Doca oparios etredde illis mercedē ſiā incipiēſa nouiſſimis. Chriſo. ſic ait Semꝑ em̄ libētiꝰ aliquid daniꝰ illis quibꝰ aliquid gratis donamꝰ. qͥapro ſolo noſtro honore damꝰ. Et ſubdit gͦ omibus ſanctis deꝰ reddēs mercedē iuſtꝰ oſtendit̉.gentibꝰ autē das miſericors: dicete apoſ. Gentesaūt ſi iꝑ̄ miſericordia honorare deū. Et ideo ſubdit. incipiens a nouiſſimis vſqꝫ ad primos. ¶ Prinium fuit iuſticie ſcꝫ om̄ibꝰ dare. ſed nouiſſimis pͥmo hoc nō fuit iuſticie conͣriū ſed miſericordie oſtenſiuū. Vt ergo oſtendat deus ineſtimabilē miſericordiā ſuā pͥmū nouiſſimis et indignioribꝰ reddit inercede̓: poſtea pͥmis. Nimia em̄ miſcd̓ia ordi.nem non aſpexit. Quādoqꝫ ex dei miſcd̓ia nouiſſimini labore ſunt pͥmi in mercede. Vn̄ Grego. ibidem. A nouiſſimis pr̄familias denarios redde cepit. qͥa ad paradiſi reqͥem prius latronē qͣm petrūp̄duxit. Qui latro etſi ꝑ etatē non venit ad veniam: venit tamē ſero pͦ penitētiā. Hec bt̄s tho. adducit ad expoſitionē huiꝰ p̄dicte autoritatis.¶ Scd̓o in adeptione alicuiꝰ boni dico ꝙ nobiliꝰet glorioſiꝰ eſt acqͥrere et habere aliqd̓ bonū ꝑ ſe.qͣm aliqd̓ aliud. qd̓ ꝓbo triplici rōne. ¶ Prima rōeſt talis. Nobiliꝰ et glorioſiꝰ ē ꝙ aliqͥs habeat bonum aliqd̓ ex oꝑatione qͣm ex alteriꝰ gr̄a. ſed qͥ acquirit bonū ꝑ ſe facit huiuſmodi. ergo ⁊cͣ. ¶ Secūda eſt cōfirmatio p̄cedētis ⁊ eſt talis. Illud qd̓quis habet ꝑ meritū propriū nobiliꝰ habꝫ qͣꝫ illudqd̓ habꝫ ꝑ meritū alienū. ſed qui habꝫ ꝑ ſe bonumaliqd̓ habꝫ illud ꝑ meritū propriū. ergo ⁊cͣ. ¶ Tercia ratio eſt cōfirmatio p̄cedētiū et eſt talis. Illudbonū cuiꝰ aliqͥs ē ſibi cauſa nobiliꝰ habꝫ: qͣꝫ illudcuiꝰ aliꝰ eſt ſibi cauſa. qd̓ patet. qͥa cauſa que eſtper ſe eſt nobilior cauſa que eſt ꝑ aliud ut dr̄. viij.ph̓oꝝ. Hoc aūt dr̄ aliquis habere ꝑ ſeip̄m cuiꝰ eſtſibi aliquo modo cauſa. ¶Vbi nota. ꝙ pͥma omnium bonoꝝ cauſa eſt deꝰ. et ẜm hūc modum nullacreaturā habꝫ bonū aliqd̓ ꝑ ſeip̄am. ẜm illud apoſpͥme ad corin. iiij. Quid habes qd̓ non accepiſti?Poteſt tn̄ ſcd̓ario aliqͥs eſſe ſibi cauſa alicuiꝰ boniinqͣntum in hoc ip̄i deo cooꝑat̉. Et ſic ille qui habet bonū aliqd̓ ꝑ meritū propriū habꝫ quodamōꝑ ſeip̄m Vn̄ nobilius habet̉ id qd̓ habet̉ ꝑ meritūpropriū. qͣm id qd̓ habet̉ ſine merito vel ꝑ meritūalienū. Et qͥa omīs ꝑ̄fectio et nobilitas eſt chriſtoattribuēda: ꝯſequēs eſt ꝙ ip̄e ꝑ meritū habuit idqd̓ alij ꝑ̄ meritū habent ut patebit infra. Hec bt̄stho. iij. parte ſūme. q. xix. arti. iij. in cor. ſolu.¶ Ꝙ ad hͦ ꝙ aliqͥs me̓at̉ reqͥrunt̉ tria. Ca. iiij.Ercio pͥncipaliter circa meritū cōſiderāda eſt integritatis ꝯtinētia. ad hoc enimſut aliqͥs mereat̉ tria ſunt neceſſaria. ſcꝫAgens qd̓ meret̉. Actio ꝑ quā meret̉. erces quāneret̉. ut in eo qͥ mereridebꝫ ſit ſtatus viatoris.vſis volūtatis. virtus caritatis ¶ Primo requirit̉ ad merendū ſtatꝰ viatoris. Vbi nota. ꝙ aliquis vel eſt ſolū viator vel eſt ſimpliciter cōp̄hēſorherivel ē qͣntū ad aliqͥd ꝯp̄hēſor ⁊ qͣntū ad aliqͥd viator¶ Primo em̄ ſi eſt ſimpliciter viator mereri poteſt.qd̓ tali rōne oſtendo. Meritū eſt via ad p̄miū utad terminū. qd̓ patet. qͥa finis meriti eſt premiū.Sed via nō eſt terminꝰ vie. ergo meritū non eſtniſi illiꝰ boni qd̓ nōdū habet̉ et haberi poſſit. ſedviator eſt in ſtatū acquirendi p̄miū qd̓ nō habet.ergo in ſtatu merendi. ¶ Scd̓o ſi eſt ſimpliciter ꝯprehe̓ſor non pt̄ mereri. qd̓ tali rōne oſtendo. Nullus acquirit qd̓ habꝫ ſed qd̓ non habꝫ. ſed cōprehenſor habet pͥmiū. gͦ non acquirit pͥmiū. Sꝫ acquirere pͥmiū eſt mereri p̄miū. ergo. ⁊cͣ Scd̓o hͦidem ꝓbo de vtroqꝫ et ꝯfirmo rōne ⁊ ſimilitudineſic. Nullus meret̉ qd̓ ſuū eſt et propter hoc apudhomines filij nō merent̉ a patribꝰ. qͥa ea que pr̄mſunt ture hereditario cōpetūt filio ¶ Sed ſerui qͥaea non habent propter ea que oꝑantur merentur.Sic a ſimili. qͥa viatores nō habent p̄miū ſunt inſtatū acquirēdi et merendi. Cōprehenſores veroquia ſunt iam beati. qͥa non ſūt in ſtatu acqͥrendip̄miū. eo ꝙ habent illud nec ſibi nec nobis merentur. qͥa qd̓ impetrant nobis ꝯtingit ex hoc ꝙ pͥusdū viuerēt meruerūt ut hoc impetrare̓t. ¶ Tercioſi eſt qͣntū ad aliqͥd cōprehēſor et qͣntū ad aliquidviator ut fuit chriſtꝰ qͥ nō merebat̉ ẜm diuinitatem ẜm quā habebat ꝙ om̄ia ſint ſua. ſed inerebatur ẜm hūanitatē ex qua nō habebat ꝙ oīa eſſentſua ut patebit. ¶ Scd̓o ad merēdū requirit̉ vſuˢvolūtatis. ſcꝫ ut agens qͥ meret̉ ſit dn̄s ſue actionis ꝑ libertate ſue volūtatis. ut id qd̓ agit libereagat alias ꝑ actionē ſuā nō dignificat̉ ad aliquidhabendū nec laudat̉. et ideo ea que agūt p̄ neceſſitatem nature vel etiā ꝑ violentia non ierentur.¶ Sed conͣ. quia ex hoc videt̉ ꝙ homo nihil meretur a deo tali rōne. Inſtrumētū nihil meret̉ veldemeret̉ apud eum qͥ vtit̉ inſtrumēto. Vn̄ Iſaiex. dr̄. Illūqͥd gloriabit̉ ſecuris conͣ eū qui ſecat inea. aut exaltabit̉ ſerra conͣ eū a quo trahitur. ¶ Sꝫhomo in agendo eſt inſtrumentū diuine virtutisut pꝫ ꝑ Iſaia qͥ eū cōparat inſtrumēto. gͦ homo bn̄vel male agēdo non meret̉ vel demeret̉ apud deū.¶ Rn̄deo et dico. ꝙ homo ſic mouet̉ a deo ut inſtrumētū ꝙ tn̄ non excludit̉ qͥn moueat ſeip̄m perlibeꝝ arbitriū. et ideo ꝑ ſuū actū meret̉ vel demeretur apud deū. Hec bt̄s tho. pͥma ſcd̓e. q. xxj.arti. iiij. Vtꝝ actus bonꝰ vel malꝰ hominis haboat rōnem meriti vel demeriti apud deū. in ſolu. ij.argumēti. ¶ Tercio ad merēdū reqͥritur virtus caritatis. Rō huiꝰ eſt oportet em̄ ꝙ meritū adequetur pͥmio vel mercedi nō equalitate quātitatis quērequirit̉ in iuſticia cōmutatiua ut in emptionibꝰet venditionibꝰ que non habēt locū in deo. ſed eqͥlitate proportōis que requiritur in iuſticia diſtributiua que dignitatē reſpicit ꝑſonaꝝ ẜm quā d̓spͥmia eterna partit̉. Actio aūt homīis vel eſt conͣria caritati. vel eſt informata caritate. ¶ Primo qͥdem ſi eſt contraria caritati meretur penā eterna.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten