Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

ſcꝫ ꝙ ſit vnum ſuppoſitū eſſentialiter in duabꝰ naturis ſubſiſtens. In alijs aūt ad diuerſitatē naturaꝝ ſequit̉ diuerſitas ſuppoſitoꝝ. vn̄ in alijs ſi ſūtdiu̓ſe nature. ſuppoſita nō pn̄t eſſe eadem. In chriſto aūt ſūt due nature et vnum ſuppoſitū. qd̓ quidem ſtippoſitū eſt dīne nature et hūane in chriſto. Primo qͥdeꝫ fuit dīne nature. ſcꝫ ab eterno. ethac rōne dr̄ ſuppoſitū dinum. poſtea aūt ex tꝑe ꝑincarnatōem eſt factum ſuppoſitū hūane nature.et hac rōne dr̄ hūanum. non qꝛ aſſumpſit hoīem.ſꝫ qꝛ aſſumpſit hūanam naturā. Scd̓o dico ꝙiſte locutōnes ſunt vere. ſcꝫ deus eſt hūanatus. etnatura hūana dr̄ eē deificata. Primo em̄ hec locutō eſt vera deus eſt hūanatus. in qua locutōe p̄dicatū ſcꝫ hūanatus nō ſumit̉ in vi nomīs denomīatiui. ſed in vi ꝑticipij. vn̄ tm̄ valet hūanatus qͣntum homo factus. Et cū dr̄ deus eſt hūanatꝰ. tm̄valet ſic̄ deus eſt factus homo. Scd̓o hec locutōhūana natura eſt deificata eſt vera. nō qͥdem ꝑ cōuerſionem ip̄iuſ in dīnam naturā. ſꝫ ꝑ cōiunctōeꝫhūane nature ad dīnam naturā in vnam ypoſta.ſim. ſcꝫ in vnam ꝑſonaꝫ chriſti. vt dicit damaſcenus. iij. li. Qmiis aūt natura hūana dicat̉ deificata vt ptꝫ. non tn̄ dr̄ eſſe naturaliter dea. qꝛ hͦ nōpoſſet eſſe niſi ꝑ cōuerſionē vniꝰ nature in aliamqd̓ eſt impoſſibile ſicut ptꝫ. Tercio dico ꝙ iſtalocutō qua dr̄. iſte homo ſcꝫ xp̄s eſt homo dīnus ēvera. non autē iſta. hic homo ſcꝫ xp̄s eſt dn̄icus.Guiꝰ rō eſt. qꝛ dīnum poteſt dici aliqͥd qd̓ nō participatiue ſed plene et eiſencialiter habꝫ rōem dīnitatis. Vnde dehis dicimus dīnum de quibus hocnomē deus eſſentialr̓ p̄dicatur. vt v̓bi gratia. Dicimus em̄ ꝙ dīna eſſentia eſt deus rōne ydemptitatis. et ꝙ ee̓ntia ē dei ſiue dinā ꝓpter diu̓ſum modūſigͥficādi. Et verbū dicimus dinum cū tamē v̓būſit deus. Et etiā dicimꝰ dīnam eſſentiā et dīnas ꝑſonas. vn̄ quia hic homo ſcꝫ xp̄s eſt dīnaꝑſona.poteſt etiā dici dīnus ſed non dn̄icus. Cuiꝰ rō eſtquia dn̄icus non dr̄ de illis que habēt plenā rōneꝫdn̄ij qd̓ ptꝫ. qꝛ non dicimus dn̄icas ꝑſonas. Sꝫillud qd̓ habet aliquā participatōem dn̄ij dr̄ dn̄icūet non dīnum. ſicut dicit̉ dn̄ica volūtas. vel dn̄icapaſſio. Et ideo hic homo ſcꝫ xp̄s qͥ eſt dn̄s non poteſt dici dn̄icus. ſed caro eius poteſt dici dn̄ica. etpaſſio eius etiam poteſt dicidn̄ica paſſio. Pec beatus tho. tercio ſcrip. ſen. di. vij. de locutōnibusexpͥmentibus vnionem. arti. j. in cor. q. et in ſo.argumētoꝝ. Et iteꝝ tercia parte ſum. q. xvj. arti. v. et. vj. in cor. q. et in ſo. argumnētoꝝ ꝑ totū. Ꝙ hec ineffabilis vnio exꝑmitur participiofactus. Capitulum. xxxiiij.Ecundo vnio dine nature et hūane in pſona chriſti expͥmitur hoc participio factus. et ſic iſta locutō deus factus eſt hōeſt vera. quod tripliciter probo. ſcꝫ ratōne. expoſitōne. autoritate. Primo ratione ſic. Omnē qd̓eſt et non fuit prius dr̄ eſſe factum. ſed hec eſt veraNigtiri laciodeus eſt homo. vt patet ca. p̄cedenti. ⁊ non ſemperfuit vera. ergo deꝰ factus eſt homo. Scd̓o pbo hoc idem expoſitōne ſic. Nam cum dico. deusfactus eſt homo expoſitiua iſtius eſt. hūana natura incepit eſſe ī ſuppoſito dīne nature ab eterno q̄exiſtente. vel hūana natura eſt facta filius dei. Sꝫiſte due ſūt vere. gͦ ⁊ iſta: deus factꝰ eſt homo. cTercio hoc idem ꝓbo autoritate ioh̓is pͥmo. Verbum caro factum eſt. verbū aūt deus eſt. ergo deus factus eſt caro. id eſt homo. nam caro ꝓ homne ſuimitur. Hec bt̄us tho. tercio ſcri. ſen. di. vij.de locutōne expͥmente vnionē ꝑ participiū factusarti. .j. in duobꝰ arguntis ꝯtrarijs. Et tercia parte ſum. q. xvj. arti. vj. ar. contra et in ſolū. j. ar.Et ibidē arti. vij. in ſolū. iiij. ar. in fine. Ad maiꝯr̄em tamē euidentiam illius autoritatis ioh̓is pmo. v̓bum caro factum eſt cōſideranda ſunt tria.Abnum ex parte ſb̓iecti ſcꝫ v̓bum. et aliud ex parte participij ſcꝫ factus eſt. aliud ex parte predicatiſcꝫ caro. Primo em̄ ex parte ſb̓iecti quero hācq̄ſtionem. ſcꝫ qͣre ioh̓es non poſuit nomē cōmuneſcꝫ nomen dei. nec nomē filij qd̓ eſt ꝓpriuꝫ. neqꝫ nōmen lucis qd̓ eſt appropͥatum. id eſt quare non dixit. deus factus eſt caro. vel filius factus eſt caro.vel luxͣ facta eſt caro. ſꝫ ſolum poſuit hoc nomē verbum dicens. Verbū caro factū eſt Rndeo et dico ꝙ non poſuit nomē cōmune ſcꝫ dei. Cuiꝰ rō eſtquia cum iſtud nomē deus ſit cōmune nomen tribꝰꝑſonis. nec magis cōueniat vni perſone qͦꝫ alteri.Si dixiſſet deus factꝰ eſt caro. fuiſſet ignorata ꝑſona que aſſumpſiſſet hūanam naturam. Silr̄ licꝫfilius ſit nomē ꝓprium. non tamē poſuit nomē filij. Cuius rō eſt. quia hoc nomē filius dicit reſpectum ſolum ad pr̄em gn̓antem et non ad aliqͥd aliud. Similiter non poſuit nomē lucis. Cuiꝰ ratioeſt. quia lux nature opace adiuncta magis occultat̉. et ideo ſoluꝫ poſuit nomen verbi. Tum qꝛ hocnomen verbum importat reſpectum ad patrem di.centem. et ad ea que p̄ v̓bum fiunt. Tum quia ꝑidē debꝫ aliqͥd reꝑarari ꝑ qd̓ factū eſt. Vnde ſicutin factōne rerū dicit Io. Omīa ꝑ ip̄m facta ſtint.ſcilicet ꝑ v̓bū. ita in reꝑatōe reꝝ ſcꝫ iicarnatōe ꝑqua omia reꝑata ſūt dixit. v̓bum caro factum eſtTum quia verbū in carne veniēſ manifeſtatū ē cōtra lucis ꝓprietatem vt ptꝫ. Girca qd̓ nota duoſcꝫ cōueniētiam et dr̄iam. Primo nota vocabulicōuenientiam. Nam bt̄us ioh̓es cōuenienter poſuit et exp̄ſſit iſtud vocabulum v̓bum et non aliudꝓpter decem rōnes. Quaꝝ duaˢ ponit augꝰ. xvde trinitate exponēs iſtud v̓bum. v̓bum caro factū ē. Prima rō quare poſuit v̓bum vt ibidemdicit eſt. quia ſicut verbū noſtꝝ vox quodamo corporis fit aſſumēdo eā ſcꝫ vocē in qua manifeſtēturſenſibus hoīm. Sic̄ v̓bū dei caro factū ē. aſſumēdo eā ſcꝫ carnē ī qua et ip̄m v̓bū manifeſtaret̉ ſenſibꝰ hoīm. Scd̓a rō ē idē. Quia ſic̄ v̓bū nr̄m fitvox ⁊ ī voce mutat̉. ita v̓bū dei caro qͥdē factū eſt.