AmiciaaHec bea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. cxiiij. arti. pͥmo. vtruꝫamicicia que affabilitas dr̄ ſit ſpecialis v̓tus. ī corq. et ibidem. arti. ij. in cor. q. et in ſolu. pͥmi. argu¶ Secūdo acquirere et habere amiciciā eſt omnibꝰneceſſariū ratōe vtilitatis cōmunicande. et formoſic ratōnem. Si illud quod eſt ex inclinatōne naturali eſt neceſſariū: multo magis illud qd̓ eſt ex aſſimilatōne ſpeciei. ſed amicicia illud eſt ẜm naturamzenerantis ad genitū. quod patet ꝑ beneficia queſūt amicicie ſigna non ſolū in hominibꝰ ſed etiam inalijs aīalibꝰ vel volatilibo. que vt manifeſte apparetſtudiū longo temꝑe adhibent ad educatōnem velnutritōꝫ ꝓlis. gͦ maxīe eſt neceſſaria amicicia illa q̄eſt hominū adinuicē ꝓpter ſimilitudinē nature ſpēciei. quod triplr̄ ꝓbo. ſcꝫ ꝑ locū a minori. ex cōuipti rcdiat̉ ꝓctū ſpeciali. et ex dicto ꝯmuni. ⁊ Prīo ꝓbo hoc perEtirca colocū a minori ſcꝫ ꝑ quoddā ſignū amicicie quod inomnibꝰ hoībus naturaliter inuenit̉ ſcꝫ familiaritasn ncuſſtas. iniſoet beniuolentia. qꝛ ſi ad extraneos de quibꝰ minustis. cōtiutōnaluvidet̉ impendimꝰ naturaliter bn̄ficia vel obſequia¶ Vio circa anicicūque ſūt amicicie ſigna. ſicut qn̄ ignoti et ꝑegrini declinant a via recta eos ab errore vie reuocamus ⁊inda eſt adetveꝝ iter on̄dimus et reducimꝰ. et qn̄ cadūt eos erigimꝰ. ad on̄dendum ꝙ omnis homo ſit natu̓aliterſor rones. ſcꝫ proptefamiliaris et amicus omnihoī ea aūt que ſūt naturaliter bona omnibꝰ ſūt neceſſaria: qͣle bonū eſt amitatis ꝯmūcicia ¶. Secūdo hoc idem ꝓbo ex cōuictu ſpeciali.qꝛ ſicut in alijs aīalibꝰ eſt amicicia naturalis vt apacqͥrere et hr̄e amiparet per ſigna amicicie que ſūt inter ea. puta qꝛ ſimnilant̉. qꝛ cōuerſant̉. qꝛ obſequūtur. eoꝙͣ gn̓anstempus magnū et ſtudiū adhibet ad educatōnemgeniti. multo magis eſt amicicia naturalis int̓ eosque ſūt vnius gentis adinuicē inqͣꝫtuꝫ cōmunicātmmicicia ē qͥd̓ am v̓tusin cōuictū moribꝰ et obſequijs. ¶ Tercō hoc ideꝫ ꝓbo ex dicto cōmuni. Nam amatores hominū laudamꝰ qͣſi implentes et ꝑficientes illud quod homini enaturale vel id ad quod natura cōmunis inclinatſcꝫ amiciciā. ¶ erco acquire et hr̄e amiciciā ē neceſſariū rōne pacis ꝯſeruande. et formo ſic ratōneIllud eſt neceſſariū acquire et hr̄e quod eſt maxīeciuitatis et cōmunitatis cōſeruatiuū et vitare eiusoppoſitū. ſed inter oīa amicicia eſt cōco:dia vnitatis et pacis cōſeruatiua. quod duplr̄ ꝓbo. ſcꝫ exēplo et rōne. ¶ Primo exemplo. qꝛ legiſlatores ma.gis ſtudent ad amiciciā inter ciues cōſeruandaꝫ q̄etiā ad iuſticiā. qd̓ patet ex hͦ. qꝛ legiſlatores qn̄qiuſticiā intermittūt. puta in penis inferendis ne amicicia excludat̉ et ne diſſenſio oriat̉. Vn̄ qꝛ concordia amicicie aſſimilat̉ quā legiſlatores maximeappetūt. contentōnem aūt ciuiū maxime expellūtqͣſi inimicā ſalutis ciuitatis. ideo aīcicia maxīe intomnia eſt neceſſaria. ¶ Secūdo ꝓbo hoc idem rōneſcꝫ ꝑ comꝑatōnem ad iuſticiā que videt̉ maxīe neceſſaria. et formo ſic rōnem. Illud quo habito nōindiget̉ altero ſed ecōuerſo magis eſt neceſſariū.ſed amicicia habita qͣꝫtuꝫ ad omēs nō eſſet neceſſaria iuſticia. qua habita adhuc eſſet querēda amicicia. qd̓ ſic ꝓbo. qꝛ ſi aliqui ſūt amici ī nullo indige̓iuſticia ꝓprie dicta. Cuiꝰ ratō eſt. qꝛ ſi aliqͥ vel omnes etiā ciuitatis ſūt amici omnia hn̄t qͣſi cōmuniacū amicus quilibꝫ ſit alter ip̄e. nō autē eſt amiciciaad ſeip̄m ſed ad alterū. ſed ſi ſūt iuſti nihilominusindigent amicicia adinuice. et ideo ſi iuſticia eſt neceſſaria. multo plus amicicia que ſine iuſticia eē peteſt vtꝫ. ¶ Quarto amicicia eſt neceſſaria ratōneneceſſitatis ſupplende. et formo ſic rōnem. Illd̓ nōceſſariū eſt hr̄e quo neceſſitati et indigentie omniūſubuenit̉. ſꝫ ꝑ amiciciā neceſſitati et indigētie omnium ſuibuenit. gͦ ⁊cͣ. Ꝙ aūt ꝑ amiciciam neceſſitatiomniū ſubueniat̉ ꝓbo ex ſex generibꝰ vel condicōnibus hominū quibꝰ eſt vtilis ⁊ neceſſaria amiciciaNam amicicia eſt neceſſaria et vtilis diuitibꝰ. pauperibꝰ. iuuenibꝰ. ſenibꝰ. tribulatis et ꝑfectis ſeꝝ felicibꝰ ¶ Primo dico ꝙ amicicia eſt vtilis et neceſſariadiuitibꝰ qūo ad duo. Primo quo ad cōmunicatō.nem bonoꝝ. et formo ſic rōnem. Omne illud ſine qͦnullus eligit viue̓ etiā habitis diuitijs et pt̄atibus⁊ omnibꝰ neceſſarijs ad vitā eſt maxime neceſſariūſed hoc eſt p̄cipue ẜm beneficiū quod diues et prin.ceps vel potens impendit alijs. qꝛ nulla eſt vtilitasbonoꝝ fortune ſi ex his aliquis nulli benefaciat. beneficiū aūt maxinie et laudabiliſſime fit ad amicosgͦ aricicia quo ad cōmunicatōnem vel diſtributōnem bonoꝝ diuitibꝰ eſt neceſſaria ¶ Secūdo diuitibꝰ et potentibꝰ amicicia eſt vtilis et neceſſaria quoad conẜuatōnem bonoꝝ. qꝛ bona fortune ſine amicis cōſeruari non pn̄t. qꝛ fortuna qͣꝫto eſt maior tāto eſt minꝰ ſecura. qꝛ plures habet inſidiatores. ⁊ideo qͣꝫto aliquis eſt in bonis exterioribꝰ maior. tāto eſt inſtabilior niſi cōtineat̉. vt verbigra. Sicutemī maxima arbor indiget multis fulcimentis et radicibꝰ ante pp̄aratis. Et ſimiliter amici ſunt ſicutv̓tutes naturales cōſeruantes aliquē in alto ſtatī¶ Secūdo amicicia eſt pauꝑibꝰ vtilis et neceſſariaquod tali ratōne on̄do. Illud ad quod aliqͥs cōfugit in infortunijs maxīe eſt neceſſariū. ſed pauꝑeshomines refugiūt ad amicos. eoꝙ eſtimāt amicosdiuites eſſe pauꝑtatis eorū refugiū ſingulare. gͦomni fortuna vel infortumo neceſſarij et vtiles ſuntamici. ¶ Iercio amicicia iuuenibꝰ eſt neceſſaria.Cuiꝰ ratō eſt. quia cū in iuuenibꝰ abūdet pronitasad peccandū ꝓpter concupīam delectatōnum queſūt in eis ꝑ amicos religant̉ et ꝓhibent̉ a peccado¶ Quarto amicicia eſt vtilis et neceſſaria ſenibusGuiꝰ ratō eſt. qꝛ illis qui indigent reuentia et ca.rent naturali potentia valet obſequiū vel famulatus. ſꝫ ſenes ſunt huiuſmodi. Nā ſenes ꝓpter reuerentiam q̄ eis debetur et ꝓpter naturalē impotentiāet ꝓpter debilitatem corꝑis ex qua deficiunt in ſuisactōnibus et patiūtur defectus multos indigēt amicicia ad complendū actōnes ſuas et ad ſubueniendū defectibus quibꝰ ſubdūtur. gͦ ⁊cͣ. Hec auteꝫhabent̉ pleniꝰ et diffuſiꝰ ꝑ ariſto. ethi. libro. viij.capi. pͥmo. Poſt hec autem de amicicia ⁊cͣ. et bea.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten