercia eſtquia natura deficit qͣntū ad tēpꝰ. ſicut cū ſtatimad niuocationē alicuiꝰ ſancti aliqͥs curat̉ quē natura nō ſtatī ⁊ ſb̓ito curare pt̄ ſed ſucceſſiue. Gſicut etiā patet de miraculo inducto de ſocrū Detri. Vn patet ꝙ om̄ia iſta quō ad factū et quo admodū et quo ad ordinē facultatē totiꝰ nature create excedūt. Et ideo ſolus deus ea facit. Hec. b.tho. in queſtionibꝰ diſputatis de potētia dei. q. vjde miraculis. arti. ij. in ſolū. iij. et. vij. argunncti.¶ Ꝙ oꝑatio miraculoꝝ attribuit̉ aliquibus quatuor modis.Capi. iij.St aūt ſciendū ad euidentiā p̄dictorū.ꝙ oꝑatio miraculoꝝ attribuit̉ alicui e.minenter. alicui ꝯſequēter. alicui differenter. alicii apparēter. ita ꝙ oꝑatio miraculorūpͥmo attribuit̉ deo pͥncipaliter. ¶ Scd̓o angelis ⁊hominibꝰ inſtrumētaliter. ¶ Tercio bonis chriſtianis veraciter. ¶ Quarto magis et demonibꝰ mendaciter. ¶ Primo dico ꝙ oꝑatio miraculoꝝ attribuitur ſingulariter pͥncipaliter et eminenter deo.eo ꝙ ſolꝰ deꝰ virtute propria poteſt miracula facere et facit. ut patet. ca. p̄cedēti. ¶ Scd̓o oꝑatiomiraculoꝝ attribuit̉ angelis et hominibꝰ inſtrumetaliter. ita ꝙ ſancti homines et angeli virtute eis adeo collata ex dono diuinegr̄e ut miniſtri diuinevirtutis poſſunt miracula facere et hoc tribꝰ modͣ¶ Primo p̄cibꝰ impetrādo a deo. qui modꝰ et angelis et hominibꝰ pt̄ eſſe cōmunis. ¶ Scd̓o mododiſponendo ſicut dr̄ ꝙ angeli in reſurrectione colligent pulueres mortuoꝝ qͥ diuina virtute reducent̉ ad vitā. Et hic modꝰ mirabilia faciendi proprius eſt angeloꝝ nō aūt ſpūum humanoꝝ ſcꝫ a.nimaꝝ. Cuiꝰ rō eſt. qꝛ hūani ſpūs dū corporibuſſunt vniti in exteriora oꝑari non poſſunt. niſi corpore mediāte ad qd̓ naturaliter ſunt qd̓ammō alligati. ¶ Tercio modo cooꝑando. Nam hominesnon ſulū orando et a deo impetrādo miracula pn̄tacere ſe d̓ etiā poteſtatiue cooꝑando. qd̓ Gregodupliciter ꝓbat. ¶ Primo rōe ſic. Cui datur maius dat̉ et minꝰ. Sed hominibꝰ data eſt pt̄as filios dei fieri. ergo nō eſt miꝝ ſi eis eſt data pt̄as miracula faciendi. Scd̓o hoc idē ꝓbo exempli inductionē. Quia petrꝰ ananiam et ſaphuā mentiēteˢmorti increpando tradidit nulla or̄one p̄miſſa. uthabetur actuū. v. ¶ Vbi nota. ꝙ virtus collata adeo ſanctis ad miracula facienda nō eſt virtꝰ cōnaturalis qͣi manēs ſemꝑ in ſanctis. ſed eſt virtuˢaccidētalis vel intentionalis ſicut eſt lumē in aereet motus in inſtrumēto que non mouet niſi ad preſentiā pͥncipalis agentis. ſic virtꝰ vel donū grātie
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten