libcrū aAliqͥs libeꝝ arbi. dupliciter habꝫ ꝯfirmatū ī bonoſcꝫ ī bono ſimpliciter. ſcꝫ ꝙ omnio peccare nō pt̄Et ſic beati qͥ ſunt ī patria habēt ī ſe ſufficiens ſuefirmitatis principiū. ſcꝫ donū glorie ex quo oīnopeccare non poſſunt. ¶ Alio modo dicūtur aliquicōfirmatiin bono. ꝑ hoc ꝙ eis dat̉ donū gr̄e diuine: quo ita inclināt̉ in bonū ꝙ nō defacili poſſuntdeflecti a bono. non tn̄ ꝑ hoc donū ita retrahuntur a malo. ꝙ om̄ino nō poſſent peccare niſi diuina prouidentia cuſtodientē. Et hoc modo aliqͥin ſtatu vie poſſunt cōfirmari in bono ſcꝫ ex donogratie. et nō pͥmo mō ſcꝫ ex dono glorie: ut in ſtatu patrie. qd̓ tali ratione oſtendo. Non em̄ poteſtaliquis om̄ino impeccabilis reddi. niſi auferaturtotaliter om̄is origo peccati. Origo aūt peccati exduobo procedit: vel ex rōnis errore qui in particūlari decipitur circa finem vltimū et circa vtilia adAmionſtatfinē vltimū quē in vl̓i naturaliter appetit Vel ex hͦꝙ iudiciū rōnis intercipit̉ propter paſſionē inferioꝝ viriū. mō igit̉ ita ē qͣmiis viatori cōcedat̉ut ratio non decipiatur nec in generali nec in particulari circa vltimū finē: ⁊ circa ea q̄ vtilia ⁊ nemnō poſtꝫi a.ceſſaria ſūt ad ſalutē ꝑ donū ſapientie ⁊ cōſilij. tn̄non poſſe intercipi iudiciū rationis excedit ſtatūrat mr̄ diuinepn̄tis vite ꝓpter duo. ¶ Primo qꝛ impoſſibile eſt.ꝙ ratio ſemꝑ ſit in actuali ꝯtemplatōe. ita ꝙ oīmoꝑatōnū ratio ſit deus ¶ Scd̓o qꝛ impoſſibile eſtvires inferiores eſſe in totali ſubiectōe ad rationem. ut ſcꝫ ratio ꝓpter eas nullatenꝰ impediatur¶ Scd̓o hidab actuali cōtemplatōe. niſi in dn̄o ieſt chriſto qͥ⁊ arbi. inbeſimul fuit viator et cōp̄hēſor. Sed tn̄ ꝑ gratiamē: eſt mētihivie ita poteſt homo bono aſtringi ꝙ non niſi valnit̉ ꝑguꝫ nō aide difficulter peccare poſſit. per hoc ꝙ virtutibꝰinfuſis vires inferiores refrenātur. et volūtas inclinat̉. et rō ꝑficit̉ ex ꝯtēplatōe ve̓itatis d̓ine. cūius cōtemplatio ex feruoris amore ꝓueniēs hominem retrahit a pct̄o. ſed totū ꝙ deficit ad cōfirmatōnē cōplectit̉ ꝑ cuſtodiam diuine prouidētie in illis qͥ cōfirmati dicunt̉. ut ſcꝫ. qn̄docūqꝫ occaſīo pct̄i ſe ingerit eoꝝ mens diuinitꝰ excitet̉ etadiuuetur ad reſiſtendū. ¶ Sed forte argues inoppoſitū ſcꝫ ꝙ homo nec poſſit nec debeat in pr̄ītivita ex diuina gr̄a cōfirmari in bono dupliciter.¶ Primo gr̄a ſuꝑueniēs non deſtruit naturā ſedperficit. cū igit̉ libeꝝ arbitriū hominis naturaliter flecti poſſit ad malū. videt̉ ꝙ ꝑ gratiā ei auferri nō poſſit. ¶ Rn̄deo et dico. ꝙ gratia nō deſtruitnaturā ſed ꝑficit. Vn̄ qͥa ex defectu nature liberiarbitrij ꝓuenit ꝙ poteſt in malū flecti. gr̄a huncdefectū a natura aufert ꝑficiendo natura et confirmādo eā in bono ſicut ꝓbatū eſt ſupius per exemplū de aere et luce. Re. ibi. Scd̓o dato vel ſuꝑpoſito. ꝙ homo in pr̄ti vita poſſit ex diuine grodono cōfirmari in bono. Arguo et oſtēdo. ꝙ confirmari in bono nō debꝫ. tali ratōe. Qmͣdiū aliqͥseſt inſtatu merēdi: non debꝫ ſibi ſubtrahi illud