et hoc eſt valde periculoſū. nam qͣꝫto pugna vicinior tanto ꝑiculoſior.¶ Ꝙ vera amicicia debꝫ hr̄e qͣtuor. et q̄. Ca. xvijErcio dico ꝙ eſt amicicia vera. Vbi notaꝙ vera amicicia qͣtuor in ſe debꝫ hr̄e. ſcꝫ ꝑpetuitatem. firmitatem. gͣtitudinem et fidelitatem. ¶ Primo debꝫ hr̄e ꝑpetuitatem vel continuitatem vt nūquā finiat̉. ꝓuer. xvij. Omni tꝑediligit qui amicus eſt. Quod verbū expones caſſiodorꝰ in qͣdam epiſtola ſic ait. Qui vere vel verusamicus eſt vel chriſti vel animarū omni temꝑe diligit. nam tormentū non ſeꝑat. labor non laſſat. theſaurus non ſuꝑat. amor non occupat. ¶ Secūdoexponit augꝰ. ſic dicens. Nonfuit vera amicicia q̄aliqn̄ doſijt. gͦ qui verus amicus eſt et noīe et opereomni temꝑe ſiiam dilectōnem on̄dit tam temporoadu̓ſitatis qͣꝫ temꝑe ꝓſperitatis. ſed in aduerſitatemagis qꝛ tunc eſt maior neceſſitas. ¶ Tercio exponit petrus bleſenſis loquens de vera amicicia. vndeſic ait. Vera amicicia eodem oculo reſpicit amicuꝫdiuitem et mendicū. fortem ⁊ debilem. ſanū et infumū. humilem et ſublimē. Econtͣ falſis facit. ecͣci.vj. Eſt amicus ẜm tempus ſuū et non ꝑmanebit intempe tribulatōnis. Expoſitor. Eſt amicus fictust ſeip̄m vt ēet ſolo noīe amicus ⁊ talis eſt qui eſt amicꝰ ẜm tēpus ſuū id eſt in temꝑe ꝓſperitatis. et dicit tempꝰtxeccatu. Derbigr.ꝓſperitatis tempus ſuū. qꝛ tunc accreſcit ſibi ali.quod cōmodum temꝑale. Et ſubdit̉. et non pͥma.nebit talis in tempe tribulatōnis. io tūc derelinquet. Iob. vj. Ecce nō eſt auxiliū mihi ī me. neceſſarij qͦꝫ mei receſſerūt a me. Irenoꝝ. pͥmo. Om̄esamici eius ſpreuerūt eam inter anguſtias. ¶ Si at̄vis ſcire an aliquis ſit tibi verꝰ amicꝰ vel falſis ꝓba illuꝫ in aduerſitate. Ita dr̄ ecͣci. vj. Si poſſidesamicū in temptatōne poſſide illum id eſt in aduerſitate ꝓba illū. et non facile credas ei teip̄m id ē nonde facili reueles ei ſecreta tua donec ꝓbaueris eum.Sene. Omnia delibera cū amico tuo pͥus tn̄ de ip̄oCuiꝰ ratōnem aſſignat ſapiens ecͣci. xij. Non agnoſcet̉ in bonis amicꝰ et nō abſcondet̉ in malis inimicus. q. d. in bonis id eſt in ꝓſperis fortune nonagnoſcet̉ agnitōne exꝑientie amicꝰ. qꝛ incertū eſtvtrū fortuna an ꝑſona diligat̉. et in malis id eſt inaduerſis nō abſcondet̉ inimicꝰ. tunc em̄ audet manifeſtare inimicicias. Vn̄ ſene. Ob hoc p̄cipue diligenda eſt pauꝑtas. qꝛ facit te ſcire qui te vere dile.xit. Ille em̄ verus eſt amicꝰ qui omni temꝑe diligitvtꝫ ſupra. ille vero eſt falſus quicū fortuna venit etcum fortuna recedit. ¶ Secundo. vera amiciciadebet hr̄e firmitatem vt nūquam frangat̉ velinterrūpatur. Ecͣci. vi. Si ꝑſeuerauerit fuus: erit tibicoequalis. hoc ē dictu. amicꝰ ſi pſeuerauerit focus.i. ſtabilis in amore vel immobilis vel inſeꝑabilis tāin adu̓ſitate qͣꝫ ī ꝓſperitate erit tibi coeqͣlis id ē paris tecū volūtatis quaſi alter tu: idem nolens et idevolens. et hec eſt vera amicicia. Vnde tulliꝰ de amicicia ſic ait. Vera amicicia eſt ideꝫ velle idē nolle inAnnticiarebus honeſtis. Et gloſa ibidē ſic