Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Sed abſit vt mutaret̉ in carnem. aſſumēdo quippe illam non in eam ſe cōſumendo. Et hoc modo pͥbū nr̄m vox fit et illud caro fit. Tercia rō ſumitur ex geſtis cōcilij epheſiani que talis eſt. quia ſic̄ẜmo noſter incorporeꝰ eſt non aſpectu ſb̓iectus:nō tactu tractabilis. Sꝫ duꝫ ẜmo nr̄ vel v̓bū nr̄minduerit lr̄as et elementa viſibilis fit. aſpectu comp̄hendit̉. et tactū tractat̉. Sic et verbuꝫ dei qd̓ naturaliter inuiſibile eſt viſibile fit. et ꝙ natura īcorporeū eſt inuenit̉ tractabile eſſe: carnem nr̄am induendo vel aſſumēdo. Quarta rō eſt alchimi ſicdicentis. Cum etiā credamꝰ aīam incorꝑeam corpori coniūgi vt ex his duabus fiat vnꝰ homo. facilius poſſumus crede dīnam ſb̓am incorpeam aīemͥ corꝑe ꝯiungi in vnione ꝑſone. Et ſicut corpusnon conuertit̉ in anima. nec aia in corpus. ita ītali vnione nec verbū eſt in carnem conuerſi. neccaro in verbum. Hec allegat bt̄s t. in euāgelio cōtinuo bt̄i ioh̓is. jͣ. ſuꝑ illo v̓bo. Et verbum caro factum eſt. Vbi ſciendum ꝙ in comꝑatōe p̄dictaeſt duplex ſimilitudo ⁊ vna diſſimilitudo. v̓bi gr̄a.Inter aīamet corpus. et naturā dīnam ⁊ hūanam Prima ſimilitudo eſt. quia ſic̄ aīma et corpuſ n̄p̄dicant̉ adinuicem. quia nec aīma eſt corpꝰ nececōuerſo. ſic nec natura hūana eſt natura dinaut̉ pe nomē xenec econu̓ſo. Scd̓a ſimilitudo eſt. qꝛ ſicut aīa ⁊caro vnus eſt homo vt athanaſius dicit. ita deuset hō vnus eſt xp̄s. Vna aūt eſt diſſimilitudo.qꝛ aima et corpus cōueniūt in natura et in ꝑſona.at vmi perſone qꝫ ulteriEt ꝙ cōmixta ad inuicem conſtituūt et faciūt vnānaturā et vnam ꝑſonam. Deus aūt et homo cōuoniunt in ꝑſona ⁊ nō in natura. Sed forte argues in oppoſitum. qꝛ ex hoc ſequeret̉ ꝙ maior eſſetvnio aime et corꝑis in homīe qͣꝫ dīne nature et humane in chriſto qd̓ eſt falſū. qꝛ v̓mio dine nature ⁊hūane in chriſto eſt maxima vnionū. vt ptꝫ ſupͣ Rn̄deo et dico ꝙ magis vnum et minꝰ vnū intelvrbi. Iumligit̉ duobꝰ modis. ſcꝫ quātitatiue et qͣlitatiue. velextenſiue et intenſiue. Primo mō magis vnumdr̄ aliqͥd qͣntitatiue vel extenſiue. et ſic illud magiseſt vnum qd̓ pluribꝰ modis eſt vnum. Et hoc mōaliquis homo eſt magis vnū. eo ꝙ pluribꝰ modiseſt vnū. ſcꝫ in natura et in ꝑſona qꝫ ſit vnitas duarum naturarū. ſcꝫ dīne et hūane in chriſto. vbi eſtvnio vel vnitas in ꝑſona non in natura. Scd̓omodo aliqͥd dr̄ magis vnuꝫ qͣlitate vel intenſione.puta qd̓ magis eſt indiuiſū. et ſic eſt magis indiuiſa vnio vel vnitas hūanitatis ⁊ dīnitatis in chriſtoqͣꝫ vnio corꝑis et aīme in chriſto homīe. qꝛ inſeꝑa.bilior. Hec alex. tercia parte ſum. q. v. arti. vj. d̓vnione dine nature et hūane in chriſto. Quin.ta rō pͥncipaliſ qͣre poſuit verbū eſt. qͥa ſic̄ verbuꝫſenſibile vnū in ſe exn̄s eſt in auribꝰ ſinguloꝝ. Itadns licet in ſe ſit vnus et ſimplex. tamē totus eſt īcelo apud pr̄em. et totus in mundo apud mr̄em.et totus ī mentibꝰ ſinguloꝝ. Sexta rō eſt qͥa inrecptōne v̓bi non eſt locus inuidie. quia ſicut ſintar nadoego totuꝫ capio ⁊ nullꝰ inde recipit detrimentum.Sic aūt ē de bonis ſpūalibꝰ et maxime de deo. nonaūt ſic de bonis tꝑalibus et maxime de mundo.Septima rō eſt. quia ſicut verbum nō afficit auditore niſi auditor afficiat̉ in v̓bo. ſicut cibus niſi incomedente vigeat appetitus. Ita deus non te delectat niſi tū delecteris in ip̄o. ps. Delectare i dn̄o.et p̄cipue ī incarnatōne eius. qꝛ tunc ꝑ totū mundū melliflui fct̄i ſūt celi. Octaua rō eſt. qꝛ ſic̄ v̓bum nullum offendit niſi offendat̉ in ip̄o. ita deusnullum punit niſi ip̄e ſeip̄m puniat ⁊ offendat.Nona rō eſt. quia ſicut v̓bum tuū tecū eſt et minqͣm te deſerit qͣndiū illud tenueris. ita deꝰ. inquitaugꝰ. Nemo te amittit niſi qui te dimittit. Decima rō eſt. quia ſicut v̓bum eſt actiuum et paſſiuum. cōmune. deponens et neutꝝ. ita v̓bū incarnatum. Primo fuit v̓bum actiuū. qꝛ ꝑ ip̄m factaſunt om̄īa. Scd̓o fuit paſſiuū. qꝛ ꝓ nobis turpiſſimam mortem ſuſtinuit. Tercio fuit cōmune. qͥadeus et homo mediator dei et hoīm factꝰ eſt. Quarto fuit deponens. quia iniqͥtates noſtras ip̄e depofuit. Quinto fuit v̓buꝫ neutꝝ. quia nec homo tm̄nec deus tm̄. Scd̓o pͥncipalr̓ nota differentiaꝫinter v̓bum dinum incarnatū. et v̓bum nr̄m. Naꝫv̓bum dinum ī qͣtuor differt a v̓bo noſtro. Primo quia v̓bum dīuum eſt ſtppoſitū et eſſencialenō em̄ v̓bum dīnum eſt accidens neqꝫ aliqua parsdei qui eſt ſūme ſimplex. neqꝫ aliquid altud a dinanatura. ſed eſt ip̄a natura vel eſſentia dei. Verbūaūt noſtꝝ ſiue conceptus intellectus nr̄i nō eſt eſſentia nr̄e mentis vel aime. ſꝫ eſt quoddā accn̄s.Scd̓o dr̄nt. quia v̓bum dinum eſt eternum et incorruptibile. Verbū autē noſtꝝ poſteriuˢ inuenitqͣm homo. et qn̄qꝫ deſinit eſſe anteqͣꝫ homo. Tercio dr̄nt. quia v̓bum dīnum eſt vnicum ⁊ ſingulare ſicut eius eſſentia ⁊ eius actus et eius obiectuꝫVnde om̄ia hec in deo ſunt vnū nec poſſunt multiplicari. Verbum aūt nr̄m multiplicat̉. eo ꝙ vnov̓bo vel conceptu non intelligimus om̄ia ſed pluribus. Quarto dr̄nt. quia verbum dinum eſt infinitum et deo equale. Nam v̓bum dīnuꝫ adequateſſentiā ſtiaꝫ. quia ſe p̄ eſſentiam ſtiam intelligit etom̄ia alia. Vnde qͣnte v̓tutis eſt dei eſſentia. tantev̓tutis eſt eius v̓bum. ſed v̓bum nr̄m non adeqͣtv̓tutem intellectus nr̄i. imo qn̄ aliqͥd mente cōcipimus multa alia adhuc conciꝑe poſſumꝰ. Hec. b.tho. in poſtilla quā fecit ſuꝑ ioh̓em ſuꝑ illo v̓bo iopͥmo. In pͥncipio erat v̓bum ⁊cͣ. Ꝙ vniodine nature et humane expͥmit̓ participio factuˢ.Ecundo vnio dine nature Ca. xxxv.et hūane in chriſto exprimit̉ hoc participio factus Vbi nota ꝙ iſtud participium factus in iſta locutōne. v̓bum caro factumeſt. id ē deus factꝰ eſt homo poteſt referri ad tria.ſcꝫ ad extremoꝝ cōmnpoſitōem. ad extrema conipoſitōnis. ad vnū extremū in comꝑatōe ad aliud Primo em̄ ſi iſtud participiuꝫ factū ē vel factꝰ ē