qd̓auget meritū. ſed poſſe peccare ad meritū ꝓficit.Vn̄ in laudem viri iuſti dr̄. ecͣci. xxxj Qui potuittrāſgrēdi ⁊ nō eſt trāſgreſſus ⁊ facere mala ⁊ nōfecit. ergo qͣndiui homo eſt in ſtatū vie in qua pimereri non debet libeꝝ arbitriū cōfirmari in bonoEt ꝯfirmo hoc idē exempli ſimilitudine ſic. Sicutem̄ defectus liberi arbitrij eſt peccatū. ita defectꝰcorporis eſt corruptio. Sed corpus homīs nō fiincorruptibile in ſtatu vie. ergo libeꝝ arbitriū inſtatu vie nec pt̄ neqꝫ debꝫ cōfirmari in bono. ¶ Reſpondeo et dico ꝙ poſſe peccare nō facit ad meritum. ſed ad manifeſtatōeꝫ meriti inqͣntū oſtenditopꝰ bonū eē volūtariū. Et id̓o inter laudes viriiuſti ponitur ut virtutis eiꝰ manifeſtatio. ¶ Scd̓orndeo ad exemplū corporis. ꝙ corruptio corporis materialiter facit ad meritū inqͣntū ea patiēteraliquis vtitur: Et ideo homini exiſtēti in ſtatū merendi ꝑ gram corruptio corporis nō aufertur: itaꝙ nō eſt ſimile. Hec bt̄s. tho. in queſtionibꝰ diſputatis de veritate. q. xxiiij. de libero arbio. q. viij.Vtꝝ libeꝝ arbi. creature poſſit cōfirmari in bonō ꝑ donū gr̄e. in. cor. ſo. et in. ſolū. argum̄toꝝ.Et ibidē. q. ix. vtꝝ libeꝝ arbitriū homīs in ſtatuvie poſſit cōfirmari in bono in duobꝰ argumnētisꝯtra. et in. cor. ſolū. et in. ſolu. v. ⁊. vj. argumn̄ti¶ Ꝙ libeꝝ arbitriū viatoris nō poteſt eſſe obſti.natum in malo.¶ Capi.XXErcio dico ꝙ nō eſt libeꝝ arbi. obſtinatum in malo. ¶ Vbi nota ꝙ libeꝝ. arbi.eē obſtinatū vel immutabiliter firmatūin malo poteſt intelligi duobꝰ modis. ¶ Pno mōꝙ ſit obſtinatū in pn̄ti vita. ¶ Alio modo ꝙ ſit obſtinatū in futura vita. ¶ Primo dico ꝙ libeꝝ arbitriū homīs in ſtatu pn̄tis vite non poteſt eſſe obſtinatū in malo. qd̓ tripliciter probo. ſcꝫ Autoritate. ſimilitudine. et ratione. ¶ Primo hoc probo autoritate. Nam ſuꝑ illo verbo apoſtoli ad Ro. ij.Scd̓m duriciā tuā et cor impenites Auguſ. dicitin libro de verbis dn̄i et habet̉ in gloſa. ꝙ iſta impenitētia vel cor impenitens qͣndiū quiſqꝫ in haccarne viuit iudicari non poteſt. de nullo em̄ deſporādū eſt qͣndiū patiētia dei ad penitētiā adducitEt ſubdit. paganꝰ eſt hodie. Iudeus infidelis eſthodie. hereticus eſt hodie. ſciſmaticus eſt hodie.Quid ſi amplectat̉ cras catholicā veritatē vel pacem. et ſequatur catholicā fidē et veritatē: Quidſi iſti quos in quocūqꝫ genere erroris notas tāqͣꝫdeſperatiſſimos damnas: anteqͣꝫ finiāt iſtā vitamagant penitētiā: in futuro inueniūt vera vitā. Nolite ergo an̄qͣm tempus veniat iudicare. p̄bendoem̄ patientiā dn̄s dat locū penitentie nolēs aliquēperire. id eſt digna morte face̓ vel adhuc damnare. hec Auguſ. ibidem. ¶ Scd̓o hoc idem proboratione ſic. Ꝙ em̄ aliqͥs homo in ſtatu vie nō poſſit eē ita obſtinatꝰ qͥn ad ſuā liberationē oꝑari poſſit: tali ratione oſtēdo. Nam aūt peccat ex ratōiserrore. aut ex paſſione. aut ex habitꝰ inclinatōne¶ Primo em̄ ſi homo peccat ex rationis errore. qꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten