Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

tho. in li. quē fecit ſuꝑ ethi. ibidē. et alber. ī ſcriptoquod recollegit beatꝰ tho. ab eo ſuꝑ illo li Quinto amicicia ē vtilis et neceſſaria tribulatis. eo ꝙ homines qui ſūt in triſticia alleuiatōnem quanda ſentiūt ex pn̄tia amicoꝝ condolentiū eis Et hoc qͣꝫtuꝫad duo. nam ex amici pn̄tia magnitudo triſticie al.leuiatur. et dulcedo amicicie augmentat̉ Primūbonum quod ex amici pn̄tia tribulato ꝓuenit eſt.qꝛ magnitudo vel grauedo triſticie alleuuat̉. qd̓ probo ex ſimilit. dine eoꝝ qui portant aliquod pondusgraue. Sicut em̄ pondus gͣue quod ſolum vnusportat alleuiat̉ ex ſocietate alteriꝰ onus ſecū foredo. ſic onus triſticie nielius fert vnꝰ amicus ſi aliꝰidem onus triſticie ſecum ferat ☞Sed hec ſimilitudo qͣꝫtum ad aliquid non eſt cōueniens ⁊ qͣꝫtum adaliquid ſic. Primo em̄ iſta ſimilitudo non eſt borianec cōueniens. Cuiꝰ ratō eſt. qꝛ illiꝰ triſticie onusquā quis patit̉ aliꝰ nō aſſumit ſibi ptem vt ex hacalterius triſticia minuatur. Secūdo poteſt contingere ꝙ p̄dicta ſimilitudo eſt conueniens qͣꝫtum adtriſticie cauſā. puta ſi aliqͥs triſtat̉ ex dāno qd̓ alteſt paſſus. dumem amnicus ꝑteꝫ damni ſubit damnum alteriꝰ diminuit̉ et ꝑ conſequens triſticia.Secūda cauſa qͣce ex amici pn̄tia tribulati triſticiaalleuiat̉ ē melior qͣꝫtū ad ip̄aꝫ triſticiā Manifeſtū q̓em̄ ꝙ qͣlibꝫ delectato ſūꝑueniens triſticiā diminuitcimicus aūt pn̄s et condolens delectatōneꝫ ingeritamico ſuo duobomodis. Primo. qꝛ dum tribulatus intelligit et videt amicum ſuū pn̄tem et &e ſuatriſticia condolente minuit̉ dolor ſiuus. Secundoqꝛ amicus ſuū amicum afflictū vel tribulatū ſi poteſt viſione vel ẜmone ⁊ opere conſolat̉. propter qtriſticia eius mitigat̉ ſeu alleuiat̉ Vbi nota ꝙſentia amici in infortunijs eſt mita. ſcꝫ delectabiliset contriſtabilis vel inducens tribulatōnem et triſticiam. et hoc diuerſis reſpectibꝰ. quod tali rōne ondo. Quia ſimilitudo eſt vna qͣlitas in diuerſis ſb̓iectis. vnde cum anicicia ſit quēdaꝫ ſimilitudo eſt inipſa amicicia conſiderare duo. ſcꝫ id quod eſt vnionis et illud quod eſt diuerſitatis. qꝛ ipſe amicus eſtalter ipſe. nam alter diuerſitatem dicit Prīo igiqͣꝫtum ad id ꝙ amicus eſt vnum cum ipſo requirit̉ꝙ eodem gaudeat et doleat. et ſic triſticia amici pn.tis mitigat triſticiā eius qui eſt in infortunijs inqͣꝫtuꝫ demonſtrat vinculū amicicie quod eſt maximedelectabile. Secūdo pn̄tia eſt delectabilis inqͣꝫtūille qui eſt tribulatus cognoſcit ꝙ ſuis amicus ē alter ip̄e exiſtens extra talem triſticia Tercio pn̄t aamici compatientis eſt amico afficto penalis vel ꝯtriſtabilis inqͣꝫtum afflictus cognoſcit ſentit ⁊ vidꝫin ſuis infortunijs ꝯlriſtari amicū ſuum. eoꝙ quilibet bene diſpoſitus refugit qͣꝫtum poteſt eſſe cau.ſa triſticie amicis ſuis. Hec ariſto. ethi. libro. ix etbea. tho. ibidem inſcripto. ca. xiij. vtrū aūt ī bonisin medio ca. ibi. eſt em̄ etiam pn̄tia. et alber. ibideꝫ Sexto et vltimo amicicia eſt vtilis perfectis ideſt illis qui ſunt in ſimma id eſt perfecta etate. qd̓Olminciātali ratōne oſtendo. Quocunqꝫ aliqui efficiunt̉ potentōres ad agendum in vitā actiua et intelligendum in vita cōtemplatiua illud eſt neceſſariuꝫ advitam. ſed amicicia eſt huuiſmodi. gͦ ⁊cͣ. Cuiꝰ rato eſt. qꝛ nullus qͣꝫtūcunqꝫ ꝑfectus et felix eligeretviuere ſolitarius etiam ſi omnia alia bona haberet.eoꝙ homo naturaliter eſt animal politicū et ſocialeaptus natus cōuiuere alijs et cōuenientius cū virtuoſis et ꝑfectis amicis. a quibꝰ v̓tuoſus dupliciter adtuuatur. Primo in actōne vite actiue. dumillud quod vnus non poteſt nec videt alius poteſtagere et cognoſcit. Secūdo in actōne vite cōtemplatiue. dum em̄ homo indigeat qͣꝫtum ad animaꝫdoctriria et diſciplina in his ab alio adiuuat̉. Hecariſto. libro. ethi. viij. de amicicia. et bea. tho. ī ſcripto ibidem. libro. viij. ca. j. poſt hec ⁊cͣ. infra. capiibidem. ſimilit̓ et illis qui ſūt in ſimmo. et alber. incommento ibidem. Vtꝝ felix indigeat amicicia. et ad qͥd Ca. ij.D midiorem eurdentiaꝫ vltime ptis capi.p̄cedentis quero hic vnam queſtōnem .ſvtrum felix indigeat amicis. Et videturpͥmo ꝙ non tali ratōne. Quicūqꝫ ſunt ꝑ ſe ſibi ſufficientes ex bonis que habent non indigent amicicia aliorū. ſed felix ꝑ ſe ſufficientiā omniū bonoruꝫhabet. gͦ non videtr nidigere anicis. Secūdo īoppoſitum arguo tali ratōne. Or̄e amicos int̓ omnia exteriora bona eſt maximū bonum. vt dr̄ in pͥncipio. viij. ethi. ſi igitur felici cui bona omnia tribuuntur nondent̉ amici tunc felici deerit maximū ex.teriorū bonorū ſcꝫ amicicia. quod eſt incōuenienset contra ratōneꝫ felicitatis. Rn̄deo et dico. ꝙ autloquimur de felicitate celeſtis pr̄ie. aut de felicitatepn̄tis vite Primo em̄ ſi loquim̉ de ꝑfecta felicitate que erit in patria. tunc aut loquim̉ de neceſſitate bratitudinis. aūt de bene eſſe beatitudinis: Prīoem̄ ſi loquimur d̓e neceſſitate. tūc dico ꝙ ſocietasamicorum nō requiritur de neceſſitate ad beatitudinem prīe. quod dupliciter ꝓbo. ſcꝫ ratōne et autoritate. Primo ratōne. ſic. Ille qui habꝫ totamplenitudinem ſue perfectōnis in vno non indigetalio. ſed beatus in pr̄ia habꝫ totam plenitudinemſue perfectōnis in dro. gͦ ⁊cͣ. Secundo hoc idem ꝓbo autoritate ſap. viij. venerūt mihi oīa bona paritcum ea ſcꝫ cum diuina ſapīa. que in dei clara cōlēplatōne conſiſtit Vnde augꝰ. libro. qͣrto ſuꝑ gen̄ad lr̄am dicit. ꝙ creatura ſpūalis ad hoc vt ſit brata non niſi intrinſecꝰ adiuuat̉ eternitate veritate caritate creatoris. Nam ꝑfectio caritatis eſt eſſentialis beatitudini qͣꝫtum ad dilectōnem dei. non autoꝫqͣꝫtum ad dilectōnem proximi. vn̄ ſi eſſet vna ſolaanima fruens deo beata eſſet non habens proximūquem diligeret. ſed ſippoſito proximo ſequit̉ dilectio eius ex perfecta dilectōne dei. vnde quaſi cōcomnitanter ſe habet amicicia ad ꝑfectā beatitudinē Secundo vero ſi loquamur de bene eſſe. tunc dico ꝙ ad bn̄ eſſe beatitudinis facit ſocietas amicoꝝ