Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Ꝙ amicicia que eſt inter bonos ꝓpter virtutemeſt optima qͥnqꝫ rōnibus et ideo p̄ omnibꝰ eligēdaD maiorem tamen euidentiā. Ca. xix.capituli p̄cedentis eſt ſciēdū. ꝙ amiciciaque eſt bonoꝝ ad inuicē̓ ꝓpter v̓tutem ēoptima ⁊ ꝑfecta et ꝑ conſeq̄ns eligenda qͥnqꝫ rōnibus. ſcꝫ ratōne exꝑientie. ſuꝑabundantie. cōtinentie. ꝑmanentie. efficientie. Primo ratōne exꝑientie. ſic. Illa amicicia eſt optima et ꝑfecta quā homomulto temꝑe ꝓbauit et in qua nullū iniuſtū inueītet in qua omnia digna amicicie repperit. ſꝫ talis eſtamicicia bonorū propter v̓tutem. gͦ ⁊cͣ. Hec ph̓usethi. libro. viij. ca. iiij. que aūt ꝓpter delectabile ⁊c̄infra. ca. ibi. nō eſt em̄ facile nulli credere de eo qͥ īmulto temꝑe ab ip̄o ꝓbatus eſt et credere ī his etnunqͣꝫ vtiqꝫ mniuſtum face̓ et quecūqꝫ alia in ea quevt vere amicicia dignificant̉. In alijs aūt nihil prohibet talia fieri. Un̄ anteqͣꝫ aliquis in amicicia aſſumatur multo temꝑe debꝫ experiri vel ꝓbari et exViqupperimētū de ip̄o aſſumi. ex quo vere eſt effectꝰ amicus non oportet iam de ip̄o experimentū aſſumerovt dicit alber. vbi ſupͣ. libro. ix. ca. xij. vtrū auteꝫin bonis ⁊cͣ. inq̄ſtione vtrū in infortunijs aliqͥs indigeat vel debeat confuge̓ ad amicos. in ſo. iij. argū. Vbi ſciendum ꝙ aliquis poteſt experiri fidelitatem et bonitatē duobꝰ modis. ſcꝫ ex ꝑte ſecreti.et ex parte obſequij. Primo ex parte ſecreti. vndenediū ratōnis vtpetrꝰ bleſenſis in libello de amicicia ſic ait. Si fidēcie propt̓ v̓tutem ſuntamici experiri volueris non ei pͥus tui cord archana cōmittas. ſed aliqua ex teriora etiā modica de qͥbus non magnū emergat diſpendium ſi fuerīt reuelata. et canihilominꝰ ſub ea cautōne et adiuratōne terribili credas ac ſi obeſſent ꝓdita. tunc em̄qui fidelis eſt in minimo et in maiore fidelis erit. etqui in modico iniquus eſt et ī maiore iniquus erit.Vbi gloſa dicit. qui fidelis eſt in minimo id eſt ī pecunia eam pauꝑibus diſpenſando. et in maiori eritfidelis adherens creatori. ⁊ cum eo ſpūs vnꝰ ē effeiictus. et qͥ in minori iniquꝰ eſt etiā in maiori iniquꝰerit id eſt qui bona tempalia que ſūt minima nō bn̄diſpenſat etiam ī maiori in iquꝰ erit id eſt eternoruꝫſibi gloriā de qua tumet euacuat. ſi em̄ non diligitfratrem quē videt. deuꝫ quem nō videt quō poteſtdiligere? Secundo bonitas amici ꝓbatur ex ꝑteobſequij. Nā voluntas ſine oꝑe eſt vana et ocioſaet ideo ille eſt verꝰ et bonus amicꝰ qui nō ſolū vultbona amico ſuio ſed qui vult et oꝑatur bona amicoſuo et hoc gr̄a amici ſui. Vnde grego. ī omē. ſic aitProbatō dilectōniſ exhibitō eſt operis. non ſibi a.liquis credat quidqͥd ſibi animꝰ ſine operis atteſtatōne reſponderit. Et ſubdit de dilectōne conditoris. mēs lingua et vita requirant̉. nunqͣꝫ eſt amordei ocioſiis. operat̉ em̄ magna ſi eſt. ſi aut operarirenuit amor non eſt. Secūdo amicicia bonorūeſt optima ratōe vehementie vel ſuꝑabundantie. eſtem̄ bonoꝝ amicicia maxima. et hoc duplici ratōne.ſcꝫ ex ꝑte boni ⁊ ex ꝑte vinculi Primo ex ꝑte boniOininciaquia bonum ſimpliciter et ꝑ ſe quod eſt bonū virtutis eſt maxime amabile. ſed tales diligunt ſe adinuicem. qꝛ ſūt boni ẜm v̓tutem. gͦ ⁊cͣ. Secūdo ex ꝑte vinculi amoris. qꝛ alie amicicie non oīo cōpulātcimicos adinuicem. eo ꝙ in alijs amicicijs nō coniungūt̉ amiciꝓpter ſe ſed ꝓpter accidens. ſcꝫ ꝓptervtile vel delectabile. Hec ph̓us. ethi. libro. viij. caiij. differūt aūt ⁊cͣ. infra. ca. ibi. volentes aūt bonaamicis illoꝝ grā maxime amici. ꝓpter ſeip̄os em̄ fitſeip̄os habent et non ẜm accidens vt in alijs. et ibidem qͣrto ca. quemadmodū aūt in virtutibꝰ ⁊cͣ. infra. capi. ibi. maxime qͥdem igit̉ eſt amicicia q̄ bonorū eſt. quemadmodū multociens dictū eſt ſupͣ.iij. ca. vtꝫ. Vbiſciendū ꝙ in amicicia optima etꝑfecta qualis eſt bonoꝝ amicicia pn̄t duo conſide.rari. ſcꝫ qͣꝫtitas amoris et ratō amandi. Primoem̄ ſi cōſiderat̉ quātitas amoris. tunc amicicia bonorū cum ſit p̄fecta et maxima habꝫ ſimilitudinemcuiuſdā ſuꝑabundantie in amando. Secūdo ſiconſidetur ratō amandi non poteſt in amicicia bonoꝝ eſſe ſuꝑabundātia. Cuiꝰ ratō eſt. qꝛ cū boniament ſe propter v̓tutem vel ẜm v̓tutem nō cōueītvel nō contingit v̓tuteꝫ et v̓tuoſtī ab alio virtuoſoqui rōne ordinat ſuos affectꝰ nimis amari. Hec btho. ethi libro. viij. ca. v. in ſeueris aūt et ſenibus⁊cͣ. infra. capi. ibi. multis aūt amicū eſſe ẜm perfectā amiciciā non ꝯtingit. aſſimilat̉ em̄ ſuꝑabundātie ⁊cͣ. Tercio amicicia bonorū que eſt ꝓpter v̓tutem eſt optima et p̄fecta ratōne continentie. ſic.Nla amicicia q̄ in ſe cōtinet et cōp̄hendit ea quē ſitin alijs amicicijs eſt optima et p̄fecta. ſꝫ talis ē anieicia que eſt ꝓpter v̓tutem. eo ꝙ illi qui ſūt v̓tuoſiſunt et ſimpliciter boni et vtiles et delectabiles ſibiinuicē. gͦ ⁊cͣ. Hec ph̓us ethi. li. viij. ca. iij. differūtaūt hec ⁊cͣ. ibi. ⁊ eſt vtiqꝫ ſimpliciter bonꝰ et amicoboni em et ſimpliciter boni et vtiles ⁊ delectabiles ſibi inuicē ⁊cͣ. et ibidem infra. ca. v. quemadmodūin virtutibꝰ. infra. ca. ibi. bonus aūt homo propteranibo hec. Quarto amicicia que eſt bonoꝝ propter v̓tuteꝫ eſt optima et p̄fecta rōne ꝑmanentie. nāamicicie que ſūt propter vtile ⁊ delectabile cito diſſoluūtur et tranſeūt. Cuiꝰ ratō eſt. qꝛ quidqͥd fundatur ſuꝑ id quod nō diu ꝑmanet ip̄m facile ſoluitur. ſed vtile et delectabile non diu p̄manent. gͦ ⁊q̓amicicia vero que eſt bonoꝝ propt̓ virtutem intnͣſmutabilis eſt. Hec ph̓us ibidē. iiij. capi. que autēpropter delectabile. infra. ca. ibi. et ſola bonoꝝ amicicia intranſmutabilis eſt. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ amicicia bonoꝝ fundat̉ in v̓tute. virtus aūt eſt qͥd manſiuū ẜm ph̓m ibidem. Et ideo cōcludit ph̓us ibideꝫiij. ca. differūt aūt hec ⁊cͣ. infra. ca. ſic dicit. ideotalis amicicia manſiua rōnabiliter eſt Vbiſciendū ꝙ in amicicia veraque eſt bonoꝝ propt̓ virtutēſūt pͥncipaliter duo. ſcꝫ ip̄ius fundamentū quod ēvirtus. et ratōne huiꝰ fundamenti talis amicicia ēmanſiua vtꝫ. et ip̄ius nutrimentū qd̓ eſt delectatōin cōuiuendo et cooꝑando. et talis amicicia ceſſat