ait. Amicus animicuſtos cui ſic animū tuū applica vt ex duobusvnū fiat. cuite tanqͣꝫ tibi cōmittas a quo niltimeaset nil inhoneſtū petas. Non eſt em̄ amicicia rectigalis ſed plena decoris. ſic gͦ vera amicicia debꝫ habereinſeꝑabilitatem ab amico et precipue a xp̄o. Vndeapo. ad romͣ. viij Quis nos ſeꝑabit a caritate xp̄iq. d. nullus. Vnde augꝰ. in li. de cathecizandis rudibus ſic ait. Conſtans et ꝑfectus debet eſſe amornoſter vt ſi neceſſe fuerit amore illiꝰ moriam̉ qui amore noſtri placide et benigne mori dignatus eſt.Econtͣ falſus amicus eſt qui diligit ſolū ẜm tp̄usVnde de talibꝰ loquēs grego. ij. mora. ſic ait. Solent nōnulli deum in ꝓſperis benefacientē diligerein aduerſis aūt deum flagellante vel odire vel mīꝰamare. ¶ Tercio vero amicicia debꝫ hr̄e gratitudinem vel liberalitatē vt nō vendat̉. Nam multi ſuntqui non diligūt ꝑſonam ſꝫ fortunā ſcꝫ ſua bona. ꝓuer. xix. Multi colūt ꝑſonam potentis ⁊cͣ. Re. expoſitōnem huiꝰ ſupͣ. amicicia falſa. Vn̄ talis amicicia eſt mercenaria. qꝛ non reſpicit alteriꝰ cōmodum ſed ꝓpriū. Econtrario vera amicicia vel beniuolentia ſtib pecunie extimatōe nō cadit. Vn̄ cant̓viij Si dederit hō omnem ſubſtantiā domꝰ ſue prodilectōe quaſi nihil deſpiciet ea. In quibꝰ verbis nōta verba et ſigna miſteria. Nam amicicia caritatiseſt imp̄ciabilis. qꝛ quidqͥd dat̉ ꝓ ea nihil reputat̉.Un̄ pͥmo dicit. omnē ſi dederit homīo ſcꝫ ſubſtātiāqꝛ caritas nihil celat vel abſcondit. nihil negat. ni.hil ſubtrahit. nihil dimidiat vel diuidit. ſꝫ omnia velamato vel ꝓ amato diſtribuit. Et ſubdit omnemſubſtantiā domus ſue. Nā in domo noſtra eſt tri.plex ſubſtātia. ſcꝫ bonoꝝ temꝑalium. corporū et v̓tutum. hanc triplicem ſb̓ſtantiam qͥdam id eſt aliqdant contͣ caritatem. aliqui ſine caritate. aliqui ꝓcaritate ¶ Primo em̄ contͣ caritatē illi ſuam ſb̓ſtātiam dant qui in peccatis ſua bona conſumūt. explo filij ꝓdigi. qui bonis corꝑis vt fortitudine pulcritudīe de eis ſūꝑbiēdo abutūt̉. qͥ v̓tutibꝰ extollūtur de ip̄is maniter gloriando qͣſi ſuis meritis habeant qd̓ gͣtuite acceperūt a deo. hi omnies contracaritatē p̄dictis bonis vtentes ad inferiora trahūtur. pͣs. ſubſtātia mea in inferioribꝰ terre. ¶ Secūdo aliqui dant ſuas ſb̓ſtantias ſinecaritate. ſcꝫ illi qͥp̄dicta bona dant non ꝓpter deū amicis ſuis ſꝫ ꝓpt̓amorem carnalem. et iſti ꝓ nihilo reputant̉ nec aliquid eis ꝓdeſt. qꝛ ſine caritate tribunt. pͣs. ſubſtātia mea qͣſi nihilū eſt ante te ¶ Tercō pro caritateſuam ſubſtātiam dāt qui ſua bona ꝓ dei amore diſtribuūt et relinquūt. et tales apud deū ſubleuantet merent̉. pͣs. ſubſtātia mea apud te eſt. Et ſubiūgit. qͣſi nihil deſpiciet eā. gloſa reddit cauſaꝫ dicēsqꝛ cum tibi abundat amor eternoꝝ mox vileſcit poſſeſſio labentiū. gͦ tunc homo omnē ſubſtantiā domus ſue ꝓ dilectōne tribuit. qn̄ quidqͥd in mundopoſſidet ꝓ chriſto tribuit. vt abijciens omnē quodimpedit dei cognitōeꝫ et dilectōnem et terſo pulue
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten