infinita in inſtanti oꝑatur. ſed deꝰ eſt in finite virtutis. ergo ſb̓ito et in inſtāti mentē diſponit ad ſuſceptione gr̄e. et ad remiſſionē culpe. ¶ Scd̓o hocidē probo alia ratōe ex parte ſcꝫ liberi arbi. que ētalis. Motus liberi arbi. qui ad iuſtificatōeꝫ ꝯcurrit eſt ꝯſenſiis ad duo. ſcꝫ ad deteſtandū pc̄t̄m. etad accedēdū ad deū. ſed cōſenſus ad iſta duo fitſubito. Nā motus liberi arbi. qui eſt velle vnū etnolle aliud. vel diſplicere pc̄tm et acceptare deumnō eſt ſucceſſiuꝰ ſed niſtataneꝰ. ergo ⁊cͣ. Et ꝯfirmo hāc rationē. qꝛ ſicut intellectꝰ pt̄ plurā intelligere inqͣntū vnū ordinat̉ ad aliud. Sic motꝰ li.beri arbi. fert̉ in plurā ꝓut vnū ordinat̉ ad aliudAt v̓bi gr̄a. Motꝰ liberi arbitrij ordinatꝰ ad peccatū deteſtādū. qꝛ hoc ordiriat̉ ad deū acceptādū.et honorādū. ꝓpter hͦ em̄ homo deteſtat̉ pct̄m. qͥaeſt ꝯtra deū cui vult adherere. et ideo libeꝝ arbi. ſimiul deteſtat̉ pct̄m et ꝯuertit̉ ad deū. Sicut etiamcorpus ſimul recedendo ab vno loco accedit adaliū. Et ſicut ignis ſtatim cū ē generatꝰ moueturſurſū. Sic motꝰ liberi arbitrij qͥ eſt velle nolle cōſentire vel diſſentire nō eſt ſucceſſiuꝰ ſed inſtātaneus. Gōtingit aūt quādoqꝫ ꝙ volūtatē vel cōſenſūp̄cedit aliqua deliberatio q̄ nō ē de ſb̓ſtātia iuſtificatōis. ſed via ad iuſtificatōeꝫ. ¶ Tercio hoc idē̓ꝓbo exempli ſimilitutudine. qꝛ lumen ſolis in aereſtibito recipit̉. et ſb̓ito aer illumīat̉. Ita a deo inimediate et ſb̓ito in mēte gr̄a infundit̉. et ſubito amente culpa excludit̉. ¶ Quarto hāc ratōnē ſic ꝯfirmo. Ꝙ em̄ forma aliqua ſb̓ito nō impͥmat̉ ſubiecto eſt ex hͦ ꝙ materia nō eſt diſpoſita. et agensindiget tꝑe ad hoc ꝙ materiā vel ſubiectū diſponͣtSi em̄ materia eſſꝫ ꝑfecte diſpoſita tūc forma induceret̉ ſubito. ut patꝫ exemplū de aere et luce.Ex eo em̄ ꝙ aer ſꝫm ſe eſt diſpoſitꝰ ad lumē recipidū. ideo ſuibito aer illuminat̉ a ſole. Cū igit̉ deꝰſit infinite v̓tutis ad hͦ ꝙ infundat gr̄aꝫ nō reqͥritdiſpoſitōeꝫ aliqͣm quā ip̄e nō faciat: nec ad hͦ faciendū indiget tꝑe. Sꝫ cū eiꝰ v̓tus ſit infinita pt̄ ſb̓ito mentē diſponere ad ſuſceptōnē gr̄e. Hec. b. tiiij. ſcri. ſen. di. xvij. de iuſtificatōe impij. arti. v.q. ij. Vtꝝ infuſio gre et remiſſio culpe ſint in miſtāti. in. cor. ſo. Et pleniꝰ vel copioſiꝰ pͥma ſcd̓e. q.cxiij. de iuſtificatione impij. arti. vij. Vtꝝ iuſtificatio impij ſit in inſtāti. argū. ꝯtra et. m. cor. ſo.et in. ſolu. j. ij. iij. et. iiij. argū. ¶ Ꝙ infuſio gr̄eet remiſſio culpe qͦdam ordīe ſe p̄cedūt et ſequuntur et quomodo. ¶ Ca. .vij.Ecūdo dico ꝙ qͣmuis infuſio gr̄e. remiſſio culpe. et ꝯtritio aīe. tꝑe ſint ſimul ꝙſūt ī inſtāti. ut ptꝫ. ca. p̄cedēti: quodā tn̄ mō ⁊ ordine. vna ē pͥor altea et ecōuerſo. qd̓ ſic ptꝫ. In.fuſio ei gre et remiſſio culpe ſe hn̄t ſic̄ introductiovniꝰ forme ⁊ excluſio alteriꝰ. Cōſtat at̄ ꝙ ẜm ordinē cauſe formilis efficiētis et finalis introductiovniꝰ forme p̄cedit excluſionē alteius. ⁊ hͦ mō infuſio vel introductio precedit exeluſionem culpe velremiſſionē. Scd̓m aūt ordinē cauſe matēialis eſtecōtrario. qꝛ remiſſio culpe p̄cedit introductionēgr̄e. Hoc at̄ tripliciter ꝓbo. ſcꝫ ſimilitudīe. rōne. ⁊autoritate: ¶ Primo ſimilitudīe. Et in locimutatione ⁊ illumīatōe. ¶ Primo in loci mutatōe. Cū eīiuſtificatio ſit qͥdā mutatio de ſtatu culpē ad ſtatūiuſticie: ip̄a mutatio pt̄ dupliciter ꝯſiderari. Pnomō exꝑte mouentis: ⁊ ſic acceſſus ad terminū adquē p̄cedit receſſū a t̓mīo a quo hͦ em̄ mō pͥus eſtid qd̓ ꝑ motū acqͥrit̉ qͣꝫ oppoſitū qd̓ abijcit̉. Agēem̄ pͥus inducit forma vnā qͣm excludat aliā. Aliomō ex ꝑte mobilis ⁊ ſic ē ecōu̓ſo. qꝛ receſſus atermīo a quo p̄cedit acceſſum ad t̓minū ad quē pͥusē em̄ in ſb̓iecto oppoſitū qd̓ abijcit̉. et poſtmodūid qd̓ ꝑ motū acqͥrit̉. ¶ Scd̓m exemplū ē de illūiatione aeris. Nā iuſtificatio pc̄toris ē quedā illūiatio mentis Ip̄a em̄ illūīatio aeris dupliciter pt̄ ꝯderari. Vno mō ex parte ſolis illūiantis. ⁊ ſic prius eſt illūiare aerem qͣm tenebras amouere ¶ Aliomō pt̄ ꝯſiderari illumīatio aeris ex parte aeris illuminati. et ſic pͥus ē purgari a tenebris qͣm lumenꝯſequi. Sic a ſimili tuſtificatio pc̄toris duplicitercōſideraript̉. Dno mō ex parte dei iuſtificātis.⁊ ſic ordine nate prius ē gre infuſio qͣꝫ culpe remiſſio. qd̓ dupliciter ꝓbo. Primo ratōe ſic. Cauſanat̉aliter p̄cedit effectū. ſed infuſio gr̄e ē cauſa remiſſionis culpe qd̓ patꝫ. qꝛ deus infundēdo gramremittit culpā. ergo infuſio gr̄e eſt pͥor ordine nature remiſſiōe culpe ¶ Scd̓o hͦ idē ꝓbo autorita.te Ambro. qͥ dicit. ꝙ ꝑfecta virtus ī aīam intranˢiniqͥtatē tollit. ſed pͥus eſt vnūqd̓qꝫ qͣm naturaliteragat. gͦ pͥus eſt v̓tus ⁊ grā qͣm pc̄ta tollat. Secūdo iuſtificatio pt̄ ꝯſiderari ex parte homīs iuſtificati. et ſic ordine nature pͥus eſt excluſio culpe ꝙͣinfuſio vel ꝯſecutio gr̄e. qd̓ dupliciter ꝓbo. ſcꝫ ratione et autoritatē. Primo ratione ſic. Remiſſioculpe et infuſio gratie ſe habēt ſicut purgatio et illuminatio. Sed purgatio p̄cedit illumīatōeꝫ ẜmDioni. ergo remiſſio culpe precedit infuſione gratie. ¶ Scd̓o hoc idem ꝓbo autoritate bt̄i Auguſin quodā ſermone ſic dice̓tis. Mens nō poteſt habere regimē v̓tutū. niſi pͥus excuſſerit iugū viciorum. Et in pſal. Declina a malo et fac bonum. vn̄recedere a malo prius eſt: qͣꝫ facere bonum. Vnderemiſſio culpe pertinet ad receſſum a malo. infuſio autem gratie pertinet ad proſccutionem boni.ergo ⁊cͣ. Hec beatus thomas. iiij. ſcripto ſententiarum diſtinctione. xvij. de iuſtificatōe impij. arti. iiij. q. pͥma. Vtꝝ remotio culpe nat̉aliter p̄ce.dat infuſionē gr̄e. in argumētis ad vtmͣqꝫ partemfactis. et in. cor. ſolu. Et pͥma ſcd̓e. q. cxij. articulo. viij. Vtꝝ gratie infuſio precedat culpe remiſſionem argumento cōtra. et in. cor. ſolū. et. in ſolutione primi argumnēti. Vbi reſpondet ad autoritates. pſal. duobo modis. ¶ Primo ꝙ infuſio gratiediuerſis reſpectiboꝰ eſt pͥor et poſterior remiſſioneculpe. vt ſupͣ patet exemplū de illuminatōe aeris.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten