Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Rn̄deo et dico. ꝙ odrum dei eſt maius pct̄m infi.delitate. qd̓ tali rōne on̄do. Cauſa potior eſt effectū. ſꝫ odiū dei eſt cauſa infidelitatis. qd̓ ptꝫ. quiaratō peccati ī infidelitate fit ex odio dei. circa cuiꝰveritatē eſt fides. gͦ odiū dei eſt maiuˢ pct̄m infidelitate. Hec bt̄s tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxiiij. articū. ij.Vtꝝ odiū dei ſit maximū peccatoꝝ. ar. contͣ. et īſolutōne. ij. argū. Require infra odium. Ꝙ actus noſter habet bonitatē ex quatuoret ex quibus eſt. Capitulū. terciū.Eercio circa infidelitatē cōſiderare debemus deformitateꝫ actus. Vtꝝ ſcꝫ aliqͥsactus infidelis ſit bonus. An q̄libꝫ infidelis actio ſit pct̄m. et qͣntum ad hoc rn̄deo p̄mittēdo qͣtuor diſtinctōnes. Primo dico. ꝙ actus nihabet bonitatē ex qͣtuor .ſ. Ex entitate Ex generoEx circūſtantia. Ex fine Prio ex entitatis rōne. Nā ens et bonū cōuertunt̉. et ſic actus infidelis om̄is habet bonitatem eſſentialē. eo ꝙ habꝫ entitatē et omne ens eſt bonū. Scd̓o ex ſuo gn̓e.qꝛ fert̉ ī materiā debitā. et ſic infideles faciuūt aliqͣde genere bonoꝝ. Vn̄ ſct̄i vt hiero. et augꝰ aliqͦsgentiles laudāt de aliqͥbꝰ oꝑbꝰ. nihil aūt eſt laudabile vel laude dignū niſi bonū. gͦ ⁊cͣ Tercio actꝰhabet bonitatē ex circūſtantia. vt qn̄ quis bonū facit loco et tꝑe et modo debito. et ſic om̄is actus īfidelis ex infidelitate ꝓcedens eſt pct̄m. non auteꝫopus naturale. vt patebit infra Quarto actushabet bonitatē ex fine. vt qn̄fit ꝓpt̓ deū. ⁊ ſic actꝰinfideliū nō eſt pct̄m qꝛ non ſꝑ eſt ordinatus in deum vt in finē bt̄itudinis. Cuius rō eſt. qͥa p̄ceptaaffirmatiua non obligant ad ſemꝑ qͣmuiſ obligētſemꝑ. vn̄ non oportet ꝙ actus infideliū qui in fineillum nō eſt ordinatus ſemꝑ ſit pct̄m. ſed ſolū protempore illo in quo tenet̉ actum ſuū in vltimum finem referre. Scd̓a diſtinctio eſt. ꝙ ſi actus n̄habet in ſe prauitatem. habꝫ tamē deficientem bonitatē. vt verbi gr̄a Sicut equus qͣꝫuis deficiat abonitate rōnabilitatis quā homo habet. non tamēequus malus ē. ſꝫ habet bonitatē deficienteꝫ ab homis bonitate. Sic a ſimili infidelis etſi habeat bonitatē deficientē a bonitate gr̄e. habꝫ tamē bonitatēnature. TTercia diſtinctio ē. ꝙ actus illi qͥ habētcompleta bonitatem. ſcꝫ ex habitū gr̄e et caritatisſūt accepti deo vt ſint meritorij vel remunerabilea deo. Actus vero alijqui hn̄t bonitatē incompletā qͣlis eſt bonitas ex circumſtantia vel ex gn̓e. et ſideo placent. non tamē ſūt remunerabiles eterno pͥmio. Et ideo actus illoꝝ qui gratiā et caritatē nonhabent quales ſunt actus infideliū. hoc modo bonieſſe non poſſunt. nec ꝑ conſequens meritorij.Quarta diſtinctio eſt. ꝙ aliqd̓ opus eſt bonuꝫ duplr̓. vel bonitate nature. vel bonitate gr̄e. Infidelisgͦ poteſt oꝑari oꝑa bona nature inqͣntū ꝑ rōeꝫ dirigit̉. et ꝑ voluntatem inclinat̉ in fine̓ vel in bonumnaturale. Sꝫ non pt̄ inqͣntum infideliſ oꝑaribonagr̄e ꝑ quā tendit in bonū vel in finem ſuꝑnaturalē.nfidelitaˢCuiꝰ rō eſt. quia peccatum mortale tollit gratiāgratum facientem. non aūt tollit totaliter pel corerūpit bonum nature. Et ideo opera ad quenaturāſufficit infidelis poteſt oꝑari. nō aūt ea oꝑa ad qͣreqͥritur gr̄a ſcꝫ oꝑa meritoria. eo ꝙ cū infidelitaˢſit pc̄t̄m mortale non tollit opera naturalia ſꝫ qͣtuꝫta. et ꝑ ꝯſequēs meritoria ſicut ptꝫ. Sed fortoarguēs ī oppoſitū. ſcꝫ ꝙ om̄is actio īfidelis ſit peccatū duplr̓. ſcꝫ autoritate et exemplo. Prīo autoritate apoſ. ad ro. xiiij. Omne qd̓ non eſt ex fidepc̄tmn ē. Vbi dicit glo. Ꝙ om̄is vita īfideliū ē peccatū. ſꝫ n̄ pt̄ ſimul eſſe pc̄tm ⁊ bonꝰ actus. gͦ nullaactus infidelis eſt bonus. Rn̄deo et dico. ꝙ illudv̓bum apoſtoli exponit̉ tribo modis. Primo ẜmaugꝰ ī gloſa ibidē qͥ ſic dicit. Om̄e qd̓ nō eſt ex fide. id ē. om̄e qd̓ fit contͣ fidem. ſcꝫ contra conſciertiā: vt credamus malum eſſe qͣntumcunqꝫ in ſe ſitbonū eſt peccatū. non tamē omne qd̓ fit cum fide ebonū. qꝛ ignorantia que eſt ex culpa nocet. Omneigit̉ qd̓ ad conſciētiaꝫ ꝑtinet ſi aliter fiat dicit̉ eſſepeccatuꝫ: q̄muis fiat etiā qd̓ eſt bonū. etiā ſi nō faciendū credat̉. vel ſic faciēdū vt ſit pc̄tm. Scd̓omō haymo in glo. v̓bum p̄dictū exponēs ſic ait.Om̄e qd̓ non eſt ex fide peccatū eſt. id eſt om̄is infidelium vita eſt peccatuꝫ. qꝛ omis infideliter viuēsvel agens vehementer peccat. et nil boni eſt ſine ſū.mo bono. Vbi enim deeſt agnitio eterne et incommutaiblis veritatis falſa v̓tus eſt etiam in optimismoribus. Tercio modo v̓bum p̄dictum exponitẜm beatū tho. duplr̓. Primo. qꝛ illud v̓bum intelligit̉ de illis actibꝰ ad quos ex infidelitate ſta impelelunt̉. vt ſūt adorare ydola vel abſtinere a cibis ꝓhibitis in lege quibus non ſit licitum veſci eis. Ethoc modo videt̉ intelligere apoſtolus. Scd̓o mōexponit dicens. Ꝙ hoc verbum apoſtoli non intelligendum eſt hoc modo. ꝙ omnis actus infideliuꝫſit peccatum. ſed quia ſemꝑ infideles cum peccatoviuūt Cuiꝰ rō eſt. qꝛ infidelitas ē tale pct̄m. quōretento nullū aliorum dimittit̉. Scd̓o ꝙ nullꝰinfideliū actus ſit bonuſ on̄do rōne ſic. Omē opꝰbonū placet deo et eſt ſibi acceptum. ſꝫ vita infidelium non eſt deo accepta. eo ꝙ vita infidelium caret gratia. gͦ in infidelibus nullus eſt actus bonus Endeo et dico. ꝙ actus infidelium ſicut participant aliquid de bonitate. ita ſunt accepti deo. ſedquia non habent completā bonitatē que eſt ex graet caritate. ideo nō placēt deo vt ſint remunerabiles eterno premio. vt ſupͣ dixi. Tercio hoc ideꝫoſtendo exempli ſimilitudīe. ſcꝫ de cornelio cui arigelus actuuꝫ. x. in viſu dixit. Corneli or̄ones tueet elemoſine tue aſcēder̄t ī memoriā ī cōſpectu deiVbi ſciendū ꝙ cornelius infidelis non erat alioqͥreius oꝑatio ſcꝫ elemoſina et or̄o non fuiſſet accepta deo cui ſinefide nullꝰ poteſt placere. habebataūt cornelius fidem implicita nondum manifeſtata euangelij veritatē. vnde vt eum in fide plerie riſiſtrueret mittit̉ ad eum petrus. vt patꝫ actuū. x.