¶ Primo em̄ dico ꝙ appoſitio gr̄e cū ſua ſequela ēa deo. Nam deus quibuſdā apponit gratia qͣ appoſita volūtas hoīm inde inclinet̉ ad bonū. quibuſdam aūt nō apponit ꝓpter indignitatē ꝑſone. ſedſubtractio gre ꝓprie eſt a pct̄o. ut patet ſipͣ.¶ Scd̓o dr̄ ꝙ obſcuratio anime de qua dr̄ ad Ro.primo. Obſcuratū eſt cor inſipiens eorum. du.pliciter cōſiderari pt̄. Uno modo ꝓ ut ē culpa. ethoc modo non eſt a deo. Alio modo ut eſt pena. ⁊ſic eſt a deo. ſubtractio vero gr̄e nūqͣꝫ eſt a deo proprie. ¶ Tercio dico. ꝙ obduratio mentis proprienon eſt a deo ſed ex gratie nō appoſitione. ¶ Vbinota ꝙ obduratio inſpiritibꝰ dr̄ trāſlatiue ad ſimilitudinē obduratōis in corporibꝰ. Nam in cor.poribꝰ ſeqͥtur duriciā triplex ꝓprietas ¶ Prima eſtinhabilitas ad ſuſcipienda impreſſionē ¶ Scd̓a ēſtabilitas ad in ſepmanēdū. ¶ Tercia fortitudo velduricia ad reſiſtēdū. ⁊ ẜm hūc modū d̓r cor tripliciter indurari. ¶ Vno modo ꝑ inhabilitatē ad ſuſcipienda graꝫ. et hec eſt pena ſequēs culpā et eſt adeo. ¶ Scd̓o modo ꝑ adheſione firmā ad pct̄m.et hec eſt diſpoſitio culpe cuiuſlibet ꝑtinacis quenō ē a deo. Tercio mō ꝑ rebellionē d̓inaꝝ inſpirationū et mādatoꝝ. et hoc eſt ſpeciale genus pct̄iqd̓ etiā non eſt a deo. Hec Petrus de taran. pͥmoſcri. ſen. di. xl. de reprobatōe arti. ij. quid ſit reprobalio et a quo ſit. in. cor. ſolū. Quarto dico. ꝙnon eſt ſimile de ſubtractōe bonoꝝ tꝑaliū et de ſb̓tractione gr̄e. namſi deus quādoqꝫ ſb̓trahit bonatꝑalia nūqͣm tn̄ gratiā. ¶ Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ ſb̓tractio bonoꝝ temporaliū ab indignis eſt bona dupliciter ¶ Primo propter peccātiū indignitatē qͥ necetiā pane quo veſcunt̉ ſunt digni. ¶ Secundo etiāeſt eis bona inquātū pct̄ores ꝓpter ſubtractionēbonoꝝ tꝑaliū quādoqꝫ humiliant̉ et ad penitētiamꝯuertunt̉. Sb̓tractio vero gre nec in ſe bonū eſt.nec eſt bonū illi cui ſb̓trahit: niſi forte occaſionaliter. ẜm illud apoſtoli ad Ro. viij. Diligētibꝰ deūom̄ia cooperantur in bonū his qͥ ẜm ꝓpoſitū vocati ſunt ſācti. hoc em̄ modo ſubtractio gre poſſꝫeſſe occaſio ut peccator humiliaret̉ ⁊ ꝯfugeret addei miſeratione. Cū aliqͥs ꝯſiderat ſe eſſe deſtitutum a deo ꝓpter peccatu dolet: et dolens ſiue attritus ꝯfugit ad dei miſericordiā. ¶ Quarto ꝙ ſubtractio ſit a libero arbitrio probo ratōe ſic. Nullus culpat̉ vel punitur de eo cuiꝰ cauſa non eſt ineo. ſed homo culpat̉ et punit̉ pro carentia gr̄e velpro obduratione mentis. ergo ⁊cͣ. Vn̄ licet aliqͥsper libeꝝ arbitriū nec mereri nec ꝓuocae̓ poſſit diuinā gratia. poteſt tn̄ ſe ip̄m impedie̓ ne ea recipiat ¶ Bimiliter licet quātū de ſe eſt deus ſit paratꝰom̄ibꝰ hominibꝰ gratiā dare. et velit omēs homines ſaluos fieri. illi ſoli tn̄ gr̄a pͥuant̉. qui ſibimetip̄is impedimētū preſtāt. Sicut ſole mūdū illuminate inculpam imputat̉ ei qͥ oculos claudit ſi exhͦ aliqd̓ malū ſeqͣtur licet videre nō poſſit niſi lumine ſolis p̄ueniat̉. Et id̓o cū hoc ſit in pt̄ate liberiCCciai a pnōarbitrij. ſcꝫ impedire receptionē diuine gr̄e vel nōimpedie̓: nō immerito in culpā imputat̉ eiqui impedimentū preſtat receptioni diuine gr̄e. De talibꝰem̄ dr̄ Iob. .xxj. Dixer̄t dn̄o d̓o recede a nob̓ ſcientiam viaꝝ tuaꝝ nolumꝰ. Et Iob. xxiiij. Ip̄i fuer̄trebelles lumini. Manifeſtū eſt aūt ꝙ illi qui nec fi.dem. nec ſpem. nec dilectionē dei. nec p̄ſeuerantiāin bono habent inculpātur. qͥa hec omia habere poſſūt vel qͥa poſſunt non impedire ut ea habeant. Ethoc ꝑ libeꝝ arbitriū faciendo qd̓ in eis eſt. ſcꝫ ꝙ ſead gr̄aꝫ habendā pp̄arent per diſplicētiā pct̄i et aſfectū ad deū. Et quādo hec duo efficaciter fecerīttunc dicūtur facere qd̓ in ſe ē et gr̄aꝫ recipiēt. Hecbt̄us. tho. ij. ſcri. ſen. di. xlj. de reprobatōe. arti.ij. Vtꝝ cauſa obduratōis ⁊ excecatōis ſit deꝰ. inargum̄tis ꝯtra. et in. cor. ſolū. Et ꝯtra gēti. libroiij. ca. clix. ꝙ rationabiliter homī imputat̉ ad culpani ſi ad deū non ꝯuertit̉ qͣmuis hoc mereri nōpoſſit. Et. iiij. ſcri. ſen. di. xvij. de iuſtificatōe impij. arti. ij. q. ij. Vtꝝ aliqͥd ſit in homīe qd̓ facerepoſſit ut ad graꝫ habenda ſepp̄aret. et qͥd ſit face̓qd̓ in ſe eſt. in. cor. ſolu. in fine Ꝙ non p̄taſſignari cauſa quare deꝰ vult dare gratiaꝫ vni etnon alteri.Capitulum..xlo.I vero querit̉ quare deꝰ vult dare gratiam vni et non alteri. Rn̄deo et dico.ꝙ differūt iſta duo. ſcꝫ cauſa et ratio. qꝛcauſa eſt pͥncipiū cauſati et importat efficaciā reſpectu cauſati. Rō aūt ſolā cōgruētiā ad effectūponit. Et id̓o dico ꝙ volūtatis dei ad aliqͥd faciēdum vel non faciendū nulla eſt cauſa. Sed ip̄a ēprima et pͥncipalis et ratōnabilis cauſa. Eſt tam̄ratio. id eſt rationabilis ordinatio voluntatis deiad ſuū volitū. non gͦ reqͥrit̉ cauſa volūtatis diuine cū ip̄a ſit pͥma. ſed eius voliti ut dicit Petrꝰ detaran. pͥmo. ſcri. ſen. di. xlv. arti. iij. Vtꝝ voluntas dei habeat cauſam motiuā ſui. in. cor. ſo. Beatus aūt Thomas clarius oſtendit ꝙ non eſt aſſignanda nec querēda cauſa aliqua volūtatis diuine. qd̓ dupliciter ꝓbat ſcꝫ clutoritatē et ratōne¶ Primo autoritate Auguſ. in libro. lxxxiij. queſtionū vbi ſic ait. Om̄is cauſa efficieus maior eſt eoqd̓ efficitur. Sed nihil eſt maius volūtate dei. gͦnō eſt eiꝰ cauſa querēda. Scd̓o hoc idem proboratione. Sicut ſe habet intellige̓ dei. ita et velle.Sed in deo intelligere cauſam non eſt cauſa intelligendi effectꝰ. eo ꝙ non vno actū ſeorſum intelligit cauſā. et alio actu ſeorſū nitelligit effectū. Sꝫvno actu om̄ia in ſua eſſentia intelligit: et om̄es effectus in ſua cauſa. ita in deo velle finē non ē cauſa volendi ea q̄ ſūt ad finem. et alio actu ſeorſumvult id qd̓ eſt ad finē. ſed vno actū vult finē et idqd̓ eſt ad finem. ergo velle fine nō eſt cauſa volendi ea que ſūt ad finem. qͥa cū vno et eodē actuvoluntatis vtꝝqꝫ velit ut patet idem non poteſt eēcauſa ſuiipius. Sed tn̄ vult ea que ſunt ad finemordinari in finem. vult ergo hoc eē propter hoc.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten